บทที่ 939

ลั่วชิงยวนมองแผนที่แล้วพูดว่า "แม้ว่าอู่จิ้นจะมีความสำคัญ แต่อู่จิ้นก็มีแนวป้องกันตามธรรมชาติซึ่งก็คือเทือกเขาด้านหลัง แม้ว่าศัตรูจะมีเจตนาชั่วร้ายและต้องการทำลายอู่จิ้น แต่ก็มิอาจผ่านภูเขาไปได้ในเวลาสั้น ๆ”

“ในทางกลับกัน หากพ่ายแพ้ พวกนอกด่านจะสามารถเข้าสู่แคว้นเทียนเชวียได้โดยไม่มีสิ่งใดขัดขวาง”

ดวงตาของฟู่จิ่งหานเป็นประกาย "แม่ทัพใหญ่ฉินก็พูดเช่นนี้"

“แต่มหาราชาจารย์เหยียนกลับพยายามขัดขวางอย่างหนัก โดยบอกว่าแม่ทัพใหญ่ฉินเป็นห่วงลูกชายของเขาก็เท่านั้น”

“มิได้พิจารณาอย่างยุติธรรม”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว "ตระกูลเหยียนเป็นบ้าไปแล้วหรือ? พวกเขาจะมีประโยชน์อะไรหากพวกนอกด่านบุกแคว้นเทียนเชวีย"

ทันทีที่คำพูดออกมาจากปากของเขา ลั่วชิงยวนก็คิดถึงผลประโยชน์ขึ้นมาได้

นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาส่องประกายเย็นชา

“ฟู่เฉินหวนถูกจำคุก หากพวกนอกด่านบุกเข้ามา ตระกูลเหยียนก็สามารถแย่งชิงอำนาจทางทหารจากฟู่เฉินหวนไปได้อย่างมีเหตุอันสมควร และสามารถต่อต้านพวกนอกด่านได้เต็มกำลัง”

"นับว่าเป็นแผนที่ชาญฉลาดจริง ๆ"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฟู่จิ่งหานก็ขมวดคิ้ว "มิได้เด็ดขาด!"

“หากอำนาจทางทหารทั้งหมดอยู่ในมือของมหาราชาจารย์เหยียน เช่นนั้นแผ่นดินนี้มิเปลี่ยนเป็นของคนแซ่เหยียนเลยหรือ!”

ลั่วชิงยวนยกยิ้มบนริมฝีปาก แล้วหัวเราะเบา ๆ “ฝ่าบาททรงทราบได้เช่นไรว่าพวกเขามิได้มีความคิดเช่นนี้อยู่ก่อนแล้ว”

เมื่อมองดูรอยยิ้มของลั่วชิงยวน ฟู่จิ่งหานก็รู้สึกขนหัวลุกในทันที และเขามิกล้าคิดอะไรไปไกลกว่านี้

“ถ้าอย่างนั้นจะทำเช่นไรดี!” ฟู่จิ่งหานร้อนใจ

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วแน่น "หม่อมฉันอยากไปพระตำหนักโช่วสี่เพคะ!"

“พวกท่านคิดหาทางเรื่องนี้กันต่อไปก่อน”

ลั่วชิงยวนรู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างตกหล่นไป

นางต้องการเข้าไปค้นดูห้องที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตห้องนั้น

ความลับของต่งชูยังมิถูกเปิดเผยออกมา

หากเข้าใจสิ่งนี้ได้ อาจจะเป็นจุดที่ทำให้สามารถแก้ปัญหาได้

“ได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า!”