บทที่ 942

จากนั้นนางจึงติดตามหัวหน้าหมอหลวงมู่ไปยังสำนักหมอหลวง และยังปลอมตัวเป็นหมอหลวงหนุ่มเพื่อความสะดวกในการเข้าออก มิให้เป็นที่สะดุดตา

หัวหน้าหมอหลวงมู่พานางไปยังหอจดหมายเหตุ

ตามหาม้วนหนังสือเก่า ๆ ที่ถูกฝุ่นจับหนาอยู่บนชั้นหนังสือ

หลังจากค้นหาอยู่นาน ในที่สุดหัวหน้าสำนักหมอหลวงมู่ก็หยิบหนังสือหนา ๆ สองเล่มออกมา

"น่าจะเป็นเล่มนี้แล้ว"

ลั่วชิงยวนเปิดหนังสือ และตรวจดูทีละหน้า

นางอ่านบันทึกการวินิจฉัยชีพจรหนึ่งปีก่อนเกิดกลียุคในวัง นางสนมทั้งหมดได้รับการวินิจฉัยชีพจรโดยหมอหลวงเป็นประจำ แต่บันทึกการวินิจฉัยชีพจรของไทเฮากลับมีการเปลี่ยนหมอหลวงกลางคัน

“หัวหน้าสำนักหมอหลวง หมอหลวงสวี่ซิงเต๋อยังอยู่หรือไม่?”

หัวหน้าสำนักหมอหลวงมู่ส่ายหน้า “เขาเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว”

ลั่วชิงยวนมองกลับไปกลับมาที่บันทึกไปมา คิ้วขมวดมุ่น

“มีอะไรหรือ? มีอะไรผิดปกติหรือไม่?”

ลั่วชิงยวนกล่าวว่า "ดูสิ ต้นเดือนสาม ไทเฮามีอาการเบื่ออาหาร คลื่นไส้และง่วงนอน แต่มิได้จับชีพจร เพียงแค่สั่งยาให้ทานเท่านั้น"

“ในเดือนสี่ หมอหลวงผู้วินิจฉัยชีพจรถูกแทนที่ด้วยสวี่ซิงเต๋อ”

“ในอีกสิบเดือนต่อจากนั้น หมอหลวงสวี่ซิงเต๋อเป็นผู้ตรวจชีพจรของไทเฮา และชีพจรทั้งหมดก็ล้วนปกติดี”

“เป็นไปได้ไหมว่าสวี่ซิงเต๋อปลอมแปลงผลวินิจฉัย?”

“หัวหน้าสำนักหมอหลวงยังจำได้หรือไม่ว่าสวี่ซิงเต๋อเสียชีวิตเช่นไร? เป็นการตายปกติหรือตายโดยอุบัติเหตุ?”

มู่หรูไห่มองนางด้วยความตกตะลึง ราวกับว่าร่างกายของเขาถูกฟ้าผ่า

ในหัวมีเสียงหึ่ง ๆ ดังขึ้น

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มัน... เป็น อุบัติเหตุ..."

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินคำตอบนี้ มุมปากของนางก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“ดังนั้น เด็กที่ท่านเก็บมาได้ เป็นลูกของไทเฮา”

“หัวหน้าหมอหลวงมู่ ผ่านมาหลายปีแล้ว เรายังสามารถหาหลักฐานในสำนักหมอหลวงได้อีกหรือไม่?”

มู่หรูไห่ส่ายหน้าอย่างเคร่งขรึม “ยากมาก”

“หากการคาดเดาของท่านถูกต้อง สวี่ซิงเต๋อถูกฆ่าปิดปาก หลักฐานที่เกี่ยวข้องจะต้องหายไปพร้อมกับการตายของเขา”

“นอกจากนี้ ข้าก็มิต้องการให้ชาติกำเนิดของเซิ่งไป่ชวนถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ เขามิได้ทำอะไรผิดเลย ทว่าหากความจริงถูกเปิดเผย เขาจะมิสามารถมีชีวิตรอดได้เลย!”

ลั่วชิงยวนก็เข้าใจข้อกังวลของมู่หรูไห่เช่นกัน

อย่างไรเสีย เขาก็เก็บเซิ่งไป่ชวนมาและเลี้ยงดูเขามา ทั้งยังตั้งชื่อให้เขาด้วย ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเซิ่งไป่ชวนนั้นย่อมมิธรรมดา

โดยธรรมชาติแล้ว เขาย่อมมิต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับเซิ่งไป่ชวน