บทที่ 959

จากนั้นเสียงกีบเท้าม้าก็ดังขึ้น และเสียงตะโกนอันน่าตื่นเต้นดังมาจากกำแพงเมืองที่ทรุดโทรม "ทัพเสริมกำลังมา ทัพเสริมของเรากำลังมาแล้ว!"

ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องอย่างดีใจก็ดังมาจากบนกำแพงเมือง

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์มิดี พวกนอกด่านจึงออกคำสั่งล่าถอยทันที

พวกมันหนีไปอย่างรวดเร็ว

ลั่วชิงยวนมองธงพวกนอกด่านค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา หัวใจของนางรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา

เป็นไปตามคาด พวกนอกด่านรวมกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมานานแล้ว แต่ละเผ่ามิได้มีผู้นำของตนเอง

พวกเขามีระเบียบเรียบร้อยและเชื่อฟังคำสั่งแบบนี้ คงจะรวมตัวกันมาเป็นเวลานานแล้ว

พวกนอกด่านหนีไปแล้ว พวกเขาก็มิได้ไล่ตามต่อไป

ทหารบนกำแพงเมืองถามว่า "พวกท่านคือกองทัพอู่จิ้นใช่หรือไม่?"

เซี่ยงจิ้งตอบว่า "ข้าเซี่ยงจิ้งรองแม่ทัพกองทัพอู่จิ้นมาที่นี่เพื่อสมทบกองกำลัง ขอให้พวกเจ้าเปิดประตูเมืองเพื่อร่วมกันต่อต้านศัตรู"

มินานประตูเมืองก็เปิดออก

ลั่วชิงยวนเดินตามเซี่ยงจิ้งเข้าไปข้างใน

นางรู้ว่าเมืองผิงหนิงน่าจะยืนหยัดสู้มานาน สถานการณ์ของพวกเขาคงเลวร้ายมาก

ก่อนเข้ามา นางมีภาพที่จินตนาการไว้หลายแบบ

แต่เมื่อนางเข้าไปในเมือง และเดินไปบนถนนจริง ๆ ภาพที่เห็นก็ยังทำให้นางตั้งรับมิทัน

ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยชาวบ้าน แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

มองแล้วทำให้รู้สึกขนลุก

ผู้คนจำนวนมากปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา ถือตะกร้าผักอยู่ในมือ และเริ่มขว้างปาใส่พวกเขาอย่างไร้ความปรานี

“เหตุใดมิมาให้เร็วกว่านี้?”

“ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกท่าน ครอบครัวของข้าเหลือเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น!”

“ลูกชายของข้าเพิ่งอายุได้เพียงสิบสี่ปีเท่านั้น พวกท่านจับเขาไปรบ แล้วเขาก็ถูกพวกนอกด่านฟันขาดเป็นสองท่อน!”

“หากพวกท่านจะทิ้งพวกเรา ก็ปล่อยให้พวกเราตายไปเสียสิ เหตุใดต้องมา มาหาปะไร?”

เสียงแห่งความขุ่นเคืองและขมขื่นดังระงม เต็มไปด้วยเสียงสะอื้นและความโกรธเกรี้ยว

ใบผักเน่าเหม็นคลุ้งปลิวไปทั่วท้องฟ้า ลั่วชิงยวนพยายามจะอธิบาย แต่เสียงของนางกลับถูกกลบด้วยคำสาปแช่งดังสนั่น