บทที่ 961

สายตาที่แสดงความเกลียดชังของทุกคนจับจ้องไปที่นาง

“เก่งนักเรื่องฆ่าพวกเดียวกัน! ตอนที่พวกเจ้าไม่มีอาหาร เหตุใดมิไปปล้นเสบียงของพวกนอกด่านเล่า? มาปล้นเสบียงของพวกเดียวกันด้วยเหตุใด?”

“พอไม่มีอาหารก็ไปปล้นเสบียงชาวบ้าน! เมื่อศัตรูมาถึง ก็ส่งชาวบ้านอย่างพวกเราออกไปตาย!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ลั่วชิงยวนก็ตกใจ

เกิดอะไรขึ้นกับเมืองผิงหนิง

ความคับข้องใจของชาวบ้านเหล่านี้ลึกซึ้งมาก มิใช่ความแค้นเพียงชั่วข้ามคืนแน่

เซี่ยงจิ้งก็ตกใจเช่นกัน "ปล้นเสบียงรึ? มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริงรึ?"

“ยังมาทำไขสือ!”

ลั่วชิงยวนกล่าวทันทีว่า "ทุกท่าน ใจเย็นก่อน ข้ามาจากเมืองหลวงตามรับสั่งขององค์จักรพรรดิ ข้าขอรับรองกับทุกคนว่า ราชสำนักมิทราบข่าวเกี่ยวกับเมืองผิงหนิง"

“และมิรู้ว่ากองทัพที่ประจำการที่นี่ถึงขั้นปล้นเสบียงของชาวบ้านและบังคับให้ราษฎรรเข้าร่วมกองทัพ”

"หากพวกท่านมีความคับแค้นใดในใจ สามารถบอกข้าได้! ข้าจะเป็นตัวแทนของพวกท่านเอง!"

“แต่ยามนี้ เรากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ข้าหวังว่า พวกท่านจะเข้าใจว่าพวกนอกด่านนี่แหละที่ทำลายชีวิตอันสงบสุขของเรา หากพวกท่านทำร้ายพวกเดียวกันเช่นนี้ ก็ยิ่งเข้าทางพวกนอกด่าน!”

คำพูดของลั่วชิงยวนทำให้ชาวบ้านลังเล และมองหน้ากันอย่างมิมั่นใจ

มีคนถามขึ้นว่า “เจ้าจะเป็นตัวแทนของพวกเราได้จริงหรือ?”

"แน่นอน!"

ลั่วชิงยวนตอบอย่างหนักแน่น

“งั้นก็ดี เจ้าจับตัวฉินเชียนหลี่กลับมาประหารก่อน! เขาคือคนที่สั่งการเกณฑ์พลเรือน และยังเป็นคนสั่งให้ปล้นเสบียงของพวกเราอีก!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ การแสดงออกของลั่วชิงยวนก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

ฉินเชียนหลี่?

เป็นไปได้อย่างไร!

เขาจะออกคำสั่งเช่นนั้นได้อย่างไร!

“พวกท่านเห็นด้วยตาของตัวเองหรือว่าเขาเป็นคนออกคำสั่ง?” ลั่วชิงยวนมิอยากเชื่อ

“ใช่! ทุกคนเห็น! เขาเป็นคนออกคำสั่ง!”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วมุ่น