บทที่ 974

ในระหว่างการสู้รบ หูข้างหนึ่งของหล่างชิ่นถูกตัดออกไปข้างหนึ่ง

ทันใดนั้นเลือดก็พุ่งออกมาปกคลุมใบหน้าของหล่างชิ่น

นางมองชายคนนั้นด้วยสายตาหวาดกลัว เขามีแผลเต็มร่าง แต่ยังทรงพลังเพียงนี้

สายตาที่แสดงถึงความรุนแรงราวกับจะฉีกนางออกเป็นชิ้น ๆ ทำให้คนมองรู้สึกน่าหลงใหล แต่ก็น่ากลัวในเวลาเดียวกัน

"องค์หญิง!"

ผู้คนนับมิถ้วนล้อมรอบหล่างชิ่นเอาไว้ พลางยกอาวุธขึ้นและแทงเข้าที่ฉินเชียนหลี่

“ช้าก่อน จับเป็นเขาไว้ แล้วส่งเขากลับมาให้ข้า!”

นางอดทนกับความเจ็บปวดสาหัส หล่างชิ่นสั่งการอย่างเร่งด่วน

แต่ยังมีผู้ที่มิสามารถหยุดได้ทัน ดาบคมแทงเข้าไปที่หลังของฉินเชียนหลี่เสียแล้ว

เลือดพุ่งทะลักออกมา

ในการมองเห็นอันพร่ามัวของลั่วชิงยวน นางเห็นร่างของฉินเชียนหลี่ล้มลง

จมหายไปในฝูงชน

หัวใจของนางสั่นไหว ในใจรู้สึกเศร้าโศกทันที

นางยังมิสามารถช่วยชีวิตของฉินเชียนหลี่ไว้ได้

หล่างชิ่นได้รับบาดเจ็บสาหัส และพวกนอกด่านก็ถอนกำลังทหารออกไปทันที

ทุกคนที่หอประตูเมืองตกอยู่ภายใต้ความสะบักสะบอมอย่างมาก ร่างกายชโลมไปด้วยเลือดและบาดแผล เมื่อมองไปยังทิศทางที่พวกนอกด่านล่าถอยออกไป พวกเขาต่างก็รู้สึกเศร้าใจอย่างยิ่ง

แม่ทัพฉินของพวกเขาหายไปแล้ว

ลั่วอวิ๋นสี่กลับไปที่เมืองและขึ้นไปยังหอประตูเมือง เสียงแหบแห้งแฝงไปด้วยความสะอื้นไห้

“ข้าขอโทษ ข้าทำงานมิสำเร็จอีกแล้ว”

ลั่วชิงยวนยกมือขึ้นและตบไหล่นางเบา ๆ

“บางทีการตายบนสนามรบ อาจเป็นชะตากรรมของเขา”

ลั่วอวิ๋นสี่ถามด้วยความสับสน "หล่างชิ่นควบคุมเขาอย่างนั้นหรือ"

ลั่วชิงยวนตอบว่า "น่าจะเป็นแมลงกู่"

ขลุ่ยกระดูกนั่นใช้ควบคุมแมลงกู่

ในช่วงเวลาที่ฉินเชียนหลี่ตกอยู่ในมือของหล่างชิ่น เขาคงต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย จนมิรู้ด้วยซ้ำว่าเขาถูกพิษ