บทที่ 976

เป็นดังคาด ในวันนี้พวกนอกด่านกลับมาบุกอีกครั้ง

การโจมตีเปิดฉากอีกครั้ง กระหน่ำรุกเข้าใส่เมืองราวกับหักไม้ไผ่

อาวุธลับที่ลั่วชิงยวนเตรียมไว้กับคนของนางเริ่มใช้ได้ผล สามารถสกัดกั้นศัตรูส่วนใหญ่ไว้ได้

แต่ยังมีพวกนอกด่านมากเกินไป จนแทบรับมือมิไหว

พวกเขาพยายามบุกเข้าไปในเมืองด้วยวิธีการต่าง ๆ จนทำให้คนในป้องกันแทบมิทัน

เป็นอีกวันแห่งการต่อสู้ที่สิ้นหวัง พวกนอกด่านก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสและล่าถอยไปอีกครั้ง

แต่พอถึงกลางคืน พวกเขาก็กลับมาอีก

ยิ่งไปกว่านั้นศัตรูกลุ่มนี้ยังแข็งแกร่งและมีพลังเต็มเปี่ยม ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อพวกของลั่วชิงยวนทันทีที่พวกเขามาถึง

พวกมันปีนป่ายกำแพงเมืองเหมือนจิ้งจก มีความคล่องตัวสูงมาก บุกขึ้นหอประตูเมืองอย่างรวดเร็ว

ทหารที่รักษาการณ์เมืองก็ล้มลงทีละคน

แม้ลั่วอวิ๋นสี่และเตี่ยฉุยจะทรงพลัง แต่มิสามารถต้านศัตรูทั้งหมดได้

ลั่วชิงยวนรู้สึกหนักใจ เห็นได้ชัดว่า ศัตรูที่กำลังโจมตีในคืนนี้เป็นกลุ่มที่ต่างออกไป น่าจะเป็นชนเผ่าหลายเผ่าที่ผลัดกันต่อสู้

แต่ละเผ่ามีความชำนาญต่างกันไป ความสามารถก็แตกต่างกันไป ในขณะนี้ ศัตรูที่ปีนผาหินและกำแพงได้เหล่านี้ยากที่จะต้านทาน

กำแพงเมืองทั้งแถบดูเหมือนถูกคนปีนไปทุกจุดและคราแน่นไปด้วยผู้คน

เมื่อจนปัญญา ลั่วชิงยวนจึงต้องหยิบเข็มทิศออกมาอีกครั้ง

ใช้เลือดเป็นเครื่องสังเวย และใช้วงเวทอัญเชิญวิญญาณ

วิญญาณนับหมื่นรวมตัวกันในอากาศ และกองกำลังจำนวนนับพันก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น

บรรยากาศของฟากฟ้ายามค่ำคืนเปลี่ยนไป กลายเป็นเย็นเยือกและแฝงความดุเดือดยิ่ง

ลมยามค่ำคืนพัดมา คมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะปลิดชีวิต

ลั่วอวิ๋นสี่สัมผัสได้ถึงพลังอันทรงพลังนี้

เมื่อมองดูพวกนอกด่านถูกโยนออกจากกำแพงเมืองทีละคน เหมือนกับการโปรยเมล็ดถั่วลงบนพื้นเรียงรายหนาแน่น

ขวัญกำลังใจของทหารเพิ่มขึ้นอย่างมาก และพวกเขารู้สึกว่าเทพเซียนกำลังช่วยเหลือพวกเขาอยู่

ลั่วอวิ๋นสี่มองไปยังลั่วชิงยวนอย่างกังวล

เมื่อเห็นว่าพวกนอกด่านกำลังจะโจมตีลั่วชิงยวน นางก็รีบวิ่งเข้าไปทันที แทงร่างกายของเขาด้วยดาบของนาง และเตะคนผู้นั้นออกจากหอประตูเมือง

ลั่วชิงยวนกลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง และรู้สึกตกใจเล็กน้อย

ลั่วอวิ๋นสี่เห็นว่าใบหน้าของลั่วชิงยวนเหนื่อยล้ามากอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงพูดว่า "ข้ามาแล้ว เจ้าพักก่อนเถอะ"