บทที่ 988

"เสด็จพ่อ!"

หล่างมู่ก็ตกใจเช่นกันเมื่อเห็นราชาเผ่านอกด่านนอนอยู่บนเตียง เขารีบวิ่งไปข้างหน้าและเห็นว่าร่างของราชาเผ่านอกด่านถูกปกคลุมไปด้วยเข็ม ทำให้เขาถึงกับทำอะไรมิถูกไปชั่วขณะหนึ่ง

“เสด็จพ่อ! ใครเป็นคนทำสิ่งนี้! เป็นหล่างชิ่นหรือไม่! นางทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”

หากมิใช่เพราะว่าหล่างมู่กำลังพูดถึงพ่อของเขาอยู่ในขณะนี้ ลั่วชิงยวนก็เกือบจะคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขามิใช่พ่อของหล่างมู่ แต่เป็นพ่อของนางเอง!

ใบหน้านั้นช่างเหมือนกับลั่วไห่ผิงไม่มีผิด!

“ท่านพ่อ อดทนหน่อยนะ ข้าจะดึงเข็มพวกนี้ออกให้ท่าน!” หล่างมู่พูดทั้งยังพร้อมจะลงมือ

ลั่วชิงยวนสะดุ้งและรีบหยุดเขา "หยุดนะ!"

“เข็มพวกนี้อยู่บนจุดฝังเข็ม จะดึงออกสุ่มสี่สุ่มห้ามิได้”

นางย่อตัวลงตรวจดู และพบว่าราชาเผ่านอกด่านถูกวางยาพิษ และเข็มเงินที่ปักอยู่ทั่วร่างกายของเขากำลังเร่งการแพร่กระจายของพิษ

“เราควรทำอย่างไรดี?” หล่างมู่ใจร้อนดั่งไฟลน

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วแน่น "ต้องเจาะเลือดระบายพิษก่อน จึงจะดึงเข็มออกได้"

หล่างมู่ขมวดคิ้ว “เจาะเลือดหรือ?”

ลั่วชิงยวนเห็นว่าหล่างมู่กังวล นางจึงพูดอย่างใจเย็น "ราชาเผ่านอกด่านถูกวางยาพิษ และเข็มเหล่านี้มีไว้เพื่อเร่งการแพร่กระจายของพิษ หากปล่อยให้พิษซึมลึกเข้าอวัยวะภายในแล้ว จะไม่มีทางถอนพิษได้อย่างสมบูรณ์ ”

“จะเจาะเลือดหรือไม่ ล้วนเป็นเจ้าที่ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง”

หล่างมู่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจว่า "เจาะเลือดเถอะ!"

จากนั้น หล่างมู่ก็นำชามใบใหญ่มาให้ ลั่วชิงยวนหยิบกริชออกมาเฉือนบนฝ่ามือของราชาเผ่านอกด่าน จากนั้นจึงทำการฝังเข็มกระตุ้นให้พิษไหลออกมา

เลือดพิษหยดลงสู่ชามทีละหยดทีละหยด น่าหวาดหวั่นใจยิ่งนัก

ทันใดนั้น เฉินไห่ก็รีบวิ่งเข้ามาในกระโจมอย่างกังวลใจ "แย่แล้ว หล่างชิ่นมาแล้ว รีบหนีเร็ว!"

ทั้งสองตกใจมาก

แต่แล้วเสียงที่ชัดเจนและเย็นชาก็ดังมาจากด้านนอก

“คิดจะหนีรึ? หึ ไม่มีใครหนีไปได้ทั้งนั้น!”

หล่างชิ่นและคนของนางบุกเข้ามาในกระโจม

มีเสียงฝีเท้ามากมายดังขึ้นข้างนอก ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังล้อมสถานที่แห่งนี้ไว้อย่างสมบูรณ์แล้ว