บทที่ 13

ตำหนักหย่งโซ่ว

เมื่อครึ่งเดือนก่อน ไทเฮาจู่ ๆ ก็ล้มป่วยลงอย่างกะทันหันและตกอยู่ในอาการขั้นร้ายแรง

เมื่อฮองเฮาพาคนมาที่ตำหนักหย่งโซ่ว แม่นมยวี่ที่อยู่เคียงข้างไทเฮาก็ระมัดระวังมากขึ้น

เมื่อนางรู้ว่า จั๋วซือหรานมาที่นี่เพื่อวินิจฉัยและรักษาไทเฮา ดวงตาของแม่นมยวี่เป็นประกาย แต่ก็หรี่ลงอย่างรวดเร็ว

ฮองเฮาจะใจดีขนาดนี้ได้อย่างไร

นางยังเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณหนูจั๋วจิ่วมาก่อน คนเล่ากันว่า คุณหนูจั๋วจิ่วมีความอัจฉริยะ แต่น่าเสียดายที่คุณหนูจั๋วจิ่วเป็นคนของตระกูลจั๋ว มีใครหรือที่มิทราบว่า แท้จริงแล้วตระกูลเหยียนเป็นหมอเทวดาตั้งแต่บรรพบุรุษหรือ ตระกูลจั๋วไม่เคยมีใครรับตำแหน่งเป็นคุณหมออย่างจริงจังเลย

เหยียนชาง ผู้เป็นหัวหน้าของห้องหมอหลวงยืนอยู่ข้าง ๆ "จั๋วจิ่ว เจ้าพูดเบาเลยนะ เจ้ามีวิชาหมอด้วยหรือ"

เขาเชื่อจั๋วจิ่วไม่มีปัญญารักษาไทเฮาได้ และเนื่องจากเรื่องอื้อฉาวเมื่อไม่นานมานี้ เหยียนชางดูถูกจั๋วซือหรานอย่างมาก

จั๋วซือหรานยิ้มเบา ๆ และพูดว่า "ข้าพอรู้มานิดหน่อย ขอแสดงฝีมืออันน่าอับอายเสียหน่อย"

นางยกแขนเสื้อขึ้นแล้วยื่นมือออก มือของนางขาวราวหยก นิ้วของนางอยู่ห่างจากผิวหนังข้อมือของไทเฮาประมาณหนึ่งนิ้ว นางหยุดนิ่ง

ทันทีที่การเคลื่อนไหวหยุดลง สีหน้าของเหยียนชางก็เปลี่ยนไปทันที

แม้แต่เหยียนฉีที่เพิ่งเข้ามา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มตกตะลึงไปครู่หนึ่ง "นางทำได้อย่างไร..."

มีคนตกใจและพูด "นั่นเป็นวิชาการตรวจชีพจรโดยไม่สัมผัสผิวหนังมิใช่หรือ"

วิชาการตรวจชีพจรโดยไม่สัมผัสผิวหนังเป็นวิธีการวินิจฉัยชีพจรของบรรพบุรุษของตระกูลเหยียน และผู้ที่ได้รับการยกย่องจากตระกูลเท่านั้นถึงมีโอกาสเรียนวิชาการตรวจชีพจรโดยไม่สัมผัสผิวหนัง

แต่นางเป็นลูกสาวของตระกูลจั๋ว นางเป็นได้อย่างไร

ร่องรอยของความตื่นตระหนกแวบขึ้นมาในดวงตาของเหยียนชาง จั๋วจิ่วมีทักษะความสามารถหมอจริงหรอกนะ

ใบหน้าที่สง่างามของฮองเฮาก็มีสีหน้าแข็งทื่อเช่นกัน ฮองเฮาคิดในใจ แย่แล้ว หากนางรักษาหญิงชราคนนี้ได้จริง ๆ...

จั๋วซือหรานสังเกตแววตาที่แม่นมยวี่มองฮองเฮา นางสังเกตถึงสีหน้าอันแข็งทื่อของฮองเฮาในขณะนี้ด้วย

ดูท่าที ความเจ็บป่วยของไทเฮาอาจมีบางสิ่งซ่อนอยู่เบื้องหลัง

เวลาผ่านไปไม่มาก จั๋วซือหรานก็หยุดนิ้วของนาง ซึ่งแตกต่างไปจากที่นางคาดไว้อย่างสิ้นเชิง ไทเฮาไม่ได้ป่วย แต่ไทเฮาถูกยาพิษเรื้อรัง ด้วยเหตุนี้ ไทเฮาจึงสลบมิได้สติจนถึงตอนนี้ หากมิได้รับการรักษาอีก อวัยวะภายในคงเสียหมด จนกระทั่งเสียชีวิตแน่ ๆ

เมื่อแม่นมยวี่เห็นนางหยุด แม่นมยวี่รีบถาม "คุณจั๋วจิ่ว เป็นอย่างไรบ้าง ช่วยรักษาอาการป่วยของท่านได้หรือไม่"

จั๋วซือหรานยิ้มเบา ๆ และตอบ "ข้าทำได้"

เมื่อจั๋วหรูซินเห็นจั๋วซือหรานใช้วิชาการตรวจชีพจรโดยไม่สัมผัสผิวหนัง นางตื่นตระหนกอย่างมาก เวลานี้ นางรีบพูด "หมอหลวงในวังยังรักษาความเจ็บป่วยของไทเฮามิได้เลย เจ้าไม่เคยเรียนทักษะสำหรับทางการรักษาใด ๆ วันนี้เจ้าจะรักษาได้อย่างไร อย่าอวดอีกเลย อาการของไทเฮาให้เจ้าเสียเวลามิได้”

เหยียนชางยิ้มอย่างแข็งขัน "ใช่สิ คุณหนูจิ่วโปรดอย่าทำให้อาการของไทเฮาเลวร้ายไปกว่านี้"

ฮองเฮาค่อนข้างสงบอารมณ์ได้ "เอาล่ะ แม่นางจั๋วจิ่ว เจ้าแค่อยากได้พระราชโองการการหมั้นระหว่างเจ้าและท่านอ๋องเฟิงไม่ใช่หรือ ข้าจะเสนอเรื่องนี้ต่อฝ่าบาท อย่าเอาอาการของไทเฮามาเล่นหรอกน่ะ"

เฟิงเหยียนยืนอยู่ด้านหลังสุด เขามองคนหน้าซื่อใจคดเหล่านี้ด้วยสายตาเย็นชา เมื่อเขาได้ยินคำพูดของฮองเฮา มุมปากของเขาก็โค้งงอแหลมคม และสีหน้าของเขาก็เย็นชาทันที

เดิมทีเขาไม่สนใจความลับของการสมรู้ร่วมคิดของราชวงศ์เหล่านี้ แต่หากฮองเฮากล้าใช้เรื่องส่วนตัวของเขาเป็นเครื่องต่อรอง ก็อย่าตำหนิเขาหาเรื่องละกัน

ขณะที่เฟิงเหยียนกำลังจะพูด เขาก็เห็นหญิงสาวสวยที่สวมชุดขาวยิ้มหวาน แววตาของนางเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์และความเย่อหยิ่ง ราวกับว่านางไม่สนใจคำพูดของคนข้างกายของนางเลย

จั๋วซือหรานรู้ดี นางอาจเข้าไปพัวพันกับเรื่องส่วนตัวของราชวงศ์ นางไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเหล่านั้น แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่นางต้องยอมรับว่านางไม่เก่งด้านการแพทย์

จั๋วซือหรานพูด "พวกท่านไม่จำเป็นต้องรีบหาข้ออ้างให้ข้า หากข้ารักษาไทเฮามิได้ ข้าจะยอมรับการลงโทษโดยสมัครใจ แส้หนามของตระกูลจั๋วยังไม่สารมาถทำให้กระดูกสันหลังของข้าหัก จะมีกลอุบายใหม่อะไรล่ะที่สามารถหักกระดูกสันหลังของข้าได้"

ขณะที่นางพูด ไม่มีใครสังเกตเข็มทองคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในมือของนางได้เมื่อไร

จั๋วซือหรานเองก็ประหลาดใจเช่นกัน เพราะนางนึกว่าแหวนเสวียนเหยียนนหายไปแล้ว แต่แหวนเสวียนเหยียนปรากฏขึ้นในมือของนางอย่างกะทันหัน จากนั้น นางแอบสั่งในใจและหยิบเข็มทองออกมา

ไม่มีใครมีเวลาสังเกตแหวนสีแดงเข้มบนนิ้วชี้ของนาง

ทุกคนเห็นแต่นางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วปาน เพียงหายใจไม่กี่ครั้ง นางก็เจาะเข้าเข็มไปในจุดฝังเข็มของไทเฮาหลายตำแหน่ง เหลือเพียงหางของเข็มที่สั่นเล็กน้อย