บทที่ 261

แน่นอนว่าบางคนยังคิดว่านางอาจจะยังกลัวอยู่ แต่เพราะนางสวมผ้ากอซปิดหน้าไว้ พวดเขาจึงมองไม่เห็นสีหน้าของนาง

ยิ่งเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ยิ่งอยากถอดผ้าคลุมหน้าของนางออก อย่างน้อย พวกเขาก็จะได้เห็นปฏิกิริยาของนางเมื่อนางได้ยินคำพูดของพวกเขา

เดิมทีจั๋วซือหราน ฟังพวกเขาพูดตลอด นางยังคงเฉยเมย

ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกไม่มีความหมั้นใจเล็กน้อย

ในขณะนี้ ในที่สุดนางก็ลงมือปฏิบัติ

จั๋วซือหรานหันกลับไปมองเด็กฉลาดที่อยู่ข้างหลังนาง "เด็นน้อย เจ้ายังไม่ได้สติอีกหรือ"

จู่ ๆ เด็กฉลาดก็สะดุ้ง เขาตั้งสติกลับมา แก้มของเขาแดงเล็กน้อย

จั๋วซือหรานมองเด็กฉลาด นางสงสัยว่าเขาตกใจจนกลัวหรือเปล่า เมื่อเขาไม่ยอมเดินเข้าสนามแข่งขนาดนี้ เขาอาจกลัวสถานที่นี้อยู่

จั๋วซือหรานไม่รู้หรอกว่าเมื่อนางลากเด็กฉลาดไปไว้ข้างหลังนาง ผ้ากอซนางก็ปลิวขึ้นเล็กน้อยขระที่นางกำลังหันหลังกลับ

และในระหว่างนี้เอง เด็กฉลาดเห็นใบหน้าของนางที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้ากอซ

เขาตกตะลึงเพียงแวบเดียวและไม่สามารถฟื้นตัวได้เป็นเวลานาน

ในความเป็นจริง เขาใช้ชีวิตในเขตตะวันตกของเมือง แม้ว่าที่นี่เป็นพื้นที่ที่วุ่นวายและเป็นเมืองมืดมน แต่เขาก็ยังเห็นผู้คนที่มีหน้าตาดีมากมาย

เพราะที่นี่มีตลาดมืดและมีตลาดค้าทาสด้วย

คนหน้าตาดีจำนวนมากถูกค้าขายเหมือนสินค้า

แต่ถึงเป็นเช่นนี้ เขารู้สึกว่าเขาไม่เคยเห็นคนหน้าตาดีขนาดนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นรายละเอียดใบหน้าหรือสีหน้าอันสงบ

จั๋วซือหรานยื่นมือออกมาแล้วโบกมือต่อหน้าต่อตาเขา