บทที่ 263

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จั๋วซือหรานก็เลิกคิ้วขึ้น

นางบอกในใจว่า นางเดาถูกต้องจริง ๆ ความเร็วในการตอบสนองของหอฟ้าดาวไม่ช้าเลยจริง ๆ

สนามฝึกฝนคึกคักมาตลอด ทั้งในบริเวณสนามฝึกฝนหรือบริเวณด้านนอกประตูล้วนเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย บางคนดูเพื่อความตื่นเต้น และบางคนก็เป็นนักพนันที่แย่

ทันใดนั้น ด้วยเสียงนี้ ฝูงชนที่คึกคักแต่เดิมก็เคลื่อนตัวออกไปเหมือนโมเสสแยกตัวออกจากทะเล

ซึ่งทำให้การปรากฏตัวของบุคคลนี้มีอำนาจอย่างอธิบายไม่ถูก

จั๋วซือหรานหันสายตาไปมองคนที่เข้ามาอย่างไม่แยแส ผู้ที่มามีรูปร่างธรรมดา ๆ คนผู้นี้ไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่

เขาไม่ได้สูงมากนัก แต่ก็ไม่ได้เตี้ยมากเช่นกัน แค่มีส่วนสูงพอ ๆ กับผู้ชายทั่วไป

เขาสามเสื้อผ้าที่มีเข้มที่เรียบง่าย ลวดลายบนเสื้อก็ไม่ธรรมดาเกินไป แต่ก็ดูไม่ซับซ้อนหรืองดงามมากนัก

เขาเป็นผู้ชายเช่นนี้ ความจริงเขาไม่โดดเด่นเลย แต่เมื่อทุกคนเห็นป้ายที่ห้อยอยู่ที่เอวของเขา ก็ไม่มีใครกล้าละเลยเขาอีกต่อไป

ป้ายที่เอวของเขาดูเหมือนทำจากโลหะ และแม้ในความมืดโดยมีเพียงแสงจากแสงไฟ ผู้คนยังสามารถมองเห็นสีทองเข้มจากป้ายนั้น

ไม่มีคำสลักอยู่บนนั้น มีเพียงจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ประดับด้วยอัญมณี เมื่อมองแวบแรก ผู้คนอาจไม่สามารถบอกได้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่หากผู้คนมองดูอย่างละเอียด จะรู้สึกว่าจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ดูเหมือนดวงดาวที่อยู่บนสวรรค์

ผู้คนทางทิศตะวันตกของเมืองจะต้องไม่พลาดที่จะรู้ว่าสัญลักษณ์นี้หมายถึงอะไร

ยิ่งไปกว่านั้นป้ายนี้ยังเป็นสีทองเข้มอีกด้วย

เดิมทีจั๋วซือหรานคิดว่าแม้ว่าจะมีคนของหอดาวฟ้ามา คนผู้นั้นคงไม่ใช่ใครที่มีความสำคัญอย่างมากหรอก แต่เสียงกระซิบจากคนรอบข้างทำให้นางได้รับคำตอบที่เกินความคาดคิดของนางเล็กน้อย