บทที่ 270

หลังจากเจ้าสำนักแห่งหอฟ้าดาวพูดจบ เขาก็มองจั๋วซือหราน "ข้าไม่ได้รู้ทุกอย่าง ข้าได้ข้อมูลมาแค่นี้"

จั๋วซือหรานแตะคางของนางและคิด แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

เจ้าสำนักแห่งหอฟ้าดาวสังเกตความเงียบของนาง เขาอดไม่ได้ที่ต้องขมวดคิ้ว เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "อย่างไรก็ตาม หากเจ้าเห็นด้วยกับเงื่อนไขของข้า ข้าจะให้คนอื่นไปสืบข้อมูลของนางต่อ"

จั๋วซือหรานจึงตระหนักได้ว่า ดูเหมือนเจ้าสำนักแห่งหอฟ้าดาวกำลังกลัวนางไม่อยากลงสนามแข่งหรือ

จั๋วซือหรานยิ้มและพูดว่า "เจ้าสำนักไม่ต้องกังวล ข้า จั๋วซือหราน ทำเช่นนี้ตลอด ในเมื่อข้าพยักหน้า ข้าจะไม่ผิดสัญญา เราตกลงเรื่องนี้กันแล้ว"

"นั่นเป็นสิ่งที่ดีมาก"

หลังจากได้ยินคำพูดของจั๋วซือหราน ในที่สุด ใบหน้าไร้อารมณ์ของเจ้าสำนักแห่งหอฟ้าดาวก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ดูเหมือนเขาโค้งมุมปากของเขาตื้น

"แต่ช่วงนี้ไม่ได้ เจ้าสำนักคงรู้เช่นกันว่าช่วงนี้ข้ายุ่งมาก แม้แต่คืนนี้ข้ามาที่นี่ ข้ายังต้องหาโอกาสเดินเล่น คุยกับเจ้าเสร็จ ข้าต้องรีบกลับ" จั๋วซือหรานกล่าว

เจ้าสำนักแห่งหอฟ้าดาวไม่มีความคิดเห็นใด ๆ เขาแค่ถามว่า "เช่นนั้น แม่นางจะมาหลังการฝึกฝนของตระกูลหรือ"

จั๋วซือหรานยิ้มและตอบ"เปล่าเจ้าค่ะ มันสายเกินไป อีกอย่าง ข้าอยากลงฝึกฝนเถื่อนหน่อย ในการฝึกฝนของตระกูลจะได้... "

จั๋วซือหรานไม่ได้พูดต่อ แต่นางหรี่ตาลงเล็กน้อย และมีแสงเย็นเฉียบส่องเข้ามาในดวงตาของนาง

เจ้าสำนักแห่งหอฟ้าดาวเข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึงหมายถึงทันที เขาเหลือบมองนาง "เจ้าวางแผนมาฝึกฝนเถื่อนเพื่อเอาประสบการณ์เช่นนั้นหรือ"

จั๋วซือหรานยิ้มและไม่พูดอะไร

ในขณะนี้ มีคนเคาะประตูห้องส่วนตัวของพวกเขา