บทที่ 281

เมื่อฉวนคูนได้ยินคำพูดของคุณหนู เขาก็ทราบคุณหนูทำเรื่องนี้สำเร็จแล้วแน่ ๆ

จั๋วซือหรานจิบชาดอกไม้ด้วยความสบายใจ นางหันกลับไปคิดเรื่องของวันนี้ นางรู้สึกตัวเองทำได้เยี่ยม

นางถามฉวนคูน “เมื่อครู่มีเด็กมาหาหรือไม่”

“คุณหนูกำลังพูดถึงน้องที่ผอม ๆ คนนั่นหรือขอรับ”

“ใช่ ฉลาดมาก ข้าเห็นจวนเรายังต้องการคนรับใช้ จะให้เจ้ากับฝูซูไปทำทุกเรื่อง คงไม่ได้สิ”

จั๋วซือหรานจำได้ผู้คนในลานด้านนอกและพูดต่อว่า "ข้าขี้เกียจทดลองใช้คนของจวนจั๋วแล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าใครสั่งพวกเขามา มันน่ารำคาญมาก คราวนี้ส่งพวกเขากลับด้วยกันเถิด"

ฉวนคูนตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของคุณหนู เขารู้สึกตัวเองโชคดีมาก เขาได้รับความไว้วางใจจากคุณหนูอย่างมาก

“ข้าทำตามคำสั้งของคุณหนูขอรับ แต่น้องคนผอม ๆ นั้น เขาพูดติดอ่างเล็กน้อย ข้ากังวลว่าเขาโกหก แต่ข้าก็กังวัลนั่นเป็นคำสั่งของคุณหนูจริง ๆ ข้าจึงให้อาหารเขาก่อน แล้วให้เขาพรุ่งนี้มาใหม่ขอรับ”

แล้วพอถึงพรุ่งนี้ คุณหนูน่าจะกลับมาแล้ว ข้าก็จะได้รู้ว่านั่นเป็นคำพูดของคุณหนูจริง ๆ หรือไม่ ฉวนคูนคิดอย่างนั้น

หลังจากได้ยินคำพูดของฉวนคูน จั๋วซือหรานก็เลิกคิ้วแล้วพูดว่า "เจ้าทำงานรอบคอบดี เช่นนั้น พรุ่งนี้เช้า หากเขามาแล้ว เจ้าจัดงานให้น้องเลย แล้วจวนของเรายังต้องเพิ่มคนรับใช้สักสามสี่คนด้วย เจ้าไปหาซื้อที่ตลาดค้าขายทาสที่เขตตะวันตกของเมืองหน่อย"

ฉวนคูนตกตะลึง เขาจะฟังไม่ออกได้อย่างไร คุณหนูฝากเขาดำเนินการงานชิ้นใหญ่เช่นนี้ แสดงว่าคุณหนูเชื่อใจเขาอย่างมาก

ฉวนคูนเกือบคุกเข่าลงทันที

จั๋วซือหรานโบกมือห้ามเขาไว้ "ไม่ต้องคุกเข่า ข้าจะพักผ่อนก่อน คืนนี้เจ้าเหนื่อยหน่อย หากใครจากตระกูลจั๋วมาตามหาเจ้า เจ้าบอกข้าเลย"

“รับทราบขอรับ” เสียงฉวนคูนคุนสั่นเทา

เที่ยงคืน

มีเสียงเคาะประตูเบาๆ และ จั๋วซือหราน ก็ลืมตาขึ้นในความมืด