บทที่ 288

หลังจากเดินมาถึงเขตขุนนางทางตอนเหนือของเมือง ถนนก็กว้างขึ้นและวุ่นวายน้อยลง ฝูซูก็กังวลน้อยลง

เขาถามจั๋วซือหราน "คุณหนูขอรับ เราจะไปจวนเหยียนใช่ไหใขอรับ"

แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ไม่ละเอียด แต่เขาก็ไม่ได้โง่จริง ๆ เดินมาถึงเขตนี้แล้ว ไม่มีทางหรอกว่าเขาไม่ทราบที่นี่คือที่ไหน

แต่เขาไม่ได้รับคำตอบจากคุณหนู ฝูซู สึหันไปมองนาง และเขาก็เห็นคุณหนูของเขาดูฟุ้งซ่านเล็กน้อย

"คุณหนูขอรับ"

“ฮะ” จั๋วซือหรานกลับมามีสติอีกครั้ง

“เราจะไปจวนเหยียนด้วยกันใช่ไหมขอรับ”

“จ้ะ เจ้ารู้ตัวแล้วหรือ แสดงว่าฉลาดขึ้นล่ะสิ” จั๋วซือหรานยิ้ม

ฝูซูรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขารู้สึกตัวเองถูกคุณหนูปฏิบัติเหมือนเด็ก ๆ อยู่เสมอ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “คุณหนูกังวลเพราะเหตุนี้หรือเปล่า ข้าเห็นคุณใจไม่อยู่กับตัวเลย”

เนื่องจากฝูซูไม่เหมือนฉวนคูน เขาไม่ทราบแผนการที่จั๋วซือหรานวางไว้ในก่อนหน้านี้ ดังนั้นในขณะนี้ เขาจึงคิดว่าจั๋วซือหราน กังวลเพราะนางต้องเป็นตัวแทนของตระกูลจั๋วและต้องเจรจากับตระกูลเหยียน

จั๋วซือหรานเลิกคิ้ว "เรื่องนี้หรือ เรื่องนี้ไม่มีอะไรที่ต้องกังวล ข้าแค่คิดเรื่องอื่น... "

“เรื่องอื่นหรือขอรับ” ฝูซูรู้สึกงุนงง

จั๋วซือหรานพูดอย่างขอไปทีว่า "ใช่ ข้ากำลังคิดอยู่ว่า แผงขายก๋วยเตี๋ยวนั้นไม่อร่อยเลย ไม่เห็นมีอะไรดี นอกจากราคาถูก ปกติจะมีแต่พวกคนงานที่ยากจน พวกเขาจึงไปกินที่นั่น แต่เมื่อครู่นี้ มีคนแต่งตัวเรียบร้อยสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น...”

เนื่องจากพวกเขาแยกตัวออกมาอยู่จวนของตัวเองเป็นระยะหนึ่งแล้ว ฝูซูจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับสิ่งต่าง ๆ รอบจวน เมื่อเขาได้ยินคำพูดของจั๋วซือหราน เขาเลยถาม "คุณหนูหมายถึงร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ใกล้บ้านเราที่สุดหรือเปล่า"

หลังจากได้ยินคำพูดฝูซู จั๋วซือหรานก็เลิกคิ้วและยิ้ม "ใช่ เจ้าเตือนข้าแล้ว ปรากฎว่ามันอยู่ใกล้บ้านเรา เลยสมเหตุสมผล..."