บทที่ 14

บุตรีของแม่นมจางมีนามว่าผูเถา ปีนี้วัยเพิ่งครบสิบขวบเต็ม และเพิ่งเข้ามาทำงานรับใช้ในจวนเมื่อปีที่แล้ว

เพราะอายุยังน้อย งานที่ต้องทำจึงน้อยตามไปด้วย แค่คอยปรนนิบัติรับใช้งานเบ็ดเตล็ดทั่วไปในเรือนเท่านั้น

ได้ยินว่าชีอวิ๋นถิงใช้วาจาโหดเหี้ยมขู่กรรโชก ว่าจะทำให้ชีหยวนทนอยู่ที่เรือนแห่งนี้ต่อไม่ได้ นางรู้สึกไม่สบายใจทันที

ชีอวิ๋นถิงเป็นใครหรือ? ก็เป็นคุณชายใหญ่ไงเล่า!

และเป็นว่าที่เจ้าของจวนในอนาคต หากทำให้เขาไม่พอใจ สักวันต้องไม่เหลือที่ยืนในจวนแห่งนี้จริงๆ แน่

เดิมที เห็นชีหยวนเจ้าเล่ห์เก่งกาจเพียงนี้ แม่นมจางรู้สึกตื่นเต้นดีใจอยู่บ้าง คิดว่าชั่วดีอย่างไรท่านโหวก็เป็นคนมารับตัวนางกลับไปด้วยตนเอง และยังให้ความสำคัญกับนางมากถึงเพียงนี้ด้วย

ไม่แน่ว่าคุณหนูใหญ่อาจจะยังพอมีที่ยืนอย่างมั่นคงในจวนนี้ได้จริงๆ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การไปทำงานเป็นแม่นมเคียงกายคุณหนูใหญ่ จริงๆ แล้วก็นับว่าเป็นหนทางที่ไม่เลวร้ายเลย

แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่า ท่าทีโต้ตอบของชีอวิ๋นถิงจะรุนแรงเพียงนี้

แต่เมื่อพินิจพิจารณาให้ละเอียดแล้วนางก็เข้าใจ

ความผูกพันระหว่างชีอวิ๋นถิงและชีจิ่นล้ำลึกแน่นแฟ้นมาตั้งแต่เยาว์วัยแล้ว

ตอนที่ชีหยวนยังไม่กลับมา ชีอวิ๋นถิงก็แสดงออกว่าไม่ต้องการให้นางหวังรับตัวนางกลับมาตลอด

บัดนี้ชีหยวนกลับมาแล้ว แต่แม่นมฮวาก็ตายไปแล้ว อวิ๋นเชวี่ยเองก็จวนจะถูกขายออกไปแล้วด้วย

ชีอวิ๋นถิงย่อมต้องรู้สึกว่าชีจิ่นได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างยิ่ง

พอคิดแบบนี้ หัวใจของแม่นมจางที่เพิ่งเริ่มต้นคล้อยตามที่พึ่งพิงผู้นั้น พลันหยุดชะงักลงในพริบตา

ในเมื่อนางอยากได้ความมั่งคั่งร่ำรวย เช่นนั้นก็ต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้เสียก่อน

ด้วยเหตุผลนี้เมื่อหันกลับไปนางก็เดินไปหยุดเบื้องหน้าชีหยวน บอกว่าจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นดีแล้ว ให้คุณหนูใหญ่พักผ่อนตามสบาย

ชีหยวนหย่อนตะขอเต็มที่แล้ว ทว่าแม่นมจางกลับไม่มีท่าทีว่าจะงับเหยื่อแม้แต่น้อย

มองแม่นมจางที่อยู่เบื้องหน้า ความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ในใจชีหยวนไม่นานก็ดับลงแล้ว

ที่ยืนของตนยังไม่มั่นคง จะถูกเมินเฉยก็เป็นเรื่องธรรมดา

นางผุดยิ้มเล็กน้อย ก็บอกให้แม่นมจางออกไปเสีย

แม่นมจางเมื่อเดินพ้นเรือนของชีหยวนออกมาแล้ว ก็ทอดถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งอย่างอดไม่ได้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลใด ปฏิเสธชีหยวนไปเช่นนี้ แม่นมจางกลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ แม้เดินมาจนถึงเรือนบ่าวรับใช้ของตนเองแล้ว นางก็ยังคงรู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวไม่เป็นส่ำ

รินน้ำชาจอกหนึ่งให้ตนเองด้วยความอึดอัด ทว่ายังไม่ทันถึงริมฝีปาก ก็ได้ยินเสียงสาวใช้คนหนึ่งวิ่งโร่เข้ามา “แม่นมจางอยู่หรือไม่เจ้าคะ?”

แม่นมจางมีเรื่องหนักอกหนักใจอยู่เป็นทุนเดิมแล้ว ยิ่งถูกกระตุ้นด้วยสิ่งนี้ แม้แต่น้ำชาที่ถืออยู่ในมือยังแทบประคองให้มั่นคงไม่ได้ น้ำเสียงพลันเจือความหงุดหงิดออกมา “มีเรื่องอะไร ถึงได้เงอะงะงุ่มง่ามเช่นนี้!”

สาวใช้แลบลิ้นออกมา และเอ่ยอย่างระมัดระวัง “แม่นม พี่หญิงจื่อจิงจากเรือนของคุณชายใหญ่ฝากมาแจ้งว่า หากแม่นมกลับมาแล้ว ให้ไปที่เรือนของคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ”

ไปที่เรือนของคุณชายใหญ่?

แม่นมจางใจหล่นวูบถึงตาตุ่ม

หากเป็นเมื่อก่อน ใครเล่าจะไม่อยากมีโอกาสได้ออกหน้าออกตาเช่นนี้?

ยิ่งเป็นโอกาสได้เข้าตาเจ้านายยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

แม่นมจางใช้ชีวิตอยู่ในจวนนี้ผ่านไปวันๆ มานานหลายปีแล้ว แม้แต่หน้าที่จัดซื้อในครัวยังไม่มีโอกาสได้ทำ

ดังนั้นนางจึงพยายามแสวงหาช่องทางเพื่อผลประโยชน์อย่างไม่ลดละมาตลอด

ไม่พอยังเพ้อฝันถึงหนทางจะได้เกาะเกี่ยวอำนาจบารมีของคุณชายใหญ่และคุณหนูรองตลอดเวลา

ไม่ว่าใครต่างก็รู้ดีกว่าพวกเขาสองคนพี่น้องเป็นที่รักและเป็นที่ชื่นชมอย่างยิ่ง