บทที่ 31

มีชีเจิ้นคอยออกคำสั่ง แม่นมจางก็ยิ้มอย่างแสแสร้งให้กับชีหยวน พลางพูดจาเหน็บแนม “คุณหนูใหญ่ ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านอย่าได้ดิ้นรนอีกเลยเจ้าค่ะ บ่าวเห็นมากับตา จะพลาดได้เช่นไรกันเจ้าคะ?”

ดวงตาของนางเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ

ทำอันใดไม่ได้แล้ว นางยืนอยู่ฝั่งชีอวิ๋นถิงกับชีจิ่น

ในเมื่อเลือกข้างแล้ว ย่อมต้องหวังให้ชีหยวนไปให้พ้นยิ่งไกลเท่าใดยิ่งดี

ชีหยวนมองนางอย่างเย็นชา “ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า! ไปให้พ้น!”

แม่นมจางอับอายขายหน้าไปชั่วขณะ ยืดอกเข้าขวางด้วยความหุนหันพลันแล่น “คุณหนูใหญ่ บ่าวแค่ปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น ท่านอย่ามัวโต้เถียงกับบ่าวอยู่ที่นี่อีกเลยเจ้าค่ะ… ”

นางถึงขั้นเตรียมเอื้อมมือจะไปดึงชุดของชีหยวนเสียด้วยซ้ำ

ชีเจิ้นกับนางหวังไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย

ชีหยวนสีหน้าไร้ความรู้สึก ยกมือขึ้นทั้งซ้ายและขวา แล้วตบเข้าไปที่ใบหน้าของแม่นมจางทั้งสองข้าง

กลางดึกอันเงียบสงัด เสียงตบทั้งสองครั้งดังชัดเจนเป็นพิเศษ

แม่นมจางถูกตบจนมึนงง ไม่คิดไม่ฝันว่าชีหยวนจะหยาบคายได้ถึงเพียงนี้!

นางเด็กบ้านนอกสมควรตายผู้นี้!

มิน่าเล่าทั้งตระกูลถึงไม่มีใครชื่นชอบนางแม้แต่คนเดียว!

ไม่มีความเป็นกุลสตรีแม้แต่น้อย!

เอะอะก็เอาแต่ตบตีผู้อื่น!

นางกุมใบหน้าพลางมองชีหยวนด้วยความโกรธแค้น ยับยั้งชั่งใจไม่ให้ตนเองเอาคืนชีหยวน

อดทนไว้ อดทนไว้!

นางเตือนตนเอง รอให้ตนเองขุดหาหลักฐานเอาผิดชีหยวนให้ได้ก่อนเถิด ดูสิว่าชีหยวนยังจะสามารถโอ้อวดอันใดได้อีก!

เมื่อถึงตอนนั้น ฮูหยินที่รักและทะนุถนอมคุณชายใหญ่จะเป็นคนแรกที่รับไม่ได้กับชีหยวน

เดิมทีนางหวังแค่มองดูเหตุการณ์โดยไม่เข้าไปยุ่ง ปล่อยให้แม่นมจางเป็นผู้ให้บทเรียนกับชีหยวน