บทที่ 38

ทว่าชีหยวนที่รู้แต่แรก กลับไม่ยอมเปิดโปง แต่ใช้แผนซ้อนแผน ล่อเสือออกจากถ้ำ หลอกล่อแม่นมจางและชีอวิ๋นถิงให้ตกสู่กับดักทีละก้าว

นางจงใจทำเช่นนั้น

จงใจให้ชีเจิ้นได้เห็นว่า เพื่อชีจิ่นแล้ว ชีอวิ๋นถิงสามารถทำได้ถึงขั้นใด

และก็จงใจให้ชีเจิ้นได้เห็นว่า ชีอวิ๋นถิงซึ่งเป็นบุตรชายคนโตผู้ถือกำเนิดจากภริยาเอก ที่จะกลายเป็นผู้สืบทอดจวนโหวในอนาคตนั้น ขาดคุณสมบัติอันเหมาะสมเพียงใด

นี่มัน…

จิตใจเย็นชาเกินไปแล้วจริงๆ!

ทว่ายามนี้ เมื่อชีเจิ้นพูดถึงชีหยวน ก็เต็มไปด้วยคำชื่นชมและความชอบใจ ทำให้นางหวังไม่อาจพูดสิ่งใดได้มากนัก ได้แต่พยักหน้าด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยว่า “เจ้าค่ะ ท่านโหววางใจเถอะ ข้ารู้แล้ว”

จากนั้น ชีเจิ้นก็แยกจากนางหวังและตรงไปที่หอหมิงเยว่

ที่หอหมิงเยว่ ไป๋เจ๋อวิ่งร่างกายสั่นสะท้านเข้ามา คุกเข่าผลุบลงเบื้องหน้าชีหยวน น้ำเสียงยังคงสั่นเทาด้วยความประหม่า “คุณหนูใหญ่เจ้าคะ เมื่อครู่ข้าเห็นคนลากแม่นมจางไปแล้วเจ้าค่ะ แม่นมจางแม้แต่พูดก็พูดไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ!”

ชีหยวนกำลังอ่านหนังสือ นางราวกับคาดเดาได้ล่วงหน้าแล้ว

ดังนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋จื่อ ก็ทำเพียงหัวเราะเท่านั้น ส่งเสียงอืมครั้งหนึ่ง แล้วบอกให้ไป๋จื่อลุกขึ้นมา

จากนั้น นางก็หันศีรษะมามองไป๋จื่อ “คิดดีแล้วใช่หรือไม่ หากเจ้าเลือกอยู่ข้างข้านับแต่นี้ ภายภาคหน้า ก็จะไม่สามารถไปประจบเอาใจผู้อื่นได้แล้วนะ?”

ก่อนหน้านี้ หลังจากที่แม่นมจางออกไป นางก็ให้เหลียนเฉียวเรียกไป๋จื่อและไป๋อินเข้ามาหาโดยตรง และถามถึงการตัดสินใจต่ออนาคตของพวกนาง

จากนั้น นางก็มิได้รีบร้อนให้ไป๋จื่อและไป๋อินมาเป็นพวกเดียวกัน

เพราะนางรู้ว่า ไม่ว่าจะพูดดีเพียงใดก็ไม่มีประโยชน์ หากต้องการให้คนเลือกอยู่ฝ่ายนาง อันดับแรกตนเองจะต้องมีความสามารถ สามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคงเสียก่อน

ยามนี้เห็นทีว่า ไป๋จื่อจะทำการเลือกเรียบร้อยแล้ว

ไป๋จื่อและไป๋อินโขกศีรษะให้ชีหยวนดังตึงตึงตึง หากพูดถึงก่อนหน้านี้ พวกนางยังมีความลังเลอยู่บ้าง ทว่าเมื่อได้เห็นฝีมือที่ชีหยวนแสดงออกมาในครานี้แล้ว ไม่ว่าความลังเลใดก็ไม่มีแล้วจริงๆ

ชีหยวนโบกมือ “ลุกขึ้นมาเถอะ เมื่ออยู่กับข้า ข้าให้ความสำคัญเพียงคำว่า ‘ภักดี’ สองพยางค์นี้เท่านั้น หากพวกเจ้ามีความภักดี ก็ย่อมถือเป็นคนกันเองของข้า แต่หากพวกเจ้าไร้ความซื่อสัตย์ บัดนี้ก็มีตัวอย่างให้เห็นแล้ว