บทที่ 43

ทันทีที่ชีอวิ๋นถิงจากไป เหลียนเฉียวก็รีบร้องไห้เข้าไปตรวจดูลำคอของชีหยวน

ชีอวิ๋นถิงมิได้ออมมือแม้แต่น้อยจริงๆ บนคอของชีหยวนปรากฏรอยจ้ำสีแดงเป็นวงรอบ ที่แค่เห็นก็ทำให้คนตกใจ

ไป๋จื่อได้สติกลับมา รีบพูดอย่างลนลานว่า “ข้าจะไปหายาทา!”

ทว่าอารมณ์ของทุกคนล้วนหนักอึ้ง

เหลียนเฉียวยิ่งอดรู้สึกท้อแท้ไม่ได้

นั่นเป็นพี่ชายแท้ๆ ของคุณหนูใหญ่เลยนะ! เดิมทียังคิดว่า หลังชีจิ่นจากไปแล้ว ทุกอย่างก็จะดีขึ้นมาแล้ว

ถึงอย่างไรคุณหนูใหญ่ก็เป็นลูกแท้ๆ มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับคนในบ้าน ความผูกพันก็สามารถสร้างขึ้นอย่างช้าๆ ได้

ทว่าดูจากตอนนี้ ต่อให้ชีจิ่นจากไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์

ชีหยวนส่องกระจกพลางลูบลำคอของตน ในกระจก รอยบีบที่คอของเธอดูแล้วน่าตกใจเป็นอย่างมาก นางเคยสังหารคนมาก่อน ดังนั้นนางมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า เมื่อครู่หากไม่มีคนขัดขวางแล้วล่ะก็ ชีอวิ๋นถิงคิดจะบีบคอนางให้ตายจริงๆ

ตัวเขาวางแผนให้ร้ายคน ทำร้ายไม่สำเร็จ ดังนั้นจึงกลับเป็นฝ่ายที่ถูกลงโทษแทน

แต่เขากลับไม่คิดว่าตัวเองกระทำผิด สิ่งแรกที่นึกได้ คือการมาฆ่านางระบายโทสะ

ครั้งนี้ฆ่าไม่สำเร็จ แล้วครั้งหน้าเล่า?

เพราะตายมาแล้วรอบหนึ่ง นางจึงใช้สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด มาคาดเดาความเลวร้ายของคน

สวรรค์ให้โอกาสนางได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ย่อมไม่ได้ให้นางมาตายอย่างเสียเปล่าแน่

พี่ชายแท้ๆ แล้วอย่างไร?

ใครต้องการจะฆ่านาง นางก็จะฆ่าคนผู้นั้น

หลังเงียบงันไปครู่หนึ่ง ชีหยวนก็เอ่ยปากถามเหลียนเฉียวว่า “เจ้าเป็นลูกของข้ารับใช้ที่เกิดในจวนหรือ?”

เหลียนเฉียวกะพริบตา แม้จะไม่รู้ว่าชีหยวนหมายความว่าอย่างไร แต่ก็ยังคงตอบกลับอย่างรวดเร็วว่าใช่ “แต่คุณหนูเจ้าคะ ข้า…ข้าช่างไร้ประโยชน์นัก…”

ท่านพ่อของนางตายแล้ว ท่านแม่ก็เป็นอัมพาตอยู่บนเตียง

คนผู้หนึ่งต้องเลี้ยงดูคนทั้งบ้าน ดังนั้นเมื่ออยู่ในจวนนี้ ต่อให้นางเป็นลูกของข้ารับใช้เก่าภายในจวน ก็เทียบไม่ได้กับพวกที่ถูกซื้อมาจากข้างนอก

ชีหยวนถามอย่างเคร่งขรึมว่า “พี่น้องก็ไม่มีหรือ?”