บทที่ 1009 ประหลาดใจ

หัวใจของฉู่หลิวเยว่รู้สึกหนาวสะท้าน

จวินจิ่วชิงทำเรื่องต่างๆ ในที่ลับมากมาย แต่ในตอนนี้กลับมาพูดว่าเพราะช่วยเหลือนาง

นางผ่านการทนทรมานมามากมายขนาดนั้น สำหรับเขาแล้วมันไม่สำคัญเลยหรืออย่างใด?

ถ้าในระหว่างทางนางประมาทและไม่รอบคอบ นางคงตายไปตั้งนานแล้ว!

เหมือนว่าเขาจะมองความคิดของฉู่หลิวเยว่ออก จวินจิ่วชิงจึงยิ้มออกมาบางๆ

“ข้าไม่กังวลหรอกว่าจะเกิดอันใดขึ้นกับเจ้า เจ้าผ่านมันไปได้อยู่แล้ว”

หากเรื่องแค่นี้ยังไม่สามารถผ่านไปได้นั้น นั่นก็หมายความว่านางไม่ใช่นาง

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วแน่น

ตอนนี้นางถึงเพิ่งจะรู้ว่าปัญหามากมายที่นางเจอมาก่อนหน้านี้ คาดไม่ถึงว่าจะมีจวินจิ่วชิงคอยจัดการมาให้ตั้งนานแล้ว

อีกทั้งเขายังพูดจาทรงเกียรติ สง่าผ่าเผยอีก!

“ข้าไม่ยอมรับ”

ฉู่หลิวเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะคิดอย่างใด เรื่องที่เจ้าทำเช่นนั้น มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้า ข้าต้องการจะกลับซีหลิงนั้นเป็นเรื่องของข้า คนอื่นไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้ามาแทรก เรื่องราวเหล่านั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว จะสืบสาวราวเรื่องก็ไม่มีความหมายแล้ว ข้าต้องการเพียงแค่ให้ท่านพ่อกลับมาอย่างปลอดภัย ส่วนเงื่อนไขของเจ้านั้น ข้าจะไม่มีทางยอมรับ”

นางหันไปมองจวินจิ่วชิงด้วยท่าทีเย็นชา

“ต่อให้วันนี้เจ้าจะไม่ปล่อยท่านพ่อออกมา แต่ข้าจะหาหนทางช่วยท่านออกมาให้ได้! ส่วนเรื่องอื่นนั้น…ไม่มีทางเป็นไปได้เลย!”

ใบหน้าหล่อเหลาของจวินจิ่วชิงมีความชั่วร้ายเพิ่มขึ้นหลายส่วน แต่ยังมีรอยยิ้มประดับเอาไว้อยู่เช่นเดิม

แต่ว่ารอยยิ้มนี้ไม่มีความสดใสดั่งดอกไม้ไฟ มีแต่ความเย็นยะเยือกที่แทรกเข้ามาเท่านั้น

“เจ้าคิดดีแล้วหรือ?”

เขาถามขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พูดอันใด แต่สายตาที่มั่นคง ถือเป็นการตอบรับ

ภายในห้องนี้ เต็มไปด้วยความเงียบงัน

อากาศเหมือนถูกแช่แข็ง

หลังจากผ่านไปสักพัก จวินจิ่วชิงลุกขึ้นยืน

“ในเมื่อมันเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ไม่จำเป็นจะต้องพูดคุยอันใดกันอีกแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่ลุกขึ้นยืนทันที

“ที่ข้ามาวันนี้ ข้าจะต้องพาท่านพ่อกลับไปให้ได้!”

จวินจิ่วชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนว่าจะไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของนางเลย และเขาก็พูดขึ้นเสียงเบา

“เจ้าไม่จำเป็นต้องเปลืองแรง สิ่งที่ข้าพูดไปเมื่อครู่นี้ เจ้าได้ยินไม่ชัดเจนหรือ?”

รูม่านตาของฉู่หลิวเยว่หดตัวลง

“เจ้าหมายความว่าอย่างใด!?”

จวินจิ่วชิงเอียงศีรษะ แล้วยิ้มขึ้นอย่างชั่วร้าย

“ข้าหมายความว่า…ตอนนี้ฉู่หนิงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วไง”

เขาเหลือบสายตามองฉู่หลิวเยว่ครู่หนึ่ง

“ข้ารู้ว่าวันนี้เจ้าจะมา ดังนั้นจึงเตรียมการเอาไว้เรียบร้อยแล้ว น่าเสียดาย ข้าคิดว่าเจ้ามาที่นี่อย่างเปล่าประโยชน์แล้ว หากเจ้าคิดว่าจะพาฉู่หนิงกลับไป เจ้าเปลี่ยนความคิดเสียดีกว่า หรือว่า…เจ้าจะต้องเอาชนะข้าให้ได้!”

มือที่สอดอยู่ในแขนเสื้อของฉู่หลิวเยว่กำหมัดกรอด!

“ข้ายังมีธุระต่ออีก ข้าขอตัวก่อน เจ้า…เชิญตามสบายเถอะ”

จวินจิ่วชิงพูดจบ เขาก็สาวเท้าเดินออกไป ราวกับว่าเขาไม่กังวลเลยถ้าฉู่หลิวเยว่จะเปิดกลไกทั้งหมดในห้องนี้ เพื่อตามหาฉู่หนิง

“อ่า จริงสิ”

จวินจิ่วชิงชะงักฝีเท้าไปหนึ่งก้าว จากนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

ใบหน้าของเขาสะท้อนกับแสงจันทร์ ใบหน้าสมบูรณ์แบบ ดวงตากึ่งมืดกึ่งสว่าง

“ในเมื่อเจ้าเชื่อใจคู่หมั้นคนนั้นของเจ้าขนาดนั้น เช่นนั้นก็ไปดูเสียหน่อยเถอะ สิ่งที่เขากำลังทำในตอนนี้ เจ้าจะต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน”

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินจากไปทันที โดยไม่หันกลับมา

…

ฉู่หลิวเยว่ยืนนิ่งอยู่ภายในห้องทรงอักษรครู่หนึ่ง

จนกระทั่งเงาร่างของจวินจิ่วชิงหายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว นางก็ขมวดคิ้วขึ้น แต่ก็ยังเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ

ด้วยประสบการณ์หนึ่งครั้งก่อนหน้านี้ของนาง กอปรกับการช่วยเหลือของเฉินอี ตอนนี้จึงสามารถปลดผนึกกลไกได้อย่างง่ายดายยิ่งขึ้น

“แกร๊ก”

ช่องทางลับถูกเปิดขึ้นมา

ด้านในนั้นว่างเปล่า อย่างที่คาด

ฉู่หลิวเยว่เปิดกลไกอื่นอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่พบอันใดเลย