ตอนที่ 1010
บทที่ 1011 สติวิปลาส
October 22, 2026
“อ๊ะ…”
เสวี่ยเสวี่ยมองไปยังฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาน่าสงสาร
เสียงครวญครางดังรอดมาจากลำคอ
คิดไม่ถึงว่ามันจะปรากฏกายออกมาด้วยลักษณะท่าทางเช่นนี้…มันช่างน่าขายหน้าจริงๆ!
“นี่เจ้า…มาจากที่ไหนกันหรือ??”
ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้น ก่อนจะสาวเท้าไปด้านหน้า
เสวี่ยเสวี่ยถอยหลังไปหนึ่งก้าว พร้อมสะบัดขนอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นทรายสีเหลืองก็ร่วงกราวลงมาจากเนื้อตัวของมัน
หางตาของฉู่หลิวเยว่กระตุก
“เจ้า…คงไม่ได้เพิ่งกลับมาจากทะเลทรายจันทราสีชาดใช่หรือไม่?”
ลมปราณเช่นนี้มันช่างคุ้นเคยอย่างมาก…
เสวี่ยเสวี่ยก้มหัวลงอย่างจำยอม ท่าทางเหมือนยอมรับกลายๆ
ฉู่หลิวเยว่กุมหน้าผากตัวเอง
“เอาล่ะ แล้วเจ้าไปที่นั่นได้อย่างใด? เจ้านายของเจ้าล่ะ?”
เสวี่ยเสวี่ยมีท่าทางโกรธขึ้นทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของนายท่าน มันจะไม่มีทางไปที่นั่น และจะไม่มีทางมีสภาพเช่นนี้?
“ไป ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำก่อน”
ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้น จากนั้นก็ลากตัวเสวี่ยเสวี่ยออกไป
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่มันออกมาในสภาพนี้ ก็น่าเกลียดอย่างมากแล้ว
เสวี่ยเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็ดีใจอย่างมาก และรีบเดินตามนางไปทันที
หลังจากกล่าวคำลากับซั่งกวนโหยวแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็พาเสวี่ยเสวี่ยกลับตำหนักเจาเยว่ทันที
เดิมทีเสวี่ยเสวี่ยอยากจะเข้าใกล้นางมากกว่านี้ แต่น่าเสียดายที่ร่างกายของมันสกปรกมากเกินไป จึงทำได้เพียงควบคุมตัวเอง และเดินห่างจากฉู่หลิวเยว่ประมาณสามก้าว
…
ครึ่งชั่วยามต่อมา ฉู่หลิวเยว่ก็เก็บของเสร็จแล้ว และตั้งใจจะไปดูเสวี่ยเสวี่ยที่ตำหนักด้านข้าง แต่ทว่าร่างสีขาวขนาดใหญ่กลับพุ่งเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของนางแล้ว
มันอาบน้ำอย่างบ้าคลั่งมาหลายรอบแล้ว และมั่นใจว่าตัวเองนั้นกลับมาเป็นราชสีห์ขาวที่น่าเกรงขามดังเดิมแล้ว มันถึงจะวางใจลงได้ และถูไถกับตัวฉู่หลิวเยว่อย่างเสน่หา
พรึ่บ!
ปีกเล็กๆ กระพือออก มาบังศีรษะของเสวี่ยเสวี่ยเอาไว้
นั่นคือถวนจื่อที่มาปรากฏตัวอยู่ตรงกลางระหว่างฉู่หลิวเยว่และเสวี่ยเสวี่ยตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบ แววตามันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
…ระวังหน่อย ดูก่อนว่านี่คือเจ้านายของใคร!
เสวี่ยเสวี่ยแค่นหัวเราะเสียงต่ำ แต่ก็ขี้เกียจทะเลาะกับถวนจื่อ
ฉู่หลิวเยว่อุ้มถวนจื่อมาวางไว้บนไหล่ ก่อนจะลูบหัวของเสวี่ยเสวี่ยอีกครั้ง
“ตอนนี้คงบอกได้แล้วใช่หรือไม่?”
เรื่องที่มันเดินทางไปทะเลทรายจันทราสีชาด เหมือนจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เสวี่ยเสวี่ยยกกรงเล็บของมันขึ้นมา
พลังน้ำแข็งสีฟ้าก็พวยพุ่งออกมา จากนั้นก็แข็งเป็นน้ำแข็งขนาดเท่าฝ่ามือ!
บนน้ำแข็งนั้น มีอักษรสลักเอาไว้อยู่สองบรรทัด
“นังหนู มานี่เร็ว”
คนที่สลักน้ำแข็งแผ่นนี้คือ ตู๋กูโม่เป่า
นี่คือข่าวจากพี่เป่าหรือ?
แต่ว่าเหตุใดพวกเขาถึงเรียกนางไปอย่างกะทันหัน อีกทั้งยังให้เสวี่ยเสวี่ยเป็นคนมาส่งข่าวด้วย?
น้ำแข็งก้อนนั้นละลายอย่างรวดเร็ว หายไปในพริบตา
ฉู่หลิวเยว่มองหน้าเสวี่ยเสวี่ยแล้วพยักหน้าให้
“เดิมทีข้าก็คิดว่าจะไปที่นั่นอยู่แล้ว แบบนี้ก็พอดีเลย”
เสวี่ยเสวี่ยพยักหน้า
เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดีแล้ว
เมื่อมีนางอยู่ คนเหล่านั้นก็จะเห็นแก่นาง และน่าจะใจกว้างต่อมันบ้าง…ล่ะมั้ง?
“จริงสิ ช่วงนี้หรงซิว…กำลังทำอันใดอยู่หรือ?”
ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็นึกถึงคำพูดสุดท้ายที่จวินจิ่วชิงทิ้งไว้
ประหลาดใจ…
นั่นเขาหมายถึงเรื่องอันใดกันแน่?
เสวี่ยเสวี่ยกะพริบตาปริบๆ อย่างรู้สึกผิด จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างแรง
ช่วงนี้มันไม่ได้อยู่กับนายท่านเลย มันไม่รู้อันใดทั้งนั้น!
เมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบรับของมัน เดิมทีฉู่หลิวเยว่ก็ไม่ได้รู้สึกอันใดมาก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกสงสัยขึ้นมา
“หื้อ?”
เสวี่ยเสวี่ยส่ายหน้าแรงยิ่งขึ้น
ไม่รู้!
ไม่รู้อันใดจริงๆ!
ฉู่หลิวเยว่หัวเราะขึ้นมา
“เหมือนว่า…น่าจะมีเรื่องประหลาดใจจริงๆ ด้วย…”
นางบีบหูของเสวี่ยเสวี่ย น้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับต้องมนต์สะกด
“หลังจากเรื่องนี้จบแล้ว เจ้าแอบพาข้าไปดูเขาหน่อยนะ ข้าอยากจะทำให้เขาประหลาดใจ ดีหรือไม่?”
เสวี่ยเสวี่ยพยักหน้า หลังจากนั้นมันค่อยตระหนักได้ว่าฉู่หลิวเยว่หมายถึงอันใด มันจึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
พานางไป!?