บทที่ 1013 ร่องรอยในปีนั้น

ที่นี่เป็นสถานที่ที่เผาตัวนางในเมื่อชาติที่แล้ว ไม่มีใครรู้จักที่นี่ดีไปมากกว่านางอีกแล้ว!

อากาศเหมือนจะมีกลิ่นเผาไหม้อยู่บางๆ มันทั้งหนักหน่วงและอ้างว้าง

ฉู่หลิวเยว่สาวเท้าไปด้านหน้า

หลังจากเดินไปสักพัก ตรงด้านหน้าของนางก็คือบันได

ด้านข้างบันไดมีไข่มุกธาราประทีปฝังเอาไว้อยู่หนึ่งเม็ด นั่นคือแสงสว่างที่พวกเขาเห็นเมื่อครู่นี้

หากเดินต่อไปอีกไม่นาน จะเจอกระเบื้องหยก

กระเบื้องหยกนี้มีลักษณะทรงกลมและมีรูอยู่ด้านบน

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใช้มือกดเข้าที่ไข่มุกธาราประทีปเม็ดนั้น

แกร๊ก!

กระเบื้องหยกค่อยๆ เคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ

แสงสว่างปรากฏออกมาจากรอยแยกนั้น!

ฉู่หลิวเยว่ยกมือขึ้นมาบังดวงตา เมื่อกระเบื้องหยกถูกผลักออกไปจนหมด นางก็กระโดดเข้าไปทันที!

ชีหานและคนอื่นๆ ตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว!

…

ทันใดนั้นพวกเขาก็สามารถออกจากอุโมงค์ที่คับแคบได้แล้ว หลังจากที่สายตาปรับแสงได้แล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็มองไปรอบๆ นางมั่นใจว่า ที่นี่คือหอบรรพกษัตริย์ของตำหนักตะวันตกแน่นอน

เนื่องจากเกิดเหตุไฟไหม้เมื่อสองปีก่อน ที่นี่จึงเหลือเพียงแต่ซากปรักหักพัง

ร่องรอยความสูญเสียมากมาย สภาพทรุดโทรม รกร้างว่างเปล่า

หลังจากที่ฉู่หลิวเยว่เกิดใหม่ นี่คือครั้งแรกที่นางมาที่นี่

นางเม้มริมฝีปาก

ในตอนนั้นนางคิดเพียงแต่ว่า นางต้องการจะตายไปพร้อมกับเจียงอวี่เฉิง แต่คิดไม่ถึงว่าเปลวเพลิงเหล่านั้นจะทำลายหอบรรพชนทั้งหมดโดยตรง

“ที่แท้อุโมงค์นี้ เป็นเส้นทางตัดผ่านจากตำหนักฮวาหยางไปยังหอบรรพกษัตริย์…”

หลังจากชีหานออกมา เขาก็มาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของฉู่หลิวเยว่ พร้อมมองไปรอบๆ และอดพึมพำเสียงเบาไม่ได้

ที่พวกเขาทำเช่นนี้จะต้องมีจุดประสงค์อย่างแน่นอน แต่ว่า…จุดประสงค์เหล่านั้นคืออันใด?

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดถึงคำถามนี้

นางก้มหน้ามองกระเบื้องหยกแผ่นนั้นอย่างละเอียด นางสามารถมองเห็นเพราะขอบที่สึกหรอได้อย่างชัดเจน

อุโมงค์นี้…บางทีอาจจะมีก่อนหน้านี้มานานแล้ว!

หอบรรพชน โดยเฉพาะหอบรรพกษัตริย์ คนทั่วไปไม่สามารถเข้าใกล้ได้

แล้วเหตุใดพวกเขาถึงเสี่ยงขุดอุโมงค์เส้นทางนี้ขึ้นมา?

ความจริงแล้วในเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่ฉู่หลิวเยว่ก็ไม่เข้าใจมาโดยตลอด

หากพวกเขาต้องการจะฆ่านาง ความจริงแล้วก็มีสถานที่มากมายให้ลงมือ แต่เหตุใดถึงต้องเลือกที่หอบรรพกษัตริย์

…

ฉู่หลิวเยว่นิ่งเงียบไปสักพักหนึ่ง แต่ก็ไม่พบเบาะแสอันใด

ทุกอย่างที่นี่ถูกเผาไหม้จนวอดวายไปหมดแล้ว

อีกทั้งหอบรรพกษัตริย์เป็นสถานที่ที่สำคัญ แม้ว่าซั่งกวนหว่านจะเดินออกมาจากอุโมงค์อย่างเงียบ ๆ แต่นางก็ต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมาก

หลังจากมองภายในห้องอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่หลิวเยว่ก็เดินออกมา แล้วตรงไปที่ตำหนักใหญ่

หลังจากที่เดินออกมา ฉู่หลิวเยว่ก็พบร่องรอยการซ่อมแซมที่สดใหม่มากอยู่ด้านนอกตำหนักตะวันตก

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นคำสั่งของซั่งกวนหว่าน

เพียงแต่ยังไม่ทันได้ซ่อมแซมเสร็จ ซั่งกวนหว่านก็เกิดเรื่องเสียก่อน เรื่องของฝั่งทางด้านนี้ จึงยืดเยื้อออกไปเช่นนี้

เมื่อกลับมาดูอีกครั้งทำให้คนอื่นรู้สึกปลงตกอย่างมาก

ฉู่หลิวเยว่ยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็รู้สึกว่ามีอันใดบางอย่างหยดลงบนใบหน้าของนาง

นางเงยหน้าขึ้นไปมอง ไม่รู้ว่าท้องฟ้ากลายเป็นสีมืดครึ้มไปตั้งแต่เมื่อไร อีกทั้งในตอนนี้ฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน ฝนก็ตกลงมาเป็นสาย เหมือนดั่งเส้นไหมจำนวนนับไม่ถ้วน พร้อมดึงฟ้าดินให้เชื่อมเข้าด้วยกัน

ฉู่หลิวเยว่มองตรงไป

ตำหนักหลักของหอบรรพกษัตริย์ที่เคยถูกไฟเผาไหม้ เมื่อดูจากด้านนอกแล้ว ทุกอย่างยังคงรักษาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

เพราะว่าองค์ปฐมกษัตริย์เคยวางค่ายกลเอาไว้ที่ด้านนอกของหอบรรพชนตั้งแต่ในปีนั้นแล้ว

หากเกิดเรื่องอันตราย ค่ายกลนั้นจะทำงานทันที

น่าเสียดายที่เปลวเพลิงในปีนั้นเกิดขึ้นจากด้านใน

แต่เมื่อมองจากทางนี้ก็ยังเห็นร่องรอยความเสียหายได้อยู่เล็กน้อย