บทที่ 1016 เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน

ฝนตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ

ระยะห่างระหว่างฟ้าดินนั้นไกลมาก

บนพื้นเต็มไปด้วยม่านหมอก ชีหานจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมา ก่อนจะมองไปยังประตูหอบรรพกษัตริย์ที่ปิดสนิท

นายท่านเข้าไปด้านในสักพักหนึ่งแล้ว ยังไม่ออกมาเลย ไม่รู้ว่าสถานการณ์ข้างในเป็นอย่างใดบ้าง…

“แกร๊ก…”

เมื่อประตูเปิดออก ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวก็เดินออกมา

ชีหานและคนอื่นๆ สาวเท้าขึ้นไปหานาง

“นายท่าน”

เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ชีหานก็รีบใช้สายตาสำรวจ จากนั้นก็เห็นว่าสีหน้าของฉู่หลิวเยว่มีบางอย่างผิดปกติไป

“ท่าน…เป็นอันใดไปหรือ?”

ชีหานขมวดคิ้วมุ่น ในใจมีความกังวลฉายชัดออกมา

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้า

“ส่งคนไปเฝ้าสถานที่นี้อย่างเข้มงวด ถ้าไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามผู้ใดเข้าใกล้โดยเด็ดขาด”

ชีหานไม่พูดพร่ำทำเพลง ตอบรับโดยทันที

“พ่ะย่ะค่ะ!”

“แล้วก็ปิดทางลับนั้นด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า มองราตรีที่มืดดำอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กางร่มสีดำขึ้น

นี่คือสิ่งของที่หรงซิวทิ้งเอาไว้ให้ในปีนั้น

“ข้าจะไปตำหนักฮวาหยาง”

…

ที่นางกลับไปตำหนักฮวาหยางในครั้งนี้ แน่นอนไม่ใช่เพราะว่าจัดการทำความสะอาดศพซั่งกวนหว่าน แต่เป็นเพราะนักโทษอีกคนก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน…เจียงอวี่เฉิง

ฉู่หลิวเยว่ผลักประตูเข้าไป นางเห็นเจียงอวี่เฉิงนั่งอยู่ตรงนั้นในทันที

เมื่อได้ยินเสียง เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสีหน้าราบเรียบ

ใบหน้าของเขาซูบเซียวซีดขาว สามารถมองออกได้ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เขาทุกข์ทรมานอย่างมาก

เพียงแต่สภาวะจิตใจของเขานั้นเข้มแข็งมาก เมื่อเจอเหตุการณ์ระดับนี้แล้ว คาดไม่ถึงว่าเขาจะยังมีสีหน้าสงบนิ่งได้อยู่

เมื่อเห็นว่าคนที่มาเป็นใคร ใบหน้าของเขาก็ไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย ราวกับว่าสามารถคาดเดาได้อยู่แล้ว

ฉู่หลิวเยว่ปิดประตูลง แล้วเดินสาวเท้าไปด้านหน้า

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน

“เจ้าเป็นคนฆ่าซั่งกวนหว่าน”

ฉู่หลิวเยว่พูดเปิดประเด็น

นี่ไม่ใช่ประโยคคำถาม ไม่ใช่ข้อสงสัย แต่เป็นประโยคบอกเล่า!

ใบหน้าของเจียงอวี่เฉิงยังคงเรียบเฉย

“นางฆ่าตัวตาย แล้วเกี่ยวอันใดกับข้าด้วย?”

เขาอยู่ตรงนี้ยังไม่ได้ออกไปไหน แต่กลับรู้ว่าซั่งกวนหว่าน “ฆ่าตัวตาย” เห็นได้ชัดว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายครั้งนี้!

แม้ว่าคำพูดของเขาจะเป็นการปฏิเสธ แต่เขากลับพูดเนื้อหาออกมาเอง ราวกับว่าไม่มีอันใดให้โต้เถียง

เจียงอวี่เฉิงรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

ซั่งกวนหว่านตายแล้ว ฉู่หลิวเยว่สัมผัสได้ว่ามีอันใดบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นจึงนึกถึงเขาขึ้นมา

ถ้าเช่นนั้นเรื่องนี้ พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์

“คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะอยากให้นางตายเร็วกว่าข้า”

สายตาของฉู่หลิวเยว่ที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความสงบและเฉียบคม แววตาเหมือนกับคมมีด ที่ต้องการจะแหวกรูปลักษณ์ภายนอกของเขาออกมา แล้วมองเข้าไปด้านใน!

“ไม่รู้ว่าเจ้าจะใจดีขนาดนี้ เจ้าไม่อยากเห็นนางทุกข์ทรมานวันแล้ววันเล่า หรือว่า…กลัวว่าถ้านางอยู่ต่อไป จะต้องทำให้เจ้าเดือดร้อนกัน”

เจียงอวี่เฉิงแค่นหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง

เดิมทีแล้วเขาเป็นคนที่รูปงามมาก แต่ตอนนี้ผอมซูบราวกลับไม่ใช่คน รอยยิ้มแบบนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่หล่อเหลาเท่าเมื่อก่อน ในทางตรงกันข้ามมันกลับเหมือนโครงกระดูกหุ้มหนังมนุษย์เสียมากกว่า ดวงตาลึกโบ๋ ทำให้ผู้คนรู้สึกกลัว

“เจ้าก็ยังฉลาดเหมือนเดิม ไม่ว่าอันใดก็ปิดบังเจ้าไม่ได้เลย”

นี่ถือเป็นการยอมรับ ว่าเขาฆ่าคนปิดปาก!

“เจ้าเป็นคนซื่อสัตย์”

ความคิดในใจของฉู่หลิวเยว่เปลี่ยนไปในทันที แต่นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดเจียงอวี่เฉิงถึงจะต้องฆ่าซั่งกวนหว่าน

เมื่อพิจารณาจากปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ของนาง เหมือนว่ายังมีหลายเรื่องที่นางไม่รู้

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอักขระยันต์สีดำในร่างกายของนางนั้นมาจากถ้ำปีศาจทมิฬ

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเจียงอวี่เฉิงที่ควบคุมนางตั้งแต่ต้นจนจบ

มากที่สุดนางคือเบี้ยที่ไร้ประโยชน์แล้ว จะเก็บหรือไม่เก็บก็ไม่สำคัญ

เจียงอวี่เฉิงลงมืออย่างฉับไว นี่เขากำลังกลัวอันใดอยู่กันแน่?

เมื่อได้ยินดังนั้นเจียงอวี่เฉิงก็หัวเราะออกมา