บทที่ 1026 ปิดบัง

เยี่ยนชิงหลุบสายตาลงต่ำ

เขารู้ตั้งนานแล้วว่าฮูหยินจะมา แต่ใครจะรู้เล่าว่านางจะมาแบบนี้…

“เด็กคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างใด?”

“ได้ยินมาว่า…เป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณสามขวบ ผมสีม่วงตาสีม่วง เป็นที่จดจำได้ง่าย”

“ผมสีม่วง?”

หรงซิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็เหมือนว่าเขาจะคิดอันใดบางอย่างออก เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองครั้ง ดวงตาฉายแววประหลาดใจ

ในตอนนั้นเองเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“นางใจกล้าเหลือเกิน”

ผู้เป็นแม่ที่กล้าปลอมตัวคนนั้น มีเพียงแค่นางเท่านั้นที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้

แต่ว่า…เขาก็สามารถมองออก ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นปฏิบัติตัวต่อนางอย่างไม่ธรรมดา

หากเป็นคนอื่น เกรงว่าจะต้องตายไปแล้วหมื่นครั้ง

เมื่อสัมผัสได้ว่าความกรุ่นโกรธของหรงซิวหายไปแล้ว เยี่ยนชิงจึงเงยหน้าขึ้นมา แล้วถามอย่างรอบคอบว่า

“เช่นนั้น…ฝ่าบาทจะทำอย่างใด…”

“ไม่ต้องยื่นมือเข้าไปยุ่ง ทางนั้นให้เสวี่ยเสวี่ยคอยปกป้อง รอพวกนางมาถึงแล้ว ข้าจะไปรับนางด้วยตัวเอง”

ยิ่งไปกว่านั้นมีท่านผู้นั้นอยู่ ใครมันจะสามารถรังแกนางได้?

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยมีความสุขมากนัก แต่ในเมื่อท่านผู้นั้นจะมา ก็ต้องทำตามเช่นนี้แหละ

“พ่ะย่ะค่ะ!”

…

ในตอนนั้นเองฉู่หลิวเยว่ก็กำลังก้าวผ่านม่านแสงเข้าสู่แผ่นดินของอาณาจักรเสิ่นซวี่แล้ว

ตอนที่เท้าทั้งสองข้างของนางเหยียบพื้นแผ่นดินหนา ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกมึนงงไปเล็กน้อย

นางรวบรวมสมาธิ แล้วมองไปด้านข้างใดยรอบ

ด้านหน้ายังคงมีทุ่งหญ้ากว้างใหญ่เช่นเดิม ท้องฟ้าเป็นสีคราม

เส้นสุดขอบฟ้า มีเมืองแห่งหนึ่งตั้งอยู่

เมืองนั้นสูงตระหง่าน

ด้านนอกเมืองมีม่านพลังขนาดใหญ่ปกคลุมเอาไว้อยู่!

แม้ว่าจะอยู่ในระยะที่ห่างกันขนาดนั้น แต่นางก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เข้มข้น!

“ที่นั่นคือหน้าผาแดนสวรรค์”

ตู๋กูโม่เป่ากระโดดลงจากอ้อมแขนของฉู่หลิวเยว่ แล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าสงบ

“หน้าผาแดนสวรรค์?”

ก่อนหน้านี้ฉู่หลิวเยว่เคยได้ยินชื่อนี้มาหลายครั้งแล้ว

“เป็นตระกูลหนึ่งที่อยู่ในอาณาจักรเสิ่นซวี่หรือ?” “ภายในอาณาจักรเสิ่นซวี่ ไม่มีจักรพรรดิ ไม่มีราชวงศ์ มีเพียงสำนักหรือตระกูลเท่านั้น สำนักไหนที่มีฝีมือแข็งแกร่ง ตำแหน่งสูงเท่าไรก็สามารถครอบครองทรัพยากร และของวิเศษได้มากเท่านั้น”

“อยู่ที่นี่ ไม่มีกฎเกณฑ์ข้อบังคับ มีกฎเพียงข้อเดียว…ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้แข่งแกร่งคือผู้ชนะ!”

หัวใจของฉู่หลิวเยว่สั่นสะท้านไปเล็กน้อย

แม้จะเป็นเพียงสองประโยคสั้นๆ แต่เมื่อฟังแล้วทำให้นางรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น!

“สำนักในอาณาจักรเสิ่นซวี่มีมากมายดังต้นไม้ในพนา แต่ก็มีระดับสูงต่ำ หน้าผาแดนสวรรค์นี้ นับว่าเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับที่สามเท่านั้น”

ฉู่หลิวเยว่พูดอันใดไม่ออก

อันดับที่สาม?

คุณชายหลินว่าครู่นี้ ดูเหมือนว่าจะยังหนุ่มอยู่ แต่กลับสามารถก้าวผ่านอาณาเขตเซียนเทพได้แล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าคนเช่นพวกเขาจะถูกจัดลำดับอยู่อันดับที่สาม

“แบบนี้…ก็ถูกจัดแค่ลำดับที่สาม ไม่ทราบว่าลำดับที่หนึ่ง จะแข็งแกร่งขนาดไหน…”

ฉู่หลิวเยว่อดพูดพึมพำไม่ได้

“แม้จะบอกว่าเป็นอันดับที่สาม แต่ถ้าสามารถเป็นลำดับที่สามในอาณาจักรเสิ่นซวี่ได้แล้วก็หมายความว่าเขาชนะนิกายอื่นๆ มากกว่าครึ่งไปแล้ว ต้องบอกก่อนว่า สำนักส่วนใหญ่ไม่มีสิทธิ์ที่จะส่งคนมาที่ประตูอาณาจักรเสิ่นซวี่ที่นี่แบบนี้”

“เจ้ายังจำอักขระยันต์ที่อยู่บนม่านแสงนั้นได้หรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

“นั่นคือสัญลักษณ์ของหน้าผาแดนสวรรค์”

“น้อยคนนักที่จะสามารถสลักสัญลักษณ์ของตนเองบนม่านแสงได้”

ฉู่หลิวเยว่เข้าใจแล้ว

“เข้าใจแล้ว นั่นก็หมายความว่า แม้ว่าคนอื่นจะมาที่นี่สักกี่รอบ ก็ไม่มีใครสามารถยั่วโมโหเขาได้”

ตู๋กูโม่เป่า “…”

แม้ว่าเขาจะมีใบหน้าไร้อารมณ์ แต่เมื่ออยู่กับใบหน้าเจ้าเนื้อเล็กๆ นั้น มันจึงทำให้ดูน่ารักอย่างมาก