บทที่ 1031 ระดับ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่หลิวเยว่พาตู๋กูโม่เป่าไปหยุดยืนที่หน้าประตูจวนตระกูลหลิน

คนสองคนยืนอยู่หน้าประตู คนหนึ่งตัวใหญ่ คนหนึ่งตัวเล็ก ซึ่งมันดูสะดุดตาอย่างมาก

ฉู่หลิวเยว่สาวเท้าเดินไปด้านหน้า แล้วโค้งคำนับให้อย่างมีมารยาท

“รบกวนใต้เท้าทั้งสองไปแจ้งให้ข้าหน่อย ข้าน้อย ตู๋กูเยว่ ต้องการเข้าคารวะประมุขตระกูลหลิน”

ประมุขตระกูลหลิน แน่นอนว่าเขาจะต้องเป็นหัวหน้าที่ปกครองหน้าผาแดนสวรรค์ หลินเทียนเฟิง

ทหารยามทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา

หนึ่งในนั้นก็ถามขึ้นว่า

“เจ้าได้นัดเอาไว้ก่อนหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้า

“เปล่า”

“มีเทียบเชิญหรือไม่?”

“ไม่มี”

สีหน้าของทหารสองคนนั้นย่ำแย่อย่างมาก

อันใดก็ไม่มี แล้วมาขอเข้าพบเช่นนี้เนี่ยนะ ช่างใจกล้าเสียจริง!

เขาโบกมือขึ้นอย่างหมดความอดทน

“ไม่มีของเหล่านี้ ห้ามเข้าพบท่านประมุข”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มออกมา

“ข้ารู้ว่าที่มาขอเยี่ยมอย่างกะทันหันเช่นนี้มันเสียมารยาท แต่ที่ข้ามาวันนี้ ข้ามีเรื่องต้องการให้ใต้เท้าช่วยจริงๆ”

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกข้าจะช่วยได้หรือไม่ได้ มีคนมากมายต้องการเข้าพบท่านประมุข หากข้าเข้าไปรายงานให้กับทุกคน เช่นนั้นก็คงไม่มีระบบกันแล้ว”

หลินเทียนเฟิงเป็นคนที่สำคัญมากในหน้าผาแดนสวรรค์ หากบอกว่าต้องการพบก็จะได้พบอย่างนั้นหรือ?

เมื่อพูดจบ ทหารยามสองคนนั้นก็บอกให้ฉู่หลิวเยว่ออกไป

ฉู่หลิวเยว่ไม่สนใจ นางพูดต่อว่า

“ใต้เท้าหากท่านนำประโยคหนึ่งไปพูดกับประมุขหลิว เขาจะยอมให้ข้าพบอย่างแน่นอน”

เมื่อทหารเหล่านั้นได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา

“หื้อ? เช่นนั้นเจ้าก็ลองพูดออกมาก่อนสิ?”

ฉู่หลิวเยว่เอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง ท่าทางผ่อนคลาย

“ข้าสามารถรักษาอาการโรคเรื้อรังของคุณชายสี่ได้”

…

“นางพูดเช่นนั้นจริงๆ หรือ?”

เดิมทีหลินเทียนเฟิงกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก แต่เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็โบกมือไล่หลู่อวี้เออร์ที่กำลังนวดขมับให้เขาอยู่ พร้อมลุกขึ้นพรวด สีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย

หลู่อวี้เออร์ขมวดคิ้วงาม แต่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว

แม้ว่านางจะอายุสามสิบกว่าปีแล้ว แต่นางยังคงดูแลรักษาตัวเองเป็นอย่างดี ดังนั้นนางจึงดูน่ารักและบอบบางเหมือนแม่นางวัยยี่สิบต้นๆ กอปรกับดวงตาที่งดงาม และยังคงมีเสน่ห์เฉกเช่นผู้ใหญ่ จึงทำให้ใครหลายคนไม่สามารถละสายตาได้

แต่ในตอนนั้นในสายตาหลินเทียนเฟิงมีเพียงคำพูดของทหารยามเหล่านั้นเท่านั้น

“โรคที่ไม่ทราบสาเหตุ นางมีวิธีรักษาจริงๆ หรือ?”

ทหารยามรีบพูดว่า

“ขอรับ นางพูดเช่นนั้นจริงๆ”

“ยังไม่รีบเชิญเข้ามาอีก!”

หลินเทียนเฟิงพูดขึ้นอย่างรีบร้อน

หลายปีผ่านมานี้ สุขภาพของลูกชายคนเล็ก เป็นเรื่องที่หนักอกหนักใจเขามาโดยตลอด

พวกเขาขอคำแนะนำจากแพทย์มาไม่รู้กี่วิธีแล้ว แต่กลับไม่ดีขึ้นเลย

เมื่อได้ยินประโยคนั้นในตอนนี้ เขาจึงไม่สามารถระงับความตื่นเต้นเอาไว้ได้

“นายท่านไม่ต้องรีบร้อน เนื่องจากเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจือเฟย ดังนั้นควรจะต้องระมัดระวังมากขึ้น”