ตอนที่ 1040
บทที่ 1041 ไม่สูญเปล่า
October 22, 2026
มันคือเสียงของหลู่อวี้เออร์
หลินเทียนเฟิงเงยหน้าขึ้นทันที ก่อนจะเห็นหลู่อวี้เออร์เดินจ้ำอ้าวอยู่นอกประตูอย่างหุนหันพลันแล่น ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล
ทว่าเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูเรือน นางก็ถูกคนรับใช้ขวางไว้ดังคาด
“นายหญิง โปรดหยุดอยู่กับที่ก่อนขอรับ”
เมื่อถูกขวางกั้น หลู่อวี้เออร์ก็ยิ่งอารมณ์เสียกว่าเดิม
นางเป็นถึงนายหญิงของตระกูลหลิน ทว่าแม้แต่เรือนหลังเล็กๆ นี่ นางก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าไปเหยียบย่ำด้วยซ้ำ!
หลายปีที่ผ่านมา นางไม่สามารถก้าวเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ได้เลย!
…นั่นเพราะเรือนหลังนี้เป็นของหลินจือเฟย!
คนทั้งตระกูลหลินไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในเรือนนี้ แม้แต่หลินเทียนเฟิงเองก็ยังต้องส่งคนเข้าไปรายงานเขาก่อนทุกครั้ง
ทว่าก็มีคนในตระกูลหลินหลายคนที่เคยเข้าไปแล้ว แต่นางเป็นคนเดียวที่ไม่เคยได้รับอนุญาตเลยสักครั้ง!
มีหรือที่คนตระกูลหลินจะไม่รู้ว่า หลินจือเฟยกำลังดูถูกและรังเกียจนางผู้เป็นแม่เลี้ยง!?
แม้ว่านางจะกลายเป็นนายหญิงของตระกูลหลินไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมรับนางอยู่ดี!
แต่ไม่ว่าในใจนางจะเกลียดเขามากเพียงใด หลู่อวี้เออร์ก็ไม่สามารถเปิดเผยมันออกมาต่อหน้าคนเหล่านี้ได้
ดังนั้นนางจึงยืนอยู่นอกประตูอย่างเชื่อฟัง พลางมองเข้าไปข้างในด้วยสีหน้าท่าทีวิตกกังวล
ไม่นานนัก หลินเทียนเฟิงก็เดินออก
“เป็นกระไรหรือ? มีเรื่องด่วนอันใดกัน?”
หลินเทียนเฟิงเดินเข้าไปหานาง แล้วดึงนางออกไปอีกทาง
หลู่อวี้เออร์พลันอึดอัดใจอีกครา แต่นางไม่ได้แสดงมันออกมา และทำเพียงรีบคว้าแขนของหลินเทียนเฟิงไว้ พร้อมเอ่ยวาจาทั้งน้ำตาคลอเบ้า
“คุณท่าน ปกติอวี้เออร์ไม่เคยขอร้องท่าน แต่คราวนี้อวี้เออร์ไม่มีทางเลือกจริงๆ…”
นางร่ำไห้อย่างน่าสงสาร หลินเทียนเฟิงมองดูภาพนั้นพลันเจ็บปวดไปทั้งใจ
“เจ้าหยุดร้องไห้ก่อน สรุปแล้วมันเกิดอันใดขึ้นหรือ? ข้าจะช่วยตัดสินใจให้เจ้าเอง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลู่อวี้เออร์ถึงได้เริ่มเช็ดน้ำตาและชี้แจ้งทีละนิด
“เกี่ยวกับหลู่อี้เจ้าค่ะ…”
เมื่อหลินเทียนเฟิงได้ยินชื่อนี้ ใบหน้าของเขาก็ฉายแววหงุดหงิดออกมาทันที
“ครั้งนี้เขาถูกคุกคามจริงๆ นะเจ้าคะ!”
หลู่อวี้เออร์ร้องห่มร้องไห้
หลินเทียนเฟิงตอบกลับไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“แต่ไหนแต่ไรมีเพียงเขาที่คุกคามผู้อื่นไปเรื่อย จะมีใครหน้าไหนกล้าทำร้ายเขากัน?”
หลู่อวี้เออร์รู้มาตลอดว่าเขาไม่ชอบหลู่อี้ ดังนั้นเวลาที่หลู่อี้ก่อเรื่อง นางถึงพยายามตามเก็บกวาดให้ตลอด และไม่ปล่อยให้เรื่องเหล่านั้นถึงหูคนที่นี่
แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป!
“คุณท่านเจ้าค่ะ ครั้งนี้ท่านอาจไม่รู้ แต่ลูกน้องของหลู่อี้หลายคนถูกเล่นงานจนบาดเจ็บเจียนตาย พวกเขาถูกจับตัดเส้นเอ็นและเส้นเอ็นร้อยหวายทั้งหมด แล้วจับยัดลงในกล่องและส่งไปที่หน้าประตูเรือนของหลู่อี้! ถ้านี่ไม่ใช่การคุกคามแล้วจะเรียกว่ากระไรล่ะเจ้าคะ?”
ท่าทีของหลินเทียนเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“จริงหรือ?”
ทั่วทั้งผาแดนสวรรค์ มีผู้ที่กล้าทำเช่นนี้อยู่ไม่กี่คนเท่านั้น…
“อวี้เออร์จักหลอกท่านได้เยี่ยงไร? เมื่อครู่เขาเพิ่งมาพบข้า บนเสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบเลือด…”
นัยน์ตาของหลู่อวี้เออร์แฝงไปด้วยความคับแค้นใจ
นางเกลียดพวกหมาลอบกัดที่แอบตลบหลังหลู่อี้เช่นนี้อย่างสุดใจ!
ฉะนั้นครานี้ คนที่ร้องไห้ยากอย่างนางถึงยอมมาบีบน้ำตาขอร้องเขา
ในเมื่อเรื่องมันปานปลายเช่นนี้แล้ว หากนางช่วยกู้ศักดิ์ศรีให้หลู่อี้ไม่ได้ จากนี้ไปผู้คนมากมายในผาแดนสวรรค์จะเยาะเย้ยและข่มเหงเขา!
หลินเทียนเฟิงขมวดคิ้ว
“เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าใครเป็นทำ?”
หลู่อวี้เออร์ชะงักไปครู่หนึ่งและรีบตอบว่า
“คือว่า เรื่องนี้…ข้ายังไม่ได้ถามเขา แต่ผู้ที่กล้าทำสิ่งนี้ในผาแดนสวรรค์ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ! ถ้ามองในมุมของอวี้เออร์แล้ว ครั้งนี้…คนผู้นั้นอาจจะอยู่ในตระกูลหลิน หรืออาจจะเป็น…”
แม้ว่าหลู่อี้จะไม่ใช่คนตระกูลหลิน แต่จะมีใครที่ไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับตระกูลหลินบ้างล่ะ?
กล้าทำเรื่องโหดร้ายเช่นนี้กับเขา เห็นได้ชัดว่าคนผู้นั้นมิได้เกรงกลัวตระกูลหลินแต่อย่างใด!
เข้ามาป่วนคนตระกูลหลินถึงถิ่นเพียงนี้ คิดจะยั่วโทสะคนตระกูลหลินหรือไร?
หลินเทียนเฟิงขมวดคิ้วมุ่นยามได้ยินสิ่งนี้
“คุณท่านคะ ให้หลู่อี้มาคุยกับท่านเองตอนนี้เลยดีหรือไม่เจ้าคะ?”
หลู่อวี้เออร์ถามราวไม่แน่ใจ
หลินเทียนเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองในเรือนแล้วส่ายศีรษะ
“วันนี้ไม่ได้”
“เพราะอันใดหรือ?”