บทที่ 1047 อักขระ

ตุบ!

เสียงคมชัดดังลอยมา

ไข่มุกเม็ดนั้นพยายามจะหลบหนี แต่ท้ายที่สุดก็ถูกค่ายกลของฉู่หลิวเยว่สกัดกั้นไว้ได้!

มันร่วงลงสู่พื้นอีกครั้ง และปะปนไปกับคราบเลือดที่กระจัดกระจาย หากไม่สังเกตให้ดีก็ยากที่จะมองเห็นมัน

ฉู่หลิวเยว่เพียงขยับนิ้วเปลวไฟอันเร่าร้อนก็ลอยออกมา! มันก่อตัวเป็นลูกไฟทรงกลมขนาดเท่ากำปั้น แล้วเข้าดักมันไว้ภายใน!

จากนั้น ลูกไฟอันงดงามก็ลอยขึ้น ก่อนจะตกลงไปบนฝ่ามือของฉู่หลิวเยว่

ฉู่หลิวเยว่มองดูไข่มุกที่อยู่ข้างในอย่างพินิจพิเคราะห์

มันมีขนาดเพียงแค่เมล็ดถั่วเหลือง และเหตุเพราะมันเปื้อนไปด้วยคราบเลือด จึงไม่สามารถมองเห็นรายละเอียดลักษณะของมันได้

แต่ฉู่หลิวเยว่สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าทึ่งที่อยู่ในตัวมันได้อย่างชัดเจน!

และสิ่งนี้แหละคือตัวการหลักที่ทำให้หลินจือเฟยเจ็บหนัก!

“แค่ก แค่ก แค่ก”!

จู่ๆ หลินจือเฟยก็ไอโขลกออกมา

ฉู่หลิวเยว่หันกลับมามอง

“คุณชายสี่ ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างใด?”

หลินจือเฟยไออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยัดตัวตรง

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีแดงฝาดเป็นสีขาวซีด คราบเลือดที่เหลืออยู่ตรงมุมปากและคางทำให้หน้าตาเขาดูซีดเซียวยิ่งขึ้นไปอีก

แต่ทว่าดวงตาที่จ้องมองมานั้น กลับดูทรงพลังมากกว่าเดิมยิ่งนัก

“ข้า…ข้าไม่เป็นไร…”

หลินจือเฟยว่าพลางโบกมือและมองไปยังฝ่ามือนาง

เมื่อเห็นไข่มุกประหลาดเม็ดนั้นที่ติดอยู่ในลูกไฟ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“นี่…นี่มันอันใด?”

“คุณชายสี่น่าจะคุ้นเคยกับสิ่งนี้สิเจ้าคะ อย่างใดเสีย มันก็อยู่ในร่างกายของท่านมาหลายสิบปีแล้ว”

คำพูดของฉู่หลิวเยว่ทำให้ดวงตาของหลินจือเฟยเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าหมายความว่า?”

“ใช่แล้ว การดำรงอยู่ของมันทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติในชีพจรดั้งเดิมของท่าน”

ฉู่หลิวเยว่เบนสายตามองไปยังไข่มุก และหรี่ตาลงด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“ดูเหมือนสิ่งนี้จะสามารถกลืนกินชีพจรดั้งเดิมได้ จึงส่งผลให้เลือดลมติดขัด เคราะห์ดีที่คุณชายสี่มี

ชีพจรตี้จิงระดับสูง มิเช่นนั้น…เกรงว่าในตอนนี้แม้แต่หยัดตัวขึ้นคงทำไม่ได้เป็นแน่”

หลินจือเฟยขมวดคิ้วเป็นปม

“นี่…นี่มันหมายความว่าอย่างใดกันแน่?”

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้า

“ข้าเองก็หารู้ไม่ ก่อนหน้านี้ตอนที่ลองสัมผัสชีพจร ข้าเองก็คาดเดาได้ไม่แน่ชัดนัก ว่ามันเหมือนจะมีสิ่งนี้ ในตอนนั้นข้าคิดว่าจะเอามันออกมาเสียให้สิ้นซาก เพียงแต่เคราะห์ร้ายตรงที่มันว่องไวผิดปกติยิ่งนัก มัน ‘แยกตัว’ ออกมามากมายนับไม่ถ้วนและเกาะอยู่ในชีพจรดั้งเดิมของท่าน เปลวไฟเพียงน้อยนิดจึงไม่สามารถต้านมันไว้ได้ ดังนั้น…”

“ดังนั้น ในบรรดายาอายุวัฒนะที่เจ้าช่วยกลั่นให้ข้าเมื่อครู่ สิ่งสำคัญที่สุดคือ…พลังปราณดั้งเดิมของเจ้าหรือ?”

หลินจือเฟยถามกลับ

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะและยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“คุณชายสี่ช่างหัวไวนัก!”

แท้จริงแล้วนางได้อัดฉีดเปลวไฟเข้าไปในยาเม็ด

และบทบาทหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสมนุไพรเหล่านั้นก็คือ ช่วยลดแรงปะทะจากพลังของเปลวไฟที่นางทิ้งไว้

หากใช้แค่ยาเม็ดระดับแปดขั้นต่ำอย่างเดียว แล้วสามารถรักษาอาการเจ็บป่วยของหลินจือเฟยให้หายได้ เช่นนั้นพวกเซียนหมอของตระกูลหลิน คงทำสำเร็จไปนานแล้ว

เหตุใดยังต้องตกมาถึงมือนางอีกเล่า

นางจงใจให้หลินเทียนเฟิงไปเอาสมนุไพรมา และขอให้เขาเป็นผู้คอยรักษาความปลอดภัยขณะที่นางกลั่นยา ซึ่งจริงๆ แล้วนั่นเป็นเพียงการแสดงกลอุบายเท่านั้น

เลยไม่มีผู้ใดรู้ว่านางนำเรื่องเม็ดยามาใช้บังหน้า และการอัดลูกเพลิงเข้าไปขับไข่มุกออกมาต่างหากที่เป็นเรื่องจริง!

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่า เหตุใดนางเอาแต่กระตุ้นให้หลินจือเฟยพยายามหมุนเวียนพลังปราณดั้งเดิม

มีเพียงการบีบบังคับจากทั้งสองทางเท่านั้นที่จะสามารถทำให้สิ่งนี้หมดหนทางหนี!

แววตาของหลินจือเฟยฉายแววเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง แต่ขณะเดียวกันก็มีร่องรอยของความแคลงใจปรากฏขึ้น

“จะบอกว่า คุณหนูตู๋กูรู้ตั้งแต่มาเหยียบหน้าประตูเรือนแล้วหรือ ว่าวิธีนี้สามารถช่วยข้าได้?”

เสียงของเขายังฟังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่ประโยคคำถามกลับมีความสำคัญนักโนเวลพีดีเอฟ

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบๆ

“คุณชายสี่สงสัยในตัวข้าอย่างนั้นหรือ?”