บทที่ 1057 กฎเกณฑ์

เยี่ยนชิงได้แต่สบถในใจ

คำพูดเปรียบได้ดั่งทอง วาจาเปรียบได้ดั่งหยก ทั้งๆ ที่ทรงตรัสแล้วว่าเลือกคนผู้นั้นเป็นพระชายา แต่ก็ยังมิวายมีรับสั่งให้เนรมิตตำหนักแล้วจัดงานคัดเลือกสนมเอกขึ้นมา เสมือนประโคมข่าวให้ดูเป็นเรื่องจริง

ถ้าคนผู้นั้นมาเห็นภาพนี้ ไม่รู้เลยว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างใด!

แต่เนื่องจากองค์ชายมีพระประสงค์จะทำเช่นนี้ ผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างพวกเขาจึงทำได้เพียงน้อมรับ และเชื่อฟังคำสั่งแต่โดยดีเท่านั้น

แค่ช่วงสั้นๆ เยี่ยนชิงก็นึกภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นออกแล้ว

เอ่อ…

บางทีเขาน่าจะคิดเผื่อด้วยว่า ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ เขาจะทำอย่างใดเพื่อไม่ให้ติดร่างแหไปกับองค์ชายดี…

แต่ในขณะที่สองนายบ่าวกำลังจะเดินออกไป และยังไม่ทันจะได้ลงมือตามแผน อวี๋มั่วกลับวิ่งพรวดเข้ามาจากด้านนอกเสียก่อน

“องค์ชายขอรับ”

เมื่อเห็นหรงซิว อวี๋มั่วพลันรีบถวายบังคมอย่างรวดเร็ว

“องค์ชายขอรับ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียงมาถึงแล้วขอรับ ยามนี้นางกำลังรออยู่นอกตำหนัก และกล่าวว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับท่านเป็นการส่วนตัว”

ไม่จำเป็นต้องเกริ่นนำหรือเอ่ยนาม

เพียงแค่ได้ยินว่า “คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียง” ก็รู้แล้วว่าหมายถึงใคร

หรงซิวก้าวเท้าเดินต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ให้นางรอไปก่อน”

อวี๋มั่วถึงกับตกตะลึงไปพักหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นด้วยความฉงน พลันชำเลืองมองหรงซิวไวๆ

ถ้าองค์ชายปฏิเสธสตรีอื่นคงมิเป็นไร แต่คนผู้นี้…

แต่แล้วจู่ๆ ก็มีแสงวาบขึ้นในหัวของอวี๋มั่ว ก่อนที่เขาจะนึกอันใดขึ้นมาได้

หรือว่าจะเป็น…

เขาหันขวับไปมองเยี่ยนชิงทันที

เยี่ยนชิงเองก็พยักหน้ากลับมาเงียบๆ

อวี๋โม่เข้าใจทันที

มิน่าล่ะ!

ที่แท้ก็เพราะว่าท่านผู้นั้นมาถึงแล้วนี่เอง!

อวี๋มั่วพลันกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปอย่างไว

ในเมื่อท่านผู้นั้นอยู่ที่นี่แล้ว แน่นอนว่าคนอื่นย่อมไม่สำคัญเท่า!

ทว่าหลังจากที่หรงซิวเดินออกไปได้ไม่นาน ก็มีเสียงอันไพเราะนุ่มนวลของสาวเจ้านางหนึ่งดังขึ้นมา

“องค์ชายจะเสด็จไปที่ใดหรือ? แล้วไยจักดูรีบร้อนนัก แม้แต่นัดของข้าก็ยังถูกปฏิเสธ?”