บทที่ 106 เจ้าขี้โกง

ทุกคนต่างตกตะลึงเบิกตาอ้าปากค้าง

นั่น…นั่นฉู่หลิวเยว่แก้ค่ายกลได้แล้วหรือ!

มันดูง่ายๆ สบายๆ เช่นนี้ล่ะ

ถ้าจำไม่ผิด ตั้งแต่นางเข้ามาจนถึงตอนนี้เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาทเท่านั้น คิดไม่ถึงว่านางจะผ่านด่านแรกตามกู้หมิงจูไปติดๆ!

ไม่สิ เห็นได้ชัดว่านางสามารถแก้กลของค่ายกลได้ตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่นางแค่รอกู้หมิงจูเท่านั้น!

รอยยิ้มแห่งชัยชนะของกู้หมิงจูค้างเติ่งบนใบหน้า นางค่อยๆ เบิกตากว้างแล้วจ้องไปที่กระดานหมากตรงหน้าฉู่หลิวเยว่จนตาแทบถลน

“เจ้า นี่เจ้าก็ผ่านด่านแรกแล้วหรือ!”

ฉู่หลิวเยว่ทำสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

“มันก็ชัดเจนแล้วนี่ไง”

กู้หมิงจูสมองว่างเปล่าขาวโพลนแล้วมองหน้าฉู่หลิวเยว่ที่มีสีหน้าสบายอารมณ์ ส่วนนางก็ตะลึงค้างจนสติแทบหลุดไปแล้ว

เป็นไปได้อย่างไร!

ค่ายกลนี้ซับซ้อนมาก หากไม่มีความสามารถเลยสักนิดก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดว่าจะแก้ค่ายกลนี้ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อครู่นี้นางพูดราวกับทำได้ง่ายๆ แต่ในความเป็นจริงนางแค่อยากเยาะเย้ยฉู่หลิวเยว่จึงได้ตั้งใจพูดให้เกินจริงไปหน่อย

หากมันง่ายขนาดนั้นจริงๆ นักเรียนหลายคนในห้องนี้ก็คงไม่หน้าดำคร่ำเครียดคิดแก้ค่ายกลนานขนาดนี้หรอก!

ทว่าสำหรับฉู่หลิวเยว่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอุปสรรคใดๆ…

“ฉู่หลิวเยว่เก่งเกินไปแล้วกระมัง นางเพิ่งมาได้ไม่นานก็สามารถแก้ได้แล้ว”

“แม้กู้หมิงจูจะเร็วกว่านางหนึ่งก้าว หากลองคำนวณอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฉู่หลิวเยว่…ใช้เวลาน้อยกว่านี่นา!”

“เฮ้ พวกเจ้าดูไม่ออกหรือว่าฉู่หลิวเยว่คิดคำตอบได้ตั้งนานแล้วและจงใจรอกู้หมิงจู ข้าว่าด่านที่สองกู้หมิงจูต้องแพ้แน่ๆ!”

“จิๆ ลือกันว่านางเคยเป็นท่อนไม้ที่ไร้ประโยชน์ ทำไมถึงแข็งแกร่งขึ้นมาได้ในชั่วพริบตาล่ะ ความสามารถนี้เกรงว่าจะออมมือให้ซือถิงมากกว่า!”

เสียงกระซิบจากคนรอบข้างดังมาถึงหูจึงทำให้กู้หมิงจูมีสีหน้าบึ้งตึงมากขึ้น

“ไปต่อสิ!”

ด้วยศักดิ์ศรีของคุณหนูรองตระกูลกู้ยังค้ำคอ นางเย่อหยิ่งจนเป็นนิสัย จนป่านนี้แล้วยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ

ฉู่หลิวเยว่ไม่ใส่ใจ จากนั้นนางก็หันหน้ากลับไปทางกระดานหมากเหมือนเดิม

หลังจากผ่านค่ายกลด่านแรกไปแล้ว หมากบนกระดานก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นค่ายกลด่านที่สองด้วยตัวมันเอง

กู้หมิงจูถอนสายตากลับไปด้วยความโมโห แต่กลับมีร่องรอยของความวิตกกังวลปรากฏขึ้นในใจ

ทำไม…ฉู่หลิวเยว่เก่งกาจถึงเพียงนี้!

ฉู่หลิวเยว่เพิ่งเริ่มเดินบนเส้นทางผู้ฝึกปรมาจารย์และเห็นได้ชัดว่านางไม่มีปัญญาจ้างอาจารย์สอนมาก่อน ฉู่หลิวเยว่จะเก่งกว่านางได้อย่างไร

ตอนแรกนางคิดว่าสอบกลางภาคเป็นความบังเอิญ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า…นางจะประมาทไม่ได้จริงๆ!

กู้หมิงจูสูดหายใจเข้าลึกๆ และพยายามเพ่งความสนใจไปที่ค่ายกายด่านที่สองเพื่อต้องการแก้กลโดยเร็วที่สุดและเอาชนะฉู่หลิวเยว่ให้ได้

ทว่านางกลับว้าวุ่นใจ ความคิดสับสนยุ่งเหยิงไปหมดและไม่มีสมาธิเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งนางกระวนกระวายมากเท่าไหร่ ค่ายกลบนกระดานหมากรุกก็จะยิ่งดูซับซ้อนยากที่จะแก้ไขมากขึ้นเท่านั้น

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามหน้าผากของนางโดยไม่รู้ตัวและดวงตาก็เริ่มแดงก่ำ

ตงฟังชิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเห็นสีหน้านางได้ชัดเจนที่สุด แล้วเขาก็อดที่จะลอบส่ายหน้าในใจไม่ได้

อันที่จริงพรสวรรค์ของกู้หมิงจูถือว่าไม่เลวเลย และมีคุณสมบัติพอให้น่าภาคภูมิใจ ทว่า นางเย่อหยิ่งเกินไปจนกลายเป็นหลงตัวเอง

กระนั้นนางไม่ฉุกคิดสักนิดเลยว่าค่ายกลที่สร้างขึ้นในป่าตอนสอบกลางภาคเป็นค่ายกลที่ผู้อาวุโสซุนและอาจารย์ท่านอื่นสร้างขึ้นมาเองกับมือ ฉู่หลิวเยว่จะผ่านมาได้เพราะโชคช่วยได้อย่างไร

กู้หมิงจูต้องการเอาชนะฉู่หลิวเยว่เกรงว่าคงยาก

…

เมื่อตกอยู่ในห้วงความคิด เวลาก็ล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว

แสงแดดร้อนแรงจากภายนอกหน้าต่างค่อยๆ อ่อนแสงลงจนมืด

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นและเหลือบมองไปข้างนอกก็พบว่านี่มันตอนเย็นแล้ว

นางอยู่ที่นี่มาเกือบชั่วยามครึ่งแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็เบนสายตามองซือถิงที่อยู่ข้างๆ

หลังของเขาตั้งตรง ใบหน้าของเขาเย็นชาและเขาก็จดจ่ออยู่ที่ค่ายกลตรงหน้า

แสงและเงาสะท้อนบนใบหน้าของเขาวาดเป็นโครงร่างที่ชัดเจนและคมเข้ม

ชายหนุ่มผู้นี้เปรียบเสมือนใบมีดคมที่พร้อมจะบาดลึกเมื่อใดก็ได้ มักจะแผ่ไออันเย็นเฉียบออกมาจากร่างกายของเขา

แม้เขาจะดูพึ่งพาตัวเองได้ไม่ง้อใคร รู้จักยับยั้งชั่งใจและรู้จักกาลเทศะ แต่ฉู่หลิวเยว่มักจะรู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดาเฉกเช่นภาพลักษณ์ภายนอก

ซือถิงสัมผัสได้ถึงสายตาของฉู่หลิวเยว่ที่จ้องมองมาทางเขาแล้วเขาก็เกิดอาการเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย และมือที่ถือตัวหมากรุกก็นิ่งค้างไปชั่วขณะ

นางรอไม่ไหวแล้วหรือ

ซือถิงอดคิดในใจไม่ได้ จากนั้นก็เกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

พรสวรรค์ของนางแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดจริงๆ!