บทที่ 1066 ใครผิดต่อใคร

ภายในโถงตำหนักใหญ่มีเพียงเสียงพ่นลมหายใจอันหนาวเย็นแว่วมา

แม่นางผู้นี้กล้าดีมาจากไหนถึงได้เหิมเกริม กล้าเอ่ยกับโอรสสวรรค์เช่นนี้?

ผู้คนต่างก็กลั้นหายใจรอคอยพลังอัสนีบาตของโอรสสวรรค์ ทว่ากลับเห็นเพียงเขาผงกศีรษะแล้วถามอย่างจริงจังว่า

“เช่นนั้นตอนนี้มองเห็นหรือยัง?”

น้ำเสียงเป็นปกติ ไม่เพียงแต่ไร้ซึ่งอารมณ์โทสะ แต่ยังเต็มไปด้วยความอดทนที่หาได้ยาก

ทุกคน “???”

ฝ่าบาท!

ท่านสร่างแล้วหรือยัง!

นี่ท่านกำลังทำอันใดอยู่!?

ฉู่หลิวเยว่เขย่าจอกสุราในมือเบาๆ พลางเอียงศีรษะแล้วมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าช้าๆ

“เห็นแล้วล่ะ”

อืม

หลังจากจากกันไปเสียยาวนาน ในที่สุดก็พบเห็นแล้ว

แต่คิดไม่ถึงว่าจะพบกันในสถานที่เช่นนี้ และในสถานะเช่นนี้

หรงซิว ณ ตอนนี้นั้นต่างจากเขาคนเดิมเมื่อก่อนนัก

เมื่อก่อนเขามักสวมชุดสีขาว สง่างามและสูงส่ง รูปลักษณ์เป็นดั่งเทพเซียน

ทว่าตอนนี้ เขากลับเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีดำ มีแรงกดดันมหาศาลและไอสังหารที่ทำให้คนรู้สึกหวาดผวาได้ในพริบตา

นั่นคือวันที่นางได้ยินผู้คนเรียกเขาว่า “โอรสสวรรค์” เป็นครั้งแรก

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉู่หลิวเยว่จึงค่อยๆ ตระหนักได้ว่าหรงซิวย่อมมิใช่คนธรรมดาอย่างที่เขาแสดงให้นางเห็นอย่างแน่นอน

นางคาดไว้ว่าภูมิหลังตัวตนของหรงซิวนั้นจะไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ทว่ากลับคาดไม่ถึงเลยว่าจะทำให้ผู้คนตกตะลึงได้เช่นนี้

“ฝ่าบาทช่างรูปโฉมสง่างามนัก เพียงพอแล้วที่จะดึงดูดให้โฉมงามจากทั่วหล้าคะนึงหาแต่ท่าน”

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไม่เหมือนยิ้ม

“ฝ่าบาท พวกท่าน…รู้จักกันหรือ?”

เจียงจื่อหยวนที่อยู่ด้านหลังเขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา

สายตาของนางเคลื่อนมองไปมาระหว่างคนทั้งสอง ความรู้สึกไม่สบายใจเล็กๆ กำลังก่อตัวขึ้นที่ส่วนลึกในจิตใจ

การที่หรงซิวเป็นเช่นนี้นั้นย่อมเป็นอันใดที่ผิดปกติ

หลายปีมานี้ เขาไม่เคยใกล้ชิดกับแม่นางคนใด กระทั่งเอ่ยปากพูดคุยก็ยังไม่คิดทำ

ไม่ว่าจะเป็นคนของพระราชวังเมฆาสวรรค์หรือคนจากตระกูลต่างๆ เบื้องล่าง ต่างก็เคยเอ่ยโน้มน้าวให้เขาอภิเษกนับครั้งไม่ถ้วน

แต่เขามิเคยเอ่ยตอบรับ

มาครั้งนี้ คงเป็นเพราะเขาไม่อยากจะดึงเชิงอีกต่อไป จึงพยักหน้าตอบรับให้จัดพิธีการคัดเลือกพระชายาขึ้นมา

แม้ว่าครานี้จะมีแรงกดดันและเสียงเซ็งแซ่มากมาย แต่เจียงจื่อหยวนรู้ดีว่าหรงซิวไม่มีทางเลือกชายาสามสนมสี่อย่างแน่นอน

กระทั่งการปฏิบัติตัวของเขาต่อนางดูไร้ซึ่งความอดทนมากกว่าก่อนนี้อักโข

ทว่าตอนนี้…เขากลับพูดเช่นนั้นกับแม่นางคนอื่นจริงๆ หรือ?

ประเด็นอยู่ที่ว่าแม่นางนี้รูปลักษณ์ภายนอกดูธรรมดายิ่ง อีกทั้งสถานะเองก็ไม่ได้สูงส่ง นี่ฝ่าบาทกำลัง…คิดอันใดอยู่กันแน่?

เสียงของหรงซิวฟังดูเรียบเฉย ทว่ามิได้เอ่ยปฏิเสธ

“ย่อมต้องรู้จัก”

ฮูหยินของตน องค์หญิงของตน คู่หมั้นของตน เขาจะไม่รู้จักได้เช่นไร!?

“ก่อนนี้ช่างโชคดีนักที่ได้พบหน้าพระโอรสอยู่หลายครั้ง”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มพลางเอ่ยตอบ

ในใจหรงซิวพลันกระตุก

คำพูดเช่นนี้…

นี่นางกำลังประกาศอย่างชัดเจนหรือว่ามิต้องการเกี่ยวข้องอันใดกับเขา?

“ฝ่าบาท วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองพระชนมพรรษาของท่าน อีกทั้งยังมีพิธีคัดเลือกนางสนม ท่านอย่ามาเสียเวลากับข้าอยู่อีกเลย รีบเริ่มงานเร็วเข้าเถอะ!”

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยย้ำเตือน

บริเวณทรวงอกของหรงซิวพลันรู้สึกตีบตัน

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนจำนวนมากเช่นนี้ ตอนนี้เขาจึงไม่สามารถเอ่ยอันใดออกมาได้

“เช่นนั้น…เชิญคุณหนูตู๋กูทำตัวตามสบายเถิด ให้คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของเจ้าแล้วกัน”

เอ่ยจบ เขาก็มองฉู่หลิวเยว่อย่างลึกล้ำรอบหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเดินขึ้นไปด้านบน

“อ๊ะ ฝ่าบาท…”

เจียงจื่อหยวนมองไปยังหรงซิว ก่อนจะเลื่อนไปมองตู๋กูเยว่

นี่…สรุปแล้วมันเกิดเรื่องอันใดกัน?!

“จื่อหยวน ยังไม่รีบกลับมาอีก”

ในตอนนั้นเอง เจียงเห่อเทียนพลันเอ่ยปากขึ้น ก่อนจะโบกมือไปให้เจียงจื่อหยวน

ต่อหน้าคนจำนวนมากมายเช่นนี้ นางยืนอยู่ตรงนั้นกับผู้ใดกัน ดูอย่างใดก็ไม่งามตา

อีกอย่าง ใครๆ ต่างก็มองออกว่าหรงซิวปฏิบัติต่อนางเย็นชาถึงเพียงใด