บทที่ 1086 อัญเชิญ

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าเข้าใจ

“เมื่อถึงตอนนั้นจะต้องได้ตัวเลขอันใดถึงจะสำเร็จ?”

หรงซิวชะงักไปเล็กน้อย แล้วอธิบายว่า

“ถ้าประมุขตระกูลหลินขึ้นมาทดสอบ เขาก็จะอยู่ประมาณเลขห้า ประมุขตระกูลเจียง จะอยู่ประมาณแปด เจ้าได้ระดับห้าก็ถือว่าสำเร็จแล้ว”

หน้าผาแดนสวรรค์แห่งตระกูลหลินถือเป็นหนึ่งในสามตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรเสิ่นซวี่ พลังในสายเลือดของพวกเขานั้น เดิมทีแล้วก็จะอยู่ในระดับประมาณนี้ สำหรับเซียนสุ่ยหลิง เขามีระดับที่สูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นนี่คือเหตุผลที่เซียนสุ่ยหลิงมั่นใจอย่างมาก

คนที่อยู่ระดับอย่างหน้าผาแดนสวรรค์ ถือว่าไม่อยู่ในอาณาจักรเสิ่นซวี่ด้วยซ้ำ และอำนาจในการควบคุมประตูนั้น ก็ไม่ได้เป็นที่ยอมรับของทุกคนเลย

แต่ทว่าอย่างน้อยเขาก็ได้ระดับห้า

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้น

“แล้วเจ้าล่ะ?”

ริมฝีปากบางของหรงซิวยกขึ้นเล็กน้อย

“สิบเอ็ด”

…

โรคจิตจริงๆ

ฉู่หลิวเยว่แค่นเสียง “เหอะ” ออกมา

นางสามารถเดาได้นานแล้วว่าหรงซิวเป็นคนมีพรสวรรค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่มาถึงที่นี่และรู้ฐานะที่แท้จริงของเขา

นางก็ยิ่งแน่ใจในเรื่องนี้

ดังนั้นตอนที่นางถามคำถามนี้ นางก็ได้เตรียมตัวเตรียมใจอย่างเต็มที่แล้ว

แต่น่าเสียดายที่ผู้ชายคนนี้ ไม่เหลือทางเดินให้คนอื่นเลย

สิบเอ็ด…

นี่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสายเลือดที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว

“ช่างหาเรื่องให้ข้าจริงๆ”

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“นี่เป็นงานที่ลำบากมาก”

หรงซิวสามารถเดาความต้องการของนางได้ แววตาแฝงด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ระดับเดียวกับข้า ขอเพียงผ่านระดับห้า ก็สามารถโน้มน้าวใจพวกเขาได้แล้ว”

“หากแค่ระดับห้า เกรงว่าจะไม่สามารถทำให้พวกเขาเงียบปากลงได้ล่ะมั้ง?”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มบางๆ แล้วถามกลับ

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าอยากจะยืนข้างเจ้าอย่างเต็มภาคภูมิ ต่อให้ไม่สามารถอยู่ระดับเดียวกับเจ้าได้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้มันห่างมากเกินไป?”

“อ่า ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”

เจียงเห่อเทียนได้ยินเสียงพูดคุยของทั้งสองคน เขาก็อดหัวเราะเสียงเย็นไม่ได้

“คนนอกพรมแดน หากจะต้องการอัญเชิญนาฬิกาไร้กาลเวลาออกมาก็เป็นเรื่องที่ยากมากแล้ว! ถ้าเจ้ามีเวลามาคิดเรื่องเพ้อฝันอยู่ตรงนี้ ข้าว่าเจ้าไปคิดหาวิธีที่ทำให้ขายหน้าน้อยที่สุดจะดีกว่านะ!”

คำพูดของเจียงเห่อเทียนไม่มีความเกรงใจกันเลยแม้แต่น้อย

ตำแหน่งของเซียนสุ่ยหลิงนั้นสูงมาก กอปรกับก่อนหน้านี้เขาได้รับการดูแลอย่างดีจากประมุขพระราชวังเมฆาสวรรค์ ดังนั้นเขาจึงมีท่าทางกำเริบเสิบสานมาโดยตลอด

ก่อนหน้านี้เขายังค่อนข้างเกรงใจหรงซิวอยู่ แต่ตอนนี้หรงซิวได้ทำร้ายจิตใจลูกสาวสุดที่รักของเขา และยังทำลายหน้าตาของเซียนสุ่ยหลิง ดังนั้นเขาจึงโกรธอย่างมาก และไม่ได้สนใจอันใดมากแล้ว

ตอนที่เผชิญหน้ากับฉู่หลิวเยว่ เขามีท่าทางดูถูกเหยียดหยามนางอย่างมาก

ในสายตาของพวกเขา คนนอกพรมแดนเช่นนี้ เดิมทีนางไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ในสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย!

รอจนนางพ่ายแพ้ต่อหน้าสายตาประชาชน อับอายขายขี้หน้า เขาก็ไม่เชื่อว่าหรงซิวจะปกป้องนางจนถึงที่สุด!

แววตาของหรงซิวมีประกายเย็นชาขึ้น สายตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร!

ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มว่า

“ขอบคุณประมุขตระกูลเจียงที่เป็นห่วง ข้าจะต้องพยายามทำให้ดีที่สุด ไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังอย่างแน่นอน”

ขณะที่พูดนางก็แกว่งแขนหรงซิว พร้อมกะพริบตาปริบๆ นัยตาสีดำเปล่งประกายสดใส

“งั้นข้าไปแล้วนะ!”

พูดกับคนพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์

ต้องใช้ฝีมือพิสูจน์ตัวเอง นี่คือทางเดียวที่จะสามารถปิดปากพวกเขาได้!

แน่นอนว่าความรักก็ทำได้เช่นกัน แต่ว่ามันก็เป็นแค่ตัวช่วยเท่านั้น ใช้แค่บางครั้งยังพอได้ ถ้ามากกว่านี้นางก็ไม่ยินยอม

…ที่ทำเช่นนี้เพื่อประกาศศักดาให้เห็นได้ชัด ไม่ใช่การต่อสู้กับพวกน่าเบื่อพวกนั้น

นางไม่อยากเสียเวลากับคนกลุ่มนั้น เมื่อเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ของนาง ความโกรธที่อยู่ในใจของหรงซิวก็พลันหายไปทันที

ดวงตาและหัวคิ้วคลายออก

“ได้”

…

หรงซิวสะบัดแขนเสื้อออก ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็พุ่งออกไปด้านนอกทันที!

ลำแสงนั้นแหวกอากาศเป็นทางยาว บินตรงจากตำหนักศักดิ์สิทธิ์ สร้างเป็นสะพานสู่ตำหนักสักการะเทพ!