บทที่ 1093 ข้ารอเจ้ากลับมาโดยตลอด

ท่ามกลางความเงียบ

หรงซิวหยุดชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็เงยหน้ามองฉู่หลิวเยว่

“เจ้าคือซั่งกวนเยว่ และก็คือฉู่หลิวเยว่”

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้น “

เจ้ารู้ดีว่าข้าไม่ได้ถามเรื่องนี้”

“แต่ทั้งสองสิ่งนี้เป็นตัวตนของเจ้า” หรงซิวตอบ “คนที่รู้ดีที่สุดว่าเจ้าคือใครนั้นคือตัวของเจ้าเอง”

ฉู่หลิวเยว่แน่นหน้าอก

นางชะงักไปเล็กน้อย

“หรงซิว ข้านึกเรื่องบางสิ่งออกแล้ว”

“คนที่เล่นหมากกับข้าในศาลาแปดเหลี่ยมก็คือเจ้า คนที่ดื่มชาขิงของข้าก็คือเจ้า คนที่ทำสัญญากับข้าก็คือเจ้า”

ฉู่หลิวเยว่มองหน้าเขา ยิ่งพูดมากขึ้น ในสมองของนางก็มีภาพเหตุการณ์เพิ่มขึ้น

แต่ส่วนใหญ่แล้วยังคงกระจัดกระจาย เลือนราง แต่ส่วนนี้ชัดเจนอย่างมาก

“ความทรงจำของข้าหายไปส่วนหนึ่ง เจ้ารู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว แต่เจ้ากลับไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย อีกทั้งความทรงจำในส่วนที่หายไปนั้น เป็นส่วนที่มีแต่เจ้า”

เรื่องราวเหล่านี้สามารถอธิบายได้มากมาย

“พวกเรารู้จักกันมาก่อนตั้งนานแล้ว ข้ายังไม่ทันได้กลับไปบอกเรื่องแต่งงานของพวกเรากับเสด็จพ่อเลย แต่…หลังจากนั้นล่ะ?”

นางจำไม่ได้ว่าพวกเราพบกันครั้งแรกที่ไหน และยิ่งไม่รู้ว่าหลังจากสัญญาไปแล้วมันเกิดเรื่องอันใดขึ้น หลังจากที่นางกลับไปที่ราชวงศ์เทียนลิ่งแล้ว

คาดไม่ถึงว่านางจะหมั้นหมายกับเจียงอวี่เฉิงอีกครั้ง และหลังจากนั้นยังมีเรื่องมากมายตามมา!

นางเคยคิดว่าตัวเองนั้นชอบเจียงอวี่เฉิง

แต่หลังจากที่นางได้เจอกับหรงซิวนางถึงได้เข้าใจว่า ความจริงแล้วนั่นไม่ได้เรียกว่าชอบ เพียงแต่ไม่ได้รำคาญเท่านั้น

เมื่อรู้ว่าเจียงอวี่เฉิงร่วมมือกับซั่งกวนหว่าน นางก็รู้สึกโกรธและเสียใจอย่างมากที่โดนคนใกล้ชิดหักหลัง

เมื่อมาคิดอย่างละเอียดแล้ว เหมือนว่านางจะไม่ได้สนใจเรื่องที่พวกเขาลอบอยู่ด้วยกันเลย

เพียงแต่ในตอนนั้นนางถูกคนทรยศทำร้าย

ความโกรธจึงครอบงำนาง ในสมองเต็มไปด้วยเรื่องล้างแค้น

ก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้สึกอันใด แต่ในตอนนี้เมื่อคิดขึ้นมา นางถึงจะตระหนักได้ว่ามีเรื่องหลายอย่างผิดปกติ

ในเมื่อนางกับหรงซิวอยู่ด้วยกันตั้งนานแล้ว นางสัญญาว่าจะไปบอกเรื่องนี้กับเสด็จพ่อ และนางไม่สามารถแต่งงานกับคนอื่นได้

แต่หลังจากที่นางกลับไปที่ราชวงศ์เทียนลิ่งแล้วมันเกิดอันใดขึ้นกันแน่?

หรงซิวมองนางด้วยสายตาลึกล้ำ แล้วถอนหายใจออกมา คล้ายดีใจคล้ายแววตาเต็มไปด้วยความรัก

“ที่แท้เจ้าก็นึกได้มากขนาดนี้แล้ว”

มิน่าล่ะสัญลักษณ์นั้น…

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นเหมือนกับเขาได้ตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ เขาพูดขึ้นว่า

“พวกเรารู้จักกันเมื่อสามปีที่แล้ว”

หัวใจของฉู่หลิวเยว่เต้นไม่เป็นจังหวะ!

สามปีที่แล้ว!

นับตั้งแต่ที่นางเกิดใหม่ก็นับเป็นเวลาปีครึ่ง ถ้านับตั้งแต่ตอนที่นางสิ้นชีวิตก็เป็นเวลาสองปีครึ่ง

ถ้าพวกเราพบกันตั้งแต่สามปีก่อน…

นั่นหมายความว่า พวกเรารู้จักกันก่อนตายแค่ครึ่งปี?

เหมือนว่าเขาสามารถเดาความคิดของฉู่หลิวเยว่ หรงซิวยิ้มเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า

“ความจริงแล้วมันนานกว่าที่เจ้าคิดเล็กน้อย หลังจากเจ้าบอกว่าเจ้าจะกลับไป ตอนนั้นพวกเราถึงได้แยกจากกัน เราถึงได้จากกัน แต่หลังจากผ่านไปประมาณสองสามเดือน เจ้าก็เกิดเรื่องขึ้น และเรื่องต่อจากนั้นก็เป็นอย่างที่เจ้ารู้”

เลือดในแก้วหูของฉู่หลิวเยว่กำลังสั่นสะเทือน นางรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคั้นหัวใจ

หัวใจของนางบีบแน่นจนทำให้นางหายใจแทบไม่ออก ลำคอของนางบีบแน่น

ก่อนจะถามออกมาอย่างยากลำบาก

“ดังนั้นตอนที่ข้าเกิดใหม่ที่แคว้นเย่าเฉิน…มันมีส่วนเกี่ยวกับเจ้าด้วยหรือ?”

นางโชคดีที่สามารถรักษาชีวิตกลับมาได้ และได้เกิดใหม่เป็นฉู่หลิวเยว่ที่อาศัยอยู่ในแคว้นเย่าเฉิน อีกทั้งในวันนั้นก็ได้พบกับหรงซิวด้วย!

เรื่องบังเอิญมากมาย นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าสงสัยเลย

เมื่อหรงซิวได้ยินเช่นนั้น เขาก็ใช้ปลายนิ้วถูลงบนขอบถ้วยชา

ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบกริบ

ทุกนาทีทุกวินาที เรื่องทั้งหมดกลายเป็นความทุกข์ทรมาน

ในตอนที่ฉู่หลิวเยว่คิดว่าหรงซิวจะไม่ตอบ แต่ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น

“ใช่”