บทที่ 1112 หยุดยิ้ม

ครานี้ไข่มุกธาราไม่ได้มีการเคลื่อนไหวผิดแปลกไปแต่อย่างใด

ฉู่หลิวเยว่จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กลับเป็นผู้อาวุโสเหวินซีที่มองมายังนางด้วยความประหลาดใจ

“เจ้า…ดูเหมือนว่าสมรรถภาพในสายเลือดของเจ้าจะโดดเด่นอยู่ไม่น้อย…”

โดยทั่วไปแล้ว ยิ่งสมรรถภาพในสายเลือดแข็งแกร่งมากเพียงใด ศักยภาพก็จะยิ่งล้นเหลือมากเท่านั้น

ฉะนั้นหลังจากที่ค่ายกลสัมผัสทั้งสองสิ่งนี้ได้ มันก็จะเปิดทางเข้าขนาดใหญ่เล็กแตกต่างไป

ท่ามกลางคนทั้งสามที่เข้าไปเมื่อครู่ ประตูของจัวเซิงเล็กที่สุด และประตูของหลัวซือซือใหญ่ที่สุด

ทว่าแต่เมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาตอนนี้แล้ว กลับยังห่างชั้นอยู่มาก

เปลือกตาของฉู่หลิวเยว่กระตุก ไม่คิดว่าบนค่ายกลจะมีทางเข้าเช่นนี้

แต่นางก็ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกไป และทำเพียงยิ้มแล้วเอ่ยว่า

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสสำหรับคำเยินยอขอรับ”

“มันมิใช่คำเยินยอ”

ผู้อาวุโสเหวินซีส่ายหัว

“สมรรถภาพระดับนี้ แทบจะ…”

แต่จู่ๆ เขาก็นึกถึงอันใดบางอย่าง พลันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมากอปรกับยิ้มบาง ดวงตาเต็มไปด้วยทั้งความอิจฉาและความเสียใจ

“ช่างน่าเสียดาย! เจ้าเป็นผู้ฝึกตนแขนงเซียนหมอ! หากเป็นจอมยุทธ์…ตาแก่ผู้นี้คงทำทุกวิถีทางเพื่อเอาเจ้ามาเป็นศิษย์ให้จงได้!”

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่สั่นไหวเล็กน้อย แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยอันใด

“ไป! เราก็เข้าไปกันเถิด! พวกด้านในรอแย่แล้ว!”

ผู้อาวุโสเหวินซีหัวเราะร่าก่อนจะเดินตามฉู่หลิวเยว่เข้าไปในค่ายกล!

…

แสงสีขาวส่องประกายวูบวาบในเวลาอันสั้น ฉู่หลิวเยว่ยืนนิ่งและมองไปรอบๆ

แม้นางจะเตรียมใจไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว แต่เมื่อเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าชัดๆ ฉู่หลิวเยว่ก็ยังคงตกตะลึงเมื่อมาถึงสถานที่จริง

ผืนฟ้าสีครามโล่งโปร่งไร้เมฆ

เนินเขาสีเขียวทอดตัวยาวสลับซับซ้อนเป็นระลอกคลื่น ผืนป่าสีเขียวชุกชุม กิ่งก้านใบสีสันเขียวชอุ่มขยับพลิ้วไหวขึ้นลง

หอระฆังเหล็กสีดำสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

ครั้นทอดสายตามองไป ภาพที่เห็นนั้นสวยงามราวกับทิวทัศน์ของท้องฟ้าและผืนดินเชื่อมต่อเป็นหนึ่งเดียวกัน

ใต้หอระฆังเหล็กสีดำมีพื้นที่จัตุรัสสีขาวขนาดใหญ่

ดำขาวสองสีเติมเต็มซึ่งกันและกัน

ภายใต้แสงอาทิตย์อันส่องสว่าง ปรากฏรัศมีอันบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์สะท้อนออกมา

นอกจากมีหอระฆังและจัตุรัสเป็นศูนย์กลางแล้ว ก็ยังสามารถมองเห็นอาคารที่สร้างขึ้นอย่างวิจิตรงดงามหลายหลังบนยอดเขาที่ล้อมรอบอยู่ได้ลางๆ

ซึ่งอาคารส่วนใหญ่นั้นมิได้เชื่อมติดกัน

สถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา จนแทบมองไม่เห็นขอบเขตแดน!

พลังแห่งสวรรค์และโลกอันเข้มข้นและบริสุทธิ์ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายและจิตใจปลอดโปร่ง

และในขณะที่ฉู่หลิวเยว่สูดหายใจเข้าเต็มปอด ก็อดไม่ได้ที่จะแอบตกใจ

แม้ว่าความเข้มของพลังปราณดั้งเดิมที่นี่จะด้อยกว่าที่พระราชวังเมฆาสวรรค์เล็กน้อย แต่เรื่องความบริสุทธิ์นั้นชนะขาดลอย!

หากได้ฝึกฝนที่นี่ ความเร็วของนางจะต้องเพิ่มขึ้นพรวดพราดเช่นกันแน่นอน

“นี่คือสำนักหลิงเซียว…”

หลัวซือซือพึมพำเสียงต่ำ ภายในดวงตาอันสุกใสงดงามเต็มไปด้วยความปรารถนาแรงกล้าและความตกใจ

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น!

สมกับเป็นสำนักหลิงเซียวที่เขาร่ำลือกันจริงๆ!

“โอ้! เหวินซี! เหตุใดครานี้ถึงพาเด็กๆ กลับมาเยอะนักเล่า!?”

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังลอยมาจากที่ไกลๆ

คนทั้งกลุ่มเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน ก่อนจะเห็นชายชราคนหนึ่งในชุดคลุมสีเทาลอยตรงมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว และยังไม่ทันจะได้เห็นว่าเขาเคลื่อนไหวอย่างใด อีกฝ่ายก็มาถึงตรงหน้าแล้ว!

เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้เขาอยู่ห่างออกไปตั้งหลายยอด ทว่าเพียงพริบตาเดียวก็มาถึงที่นี่แล้ว!