บทที่ 1114 หัวแหลมไม่เบา

คนเหล่านั้นพากันตอบรับอย่างน่าดูชม

“ดี ตอนนี้เรื่องสภาพการณ์เป็นอยู่โดยคร่าวของสำนักวิชา ข้าก็คงบอกกับพวกเจ้าไปหมดแล้ว ที่เหลือรอให้พวกเจ้าไปเจอด้วยตัวเองจะเข้าใจชัดแจ้งมากที่สุด! เช่นนั้นข้าไม่พูดพล่ามอันใดมากแล้ว!”

ผู้อาวุโสเหวินซีปรบมือแปะๆ

“เฉียวอี เจ้าช่วยข้าพาเด็กพวกนี้แยกไปส่งก่อนนะ ข้ามีเรื่องที่ต้องไปจัดการนิดหน่อย”

ผู้อาวุโสเฉียวอีที่ถูกลากมาใช้งานกะทันหันทำสีหน้างุนงง

“เรื่องอันใดกันถึงได้รีบร้อนปานนี้?”

ผู้อาวุโสเหวินซีกระแอมไอ

“ข้าจะไปเร่งพวกเขา ให้คนที่อยู่กะต่อไปรีบไปฝางโจวให้เร็วขึ้นอีกหน่อย”

“มิใช่ว่าเจ้าเพิ่งกลับมาหรอกหรือ? ตอนนี้คนที่ประจำอยู่ฟากโน่นน่าจะเป็นฮวาเฟิงนี่ จะรีบร้อนไปเหตุใด?”

ผู้อาวุโสเฉียวอียิ่งรู้สึกฉงนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี

ว่ากันตามปกติแล้ว ผู้อาวุโสทุกคนจะต้องรับผิดชอบการเฝ้าเวรยามด้านนอกในวันหนึ่ง

ทุกครั้งเมื่อถึงเวลาที่กำหนด ผู้อาวุโสที่รับช่วงต่อจะต้องไปให้ถึงที่หมายเร็วกว่าเวลาเล็กน้อย

ทว่ามีน้อยมากที่จะเป็นดั่งเช่นตอนนี้ พลัดก่อนหน้าเพิ่งจะกลับมาได้ไม่ทันไร ก็จะไปเรียกคนต่อไปให้เข้ากะเสียแล้ว

ผู้อาวุโสเหวินซีทำท่าราวกับจะพูดอันใดบางอย่าง ทว่ามิได้เอ่ยปาก

จะพูดไม่ได้เด็ดขาดว่าพวกเขารู้สึกได้ว่าหายนะนั้นได้หวนกลับคืนมาแล้ว

หากคำพูดนี้หลุดออกจากปากแล้วละก็ ย่อมไม่มีผู้ใดไปอย่างแน่นอน!

ยังต้องปกปิดความจริงไว้สักพักเลยทีเดียว

“เอ่อ ก็ไม่มีอันใดมาก เจ้าก็รู้นี่ว่าเจ้าฮวาเฟิงนิสัยเสียนั่นจะมีเรื่องหรือไม่มีก็ชอบดื่มสุรานัก ข้าเกรงว่าเขาอยู่คนเดียวจะหาทางแอบย่องไปดื่มอีก เขาเมาแอ๋น่ะไม่เท่าไร ถ้าหากไปสร้างเรื่องไว้นี่สิจะแย่เอา”

ผู้อาวุโสเฉียวอีจึงได้ผงกศีรษะรับ

“ก็จริง…นิสัยเสียเช่นนี้ของเขา บอกไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่หน ก็ไม่เห็นวี่แววว่าคิดจะแก้เลย”

“หึ ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้เขากลัวว่าจะถูกบังคับให้เลิกดื่มสุราหรอกหรือ? บัดนี้คว้าโอกาสไว้ได้ทั้งที ในที่สุดก็ดื่มได้เท่าไรเท่ากันแล้ว! เขา…”

ผู้อาวุโสเหวินซีกำลังพูดจ้ออยู่นั่นเอง เสียงของเขาก็พลันติดขัด

สีหน้าของเฉียวอีเองก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน พลันปรากฏความลุ่มลึกอยู่บ้างขึ้นมาบนดวงหน้า

เวลาต้องการให้ฮวาเฟิงเลิกดื่มสุราเสียที…ก็ต้องขอพึ่งคนผู้นั้นมาพูดให้

เจ้าสำนักเองยังไม่สามารถห้ามเขาได้ แต่คนผู้นั้นกลับทำได้

แต่ว่าด้วยวิธีการที่ออกจะอำมหิตอยู่บ้าง และขั้นตอนการหักดิบก็ค่อนข้างรุนแรง ฮวาเฟิงจึงรู้สึกทนทุกข์อยู่บ้าง

นั่นทำให้เมื่อเขาได้รับอิสรภาพไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่สุดท้ายกลายเป็นว่าทุกอย่างกลับเลวร้ายลง

คนทั้งสองมองหน้ากันไปมารอบหนึ่ง

มิรู้ว่าเฉียวอีคิดสิ่งใดอยู่ ในนัยน์ตาจึงปรากฏแววอดรนทนไม่ได้

“ช่างเถอะ ปล่อยให้เขาดื่มไป! เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าพาเด็กพวกนี้ไปเอง เจ้าไปหาคนมาช่วยเขาเถอะ!”

ผู้อาวุโสเหวินซีหมุนกายแล้วหายตัวไปจากครรลองสายตาของทุกคนอย่างรวดเร็ว

พลังที่แท้จริงของเขาเห็นได้ชัดเลยว่ามิได้ด้อยไปกว่าผู้อาวุโสเฉียวอีเลย

“มาเถอะ! พวกเราไปที่ฝั่งของจอมยุทธ์ทางด้านโน้นกันก่อนแล้วกัน!”

ผู้อาวุโสเฉียวอีโบกมือไหวๆ

…

ผู้อาวุโสเฉียวอีคอยนำหน้า ส่วนหลัวซือซือและคนอื่นพากันตามหลังเขาไปติดๆ

ในขณะที่ฉู่หลิวเยว่เดินตามรั้งท้ายกลุ่มไปอย่างเงียบเชียบ

นางฟังผู้อาวุโสเฉียวอีพูดถึงเรื่องราวของสำนักกับคนที่อยู่ด้านหน้าเรื่องแล้วเรื่องเล่าไปพลางมองสำรวจโดยรอบไม่หยุด

ยิ่งไปกว่านั้น ฉากที่เคยปรากฏในความคิดของนางเมื่อก่อนหน้านี้ ก็ทำให้ในใจของนางยิ่งมั่นใจถึงข้อสันนิษฐานนี้

เพียงแต่ว่าน่าเสียดายนักที่ความทรงจำส่วนใหญ่นั้นขาดหายไปไม่สมบูรณ์ นอกจากรูปภาพม้วนนั้น สิ่งอื่นใดนางก็นึกไม่ออกแล้ว

ดังนั้นแล้ว ในเวลานี้นางก็ทำได้เพียงแค่กดยั้งความคิดมากมายในสมองให้ลงไปก็เท่านั้น

หลังจากพากันเหาะเหินเข้ามาข้างในได้ระยะหนึ่งแล้ว ความคึกคักก็เพิ่มขึ้นมากอย่างเห็นชัด

แทบทุกคนที่ยืนอยู่เหนือยอดเขาสูงชันล้วนมองเห็นศิษย์ที่กำลังฝึกตนกันอยู่พร้อมเพรียง

อีกทั้งยังได้เห็นอาจารย์บางส่วนกำลังสอนบทเรียนอยู่บ่อยครั้งเลยทีเดียว

พูดง่ายๆ ก็คือเป็นภาพของสำนักที่เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ที่ล้อมด้วยฉากทิวทัศน์อันเปี่ยมพลังแห่งความมีชีวิตชีวา

ในใจของฉู่หลิวเยว่พลันบังเกิดความรื่นรมย์ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ถ้าหากมาฝึกตนที่นี่ได้ คงเรียกได้ว่าเป็นเรื่องดีงามยิ่งอย่างแท้จริง…

เช่นนั้นแล้ว เหตุใดหรงซิวจึงปิดบังนางมาโดยตลอดเล่า?

คิดมาถึงตรงนี้ คิ้วของฉู่หลิวเยว่ก็เลิกขึ้นแผ่วเบา

“ด้านหน้านี้ก็คือเขตของเหล่าจอมยุทธ์!”

ผู้อาวุโสเฉียวอีเอ่ยตะโกนเสียงดัง

ราวกับว่ารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวที่อยู่เหนือศีรษะ คนจำนวนไม่น้อยที่อยู่ด้านใต้ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองตาม

“ดูนั่นเร็ว! ท่านผู้อาวุโสเฉียวอีมาแล้ว! พวกที่ตามหลังเขามานั่นน่ะ หรือว่าจะเป็นศิษย์มาใหม่ของวันนี้กัน?”

“หนึ่ง สอง สาม สี่! มีกันสี่คนหรือนี่?”

“เหมือนว่าจะมีศิษย์น้องหญิงด้วยล่ะ!?”

บางคนก็มิอาจกักเก็บความตื่นเต้นไว้ได้มิด

ต้องทราบก่อนว่าฟากของพวกเขานั้นมีผู้ฝึกตนหญิงอยู่กันไม่มากนัก ดังนั้นเมื่อพบว่ามีศิษย์น้องหญิงเข้าสำนักมาใหม่ พวกเขาล้วนเป็นอันต้องตื่นเต้นดีอกดีใจเสียทุกครั้ง

เพี๊ยะ!

เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งเดินแหวกออกมาจากฝูงชน

“หยุดความคิดของพวกเจ้าเสีย แล้วก็ระวังสายตาของพวกเจ้าไว้ด้วย”