บทที่ 1118 คะแนนสะสมเยอะปานนั้น ข้าใคร่จะไปชมเสียหน่อย

ความกังวลช่วงก่อนหน้านี้ของผู้อาวุโสเฉียวอีดูท่าจะมากเกินควรไปอยู่บ้าง

จะอย่างใดเขาก็คาดไม่ถึงทั้งนั้น แม้ว่าฉู่หลิวเยว่จะไร้ซึ่งสถานะแลไม่มีภูมิหลัง ทว่าแค่การยืนกรานจะพนันโอสถตาเดียวนั้น ก็ช่วยให้ตัวเองมีจุดยืนที่มั่นคงได้

อย่างน้อยที่สุด มีศิษย์พี่อย่างจงซวิ๋นคอยออกหน้าให้ความช่วยเหลือ ก็ลดปัญหาให้นางได้มากโข

แม้ว่าเซียนหมอส่วนใหญ่แล้วจะมีนิสัยหยิ่งยโส แต่ว่าเมื่อเป็นคนที่เลือกยืนอยู่ข้างตนเองยามเผชิญกับความยากลำบากแล้วนั้น พวกเขาก็ล้วนต้องบังเกิดความรู้สึกดีให้ทั้งสิ้น

จงซวิ๋นพาฉู่หลิวเยว่แวะเวียนเยี่ยมชมสถานที่ต่างๆ โดยรอบ

หลังจากทำความคุ้นเคยมาได้สักระยะแล้ว เขาก็รู้สึกว่าศิษย์น้องที่เพิ่งมาใหม่ผู้นี้ไม่เลวเลยทีเดียว

แม้ว่าอายุจะน้อย แต่กลับรู้ความและมีมารยาทอย่างมาก

รูปลักษณ์ของเขาเพียงนับได้ว่านุ่มนวลสะอาดสะอ้านเท่านั้น หากอยู่ท่ามกลางหมู่คนตัวตนของเขาก็ไม่ได้ถึงขั้นที่เรียกได้ว่าสามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้ชะงัด

ทว่าภายใต้เปลือกนอกของเขานั้น ราวกับว่ามีรัศมีอันสูงส่งที่ติดมาแต่กำเนิดแฝงอยู่

อุปนิสัยที่พบเจอได้ยากเช่นนี้ทำให้เขาแตกต่างจากคนทั่วไปขึ้นมาโดยพลัน

จงซวิ๋นจึงเริ่มรู้สึกว่า ในเมื่อตอนพนันโอสถอีกฝ่ายลงพนันข้างตน เช่นนั้นตนย่อมต้องให้เกียรติอีกฝ่ายบ้างสักหน่อย

ทว่าความคิดที่อยากจะผูกมิตรกับอีกฝ่ายอยู่บ้างของเขาก็บังเกิดขึ้นมาอย่างช้าๆ

เด็กหนุ่มที่มีนามว่า ‘ฉู่เยว่’ ผู้นี้นั้นโดดเด่นมากในทุกๆ ด้านอย่างแน่แท้

ก็คงจะเป็นคุณชายจากตระกูลชนชั้นสูงสักตระกูลหนึ่ง

จงซวิ๋นลอบคิดอยู่ในใจ

การวางตัวเช่นนี้ คนธรรมดาไม่มีทางทำได้แน่นอน

แม้ศิษย์น้องเล็กผู้นี้จะมิได้พูดเรื่องภูมิหลังของตนมากนักราวกับมีเจตนาปิดบัง ทว่าศิษย์ที่มาที่นี่เองก็ทำเช่นนี้ไม่น้อยจึงไม่นับว่าผิดแผกอันใด

ด้วยเหตุนี้ จงซวิ๋นจึงมิได้ให้ความสนใจอันใดอีก

ฉู่หลิวเยว่ตามเขาไปเยี่ยมชมสถานที่ต่างๆ มากมาย ทว่าระหว่างทางกลับมิได้พบเจอผู้คนมากนัก

“ตอนนี้จะเข้าปลายเดือนแล้ว ทุกคนต่างก็ง่วนอยู่กับการฝึกตน เตรียมตัวสำหรับการทดสอบในช่วงต้นเดือน”

ยามเดินมาบนถนนหินเงาที่เย็นสบายสายหนึ่ง จงซวิ๋นก็กล่าวอธิบาย

“นอกจากศิษย์ใหม่ที่ต้องร่วมทดสอบกราบอาจารย์เข้าสำนักแล้ว ศิษย์เก่าเองก็มีภาระหน้าที่ของตัวเอง ต้องรู้ไว้ก่อนว่าการแข่งขันของที่นี่ดุเดือดมิใช่ย่อย”

แม้ว่าจงซวิ๋นจะหัวเราะยามพูดประโยคนี้ ทว่าก็ดูออกได้ไม่ยากเลยว่าเขากำลังทำสีหน้าจริงจัง

ฉู่หลิวเยว่ผงกศีรษะรับ

สำนักวิชาอันดับหนึ่งในอาณาจักรเสิ่นซวี่ ที่รวมผู้มีความสามารถโดดเด่นจากทั่วทุกแห่งในใต้หล้ามาไว้ด้วยกัน ถ้าการแข่งขันไม่ดุเดือดสิถึงจะเรียกว่าแปลก

“ข้าเพิ่งบุกทะลวงมาได้เมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง เพราะแบบนี้ก็เลยอยากไปหาถั้วป๋าเซวียนเพื่อฝึกฝนเสียหน่อย”

ความจริงแล้ว เดิมทีเขาก็ยังไม่ค่อยมีความมั่นใจนัก

ใครมันจะไปรู้ว่า…

เขาพูดได้แค่ว่า ไม่ว่าพลังของเจ้าจะเป็นอย่างใด ทุกครั้งที่หลอมยาก็ต้องคอยจัดการอย่างระมัดระวังและทุ่มเทให้ถึงที่สุด

มิเช่นนั้นแล้วละก็ เมื่อสบโอกาส ผู้อื่นก็จะรอดึงเจ้าลงมาจากม้าได้ตลอดทุกเมื่อ!

“ศิษย์พี่ท่านนั้นเองก็ใกล้จะบุกทะลวงแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่เอ่ย

จงซวิ๋นมองนางอย่างประหลาดใจแวบหนึ่ง

“เจ้ารู้ได้อย่างใดกัน?”

ฉู่หลิวเยว่พลันหยุดชะงัก

เรื่องพวกนี้แท้จริงแล้วดูออกได้ง่ายมาก

ทว่าการจะคาดคะเนได้ พลังของเจ้าต้องแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย หรืออย่างน้อยที่สุดก็คืออยู่ในระดับเดียวกัน

ถั้วป๋าเซวียนเป็นเซียนหมอระดับเก้า

ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามหลอมยาอายุวัฒนะระดับเก้าขึ้นมา ทว่ายังทำไม่สำเร็จ

แม้ว่าพลังของฉู่หลิวเยว่จะยังไม่ฟื้นฟูกลับมาจนเต็มที่ทั้งหมด ทว่าทรรศนะของนางยังคงอยู่

แต่คำพูดเหล่านี้กลับมิสามารถพูดออกไปได้