บทที่ 1120 เรื่องเล่าลือ

“เจ้า! ใช่! เจ้านั่นแหละ! มาหาข้าเดี๋ยวนี้!”

ระหว่างที่เอ่ยประโยคนั้น เงาร่างของชายชราผู้นั้นก็ร่อนจากกลางอากาศลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วเป็นที่เรียบร้อย

ทุกคนต่างพร้อมใจกันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วก้มคำนับอย่างนอบน้อม

“คารวะผู้อาวุโสวั่นเจิง!”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงแค่นเสียงเย็นเยียบ

“อีกเดี๋ยวข้าจะมาจัดการพวกเจ้าด้วย!”

เขาเบนสายตามองมายัง ‘ตัวตั้งตัวตี’ อย่างฉู่หลิวเยว่

“เจ้าเด็กนี่…หือ? เจ้า…”

ยามมองดวงหน้าที่ไม่คุ้นเคย ผู้อาวุโสวั่นเจิงก็นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง

“เจ้าคือศิษย์ที่มาใหม่หรือ?”

เปลือกตาของฉู่หลิวเยว่กระตุกยิก นางก้าวไปข้างหน้า ทั้งสองมือประสานกันระดับหน้าอกแล้วก้มคำนับอย่างนอบน้อม

“ศิษย์มีนามว่าฉู่เยว่ คารวะผู้อาวุโสวั่นเจิงขอรับ”

“ที่แท้เจ้าก็คือฉู่เยว่นี่เอง!”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงเคยได้ยินนามเรียกขานนี้ผ่านหูมาก่อน

เมื่อสองวันก่อนเขาเคยได้ยินเหวินซีเอ่ยถึงอยู่ว่า ตัวเองไปหาตัวอัจฉริยะที่หาได้ยากคนหนึ่งมาฝากฝังแก่พวกเขา

อายุเพิ่งจะสิบหก ก็ได้เป็นเซียนหมอระดับแปดแล้ว

เดิมผู้อาวุโสวั่นเจิงยังคิดกับตัวเองอยู่เลยว่า ไม่กี่วันนี้ฉู่เยว่คงง่วนอยู่กับการทำความคุ้นเคยสำนักและฝึกฝนวิชา เพราะอย่างใดเสียอีกประเดี๋ยวเดียวก็จะถึงการทดสอบกราบอาจารย์ช่วงต้นเดือนแล้ว ใครจะไปคิดว่า…เขาจะมามัวทำเรื่องมิชอบอยู่ที่นี่!?

แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าเด็กตรงหน้าผู้นี้ยังนับว่ามีมารยาทอยู่บ้าง อายุก็ยังน้อย เพลิงโทสะของผู้อาวุโสวั่นเจิงจึงเบาลงไปบ้าง ทว่าน้ำเสียงของเขายังคงเถรตรงมิแปรเปลี่ยน

“ฉู่เยว่ เจ้ามิรู้หรือว่าห้ามให้มีการพนันโอสถในวันสุดท้ายของปลายเดือน?”

ฉู่หลิวเยว่พลันทำสีหน้าเหลอหลา

นางจะไปรู้ได้อย่างใดกัน!?

ในเมื่อไม่มีใครบอกนางเลยสักคน!

จงซวิ๋นที่อยู่ข้างกันนั้นรีบก้าวขึ้นหน้ามาอธิบาย

“ผู้อาวุโสวั่นเจิงขอรับ ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของศิษย์ ศิษย์น้องฉู่เยว่เพิ่งมาถึง เป็นข้าที่มิได้พูดกับเขาให้ชัดเจนเสียก่อน นี่ต้อง…”

“เขาไม่รู้ พวกเจ้าเองก็ไม่รู้ด้วยหรือ?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงเอ่ยขัดคำพูดของเขา พลางกวาดสายตามองทั่วด้วยสีหน้าน่าเกรงขาม

ฝูงชนต่างก็มองหน้ากันไปมาแบบไร้เสียง ความเงียบทวีคูณยิ่งกว่าเก่า

“คนที่อยู่ในเหตุการณ์ ถือว่าละเมิดกฎของสำนัก ถูกหักลบคนละสามพันแต้ม!”

“หา…”

ทุกคนต่างก็พากันร้องโอดครวญเป็นแถว

พวกเขาเพียงแค่ตามๆ กันมาหวังว่าทำเงินได้สักเล็กน้อยเท่านั้น ยังไม่ทันเริ่มทำอันใดด้วยซ้ำ! เหตุใดจู่ๆ จึงถูกหักแต้มเยอะถึงปานนี้ได้เล่า!

คิ้วกระบี่ของผู้อาวุโสวั่นเจิงเลิกขึ้นเล็กน้อย

“เหตุใด อยากถูกหักเป็นสองเท่าหรือ?”

คนทั้งหมดพลันเงียบปากฉับในทันใด

“สองคนนั้นที่ตกลงกันจัดพนันโอสถขึ้นมา ถูกหักคนละห้าพันแต้ม!”

คนทั้งสองที่ยืนโดดๆ อยู่ข้างหม้อยาต่างก็หน้าชื่นอกตรมกันทั้งคู่

ใครใช้ให้พวกเขาละเมิดกฎทั้งที่รู้อยู่แก่ใจกันเล่า

เดิมที พวกเขาเพียงแค่รู้สึกว่าตัวเองมือขึ้น จึงอยากจะเตรียมตัวสักเล็กน้อยก่อนถึงต้นเดือนหน้าเท่านั้น ใครจะคาดคิดว่าสุดท้ายก็เสียรู้เพราะความฉลาดของตน!

ครั้งนี้ถูกหักลบห้าพันแต้ม จึงทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตาไปเงียบๆ

“ส่วนเจ้า…”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงมองมาทางฉู่หลิวเยว่

“ถูกพามาเข้าร่วมวงพนัน แม้จะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ แต่อย่างใดก็ต้องหักแต้ม! ในเมื่อทำผิดเป็นครั้งแรก เช่นนั้นหักห้าพันแต้ม!”

หัวคิ้วของฉู่หลิวเยว่กระตุกเล็กน้อย

ไม่ง่ายเลยกว่านางจะหามาได้สองหมื่นกว่าแต้มในสามวัน พริบตาเดียวก็หายไปแล้วห้าพัน เรียกได้ว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่หลวงเลยทีเดียว

“ท่านผู้อาวุโสวั่นเจิงขอรับ เรื่องนี้ศิษย์น้องเล็กมิผิดจริงๆ นะขอรับ ล้วนเป็นข้าที่มิอาจบอกเขาได้ทันและมิได้ชี้นำในเรื่องที่ถูกที่ควร คะแนนห้าพันแต้มนี้ ได้โปรดหักเอาไปจากข้าเถิดขอรับ!”

จงซวิ๋นที่อยู่ข้างกันนั้นรีบร้อนเอ่ยออกไป

ในใจของเขานั้นรู้สึกโทษตัวเองเป็นอย่างมาก

ความจริงแล้วพวกเขานั้นมิได้ตั้งใจเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าสำนักจะมีกฎว่าห้ามพนันโอสถในวันสุดท้ายของสิ้นเดือน ทว่าแท้จริงแล้วข้อห้ามก็ยังมีขอบเขตอยู่ นั่นคือห้ามคนพนันมากกว่าสองคน

หรือก็คือ นอกจากผู้พนันทั้งสองฝั่งแล้ว ขอเพียงคนอื่นมิได้ลงเดิมพันตามก็ไม่นับว่าละเมิดกฎ

กลายเป็นว่าครานี้พวกเขามารวมตัวกันจำนวนร้อยกว่าคน ผู้อาวุโสวั่นเจิงไม่โกรธสิถึงจะแปลก

อีกทั้งโชคยังดีที่อีกไม่นานการทดสอบจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ มิเช่นนั้นแล้วบทลงโทษก็คงหนักกว่านี้เป็นแน่!

สองวันมานี้เขาเองก็อยู่ข้างกายศิษย์น้องเล็กตลอด เห็นเขาชนะแล้วชนะอีกก็ตื่นเต้นมากเสียจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

กลายเป็นว่าทุกคนติดร่างแหมาเกี่ยวข้องกันหมด โดยเฉพาะศิษย์น้องเล็กที่เพิ่งมาใหม่ สิ่งอันใดก็ล้วนไม่รู้ไม่เข้าใจ