ตอนที่ 1125
บทที่ 1126 สบตากันท่ามกลางฝูงชน
October 22, 2026
ช่างเป็นชื่อที่คุ้นหูยิ่งนัก
ย้อนกลับไปตอนที่นางซ้อมประมือกับหรงซิวตอนนั้น นางก็เคยหลุดพูดคำนี้ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทว่าในเวลานั้น นางไม่รู้ว่า “งานประลองชิงอวิ๋น” คืออันใด
ที่แท้ก็เป็นการประลองเพื่อจัดอันดับของศิษย์ในสำนักหลิงเซียวนี่เอง…
“เจ้าไม่รู้หรือ?”
ครั้นเห็นท่าทีของฉู่หลิวเยว่ จงซวิ๋นก็เดาได้ทันทีว่านางคงไม่เคยได้ยินมาก่อน และเริ่มอธิบายให้นางฟัง
“งานประลองชิงอวิ๋น เป็นการประลองเพื่อจัดอันดับในสำนักหลิงเซียวที่มีมานานหลายพันปีแล้ว! มันคือจารึกของผู้ที่มีพรสวรรค์สูงสุดทุกคน ที่ปรากฏตัวในสำนักวิชาตลอดหลายปีที่ผ่านมา!”
“โดยงานประลองนี้จะแบ่งออกเป็นสี่รายการย่อย! นั่นก็คือจอมยุทธ์ ปรมาจารย์ เซียนหมอและช่างหลอมอาวุธ! และรายชื่อเหล่านั้นจะถูกระบุไว้บนผนังทั้งสี่ทิศของหอระฆังบูรพกษัตริย์!”
“ขอเพียงเจ้าเป็นศิษย์ของสำนักวิชา และอายุต่ำกว่าสามสิบหนาว เจ้าก็มีโอกาสใช้ความแข็งแกร่งของเจ้า พาตัวเองขึ้นไปอยู่บนตารางจัดอันดับชิงอวิ๋นแล้ว!”
“ในวันนี้ของทุกเดือน คือวันสำคัญของสำนักวิชา บางคนผ่านการประเมินและได้กราบอาจารย์เข้าสำนัก บางคนแสวงหาสมบัติล้ำค่า แต่ทั้งนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเขาก็คือการได้มีชื่ออยู่บนนั้น! ตราบใดที่มีชื่อในงานประลองชิงอวิ๋น ก็ถือเป็นที่น่าพอใจมากแล้ว! แม้แต่เจ้าสำนักและผู้อาวุโสเองก็ยังต้องชื่นชมเจ้า!”
ฉู่หลิวเยว่เข้าใจในที
“ไม่แปลกที่…”
“กระไรหรือ?”
“ไม่มีอันใด แค่คิดว่าไม่แปลกใจเลยที่ทุกคนดูกระตือรือร้นเช่นนี้ และยังให้ความสำคัญกับงานประลอง
ชิงอวิ๋นมากด้วย”
ฉู่หลิวเยว่ยกมือขึ้นกอดอก พลางลูบปลายคางเบาๆ ริมฝีปากงามยิ้มกริ่มขณะครุ่นคิด
ไม่แปลกที่นางจะจำไม่ได้ แต่นางกลับหลุดพูดมันออกมายามได้สู้กับหรงซิวในครานั้นนี่สิ
ดูเหมือนว่าการแซงอันดับหรงซิวในงานประลองชิงอวิ๋นให้ได้นั้น จะเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ตัวนางในอดีตดูหมกมุ่นต้องทำให้ได้เสียเหลือเกิน…
เมื่อคิดเช่นนี้ จู่ๆ ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังผนังสีนิลอันงดงามและเรียบเนียนของหอระฆังบูรพกษัตริย์
งานประลองชิงอวิ๋น…
นางไม่รู้ว่าหรงซิวเข้าร่วมประเภทใด และอยู่ในอันดับที่เท่าไร?
…
ครืน…
ประตูหอระฆังบูรพกษัตริย์เปิดออก!
มีคนเดินออกมา!
การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ฝูงชนที่ส่งเสียงดังเงียบลงทันที
ทุกคนรู้ว่าคนที่เดินออกมาคือเหล่าผู้อาวุโส!
ทว่าไม่นานทุกคนก็พบว่าท่ามกลางกลุ่มคนที่เดินออกมานั้น นอกจากเหล่าผู้อาวุโสที่คุ้นเคยกันดีแล้ว ก็ยังมีบุรุษและแม่นางอีกหลายสิบคนที่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าผู้อาวุโสมาก
ซึ่งปกติแล้วจะมีแค่ผู้อาวุโสหลักของสำนักวิชาเท่านั้น ที่สามารถเข้าไปในหอระฆังบูรพกษัตริย์ได้ ฉะนั้นการที่มีคนหนุ่มสาวเหล่านั้นเดินออกมาด้วย ย่อมสร้างความแปลกใจระคนงงงวยให้แก่เหล่าศิษย์ที่มองอยู่
แต่พักหนึ่งก็เริ่มมีคนจดจำพวกเขาได้บ้าง
“นี่ๆ นั่นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเว่ยหรือเปล่า? เหตุใดเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ล่ะ?”
“คุณชายใหญ่ตระกูลเว่ยหรือ? ตระกูลเว่ยไหนกัน?”
“จะเว่ยไหนได้อีก? แน่นอนว่าต้องเป็นตระกูลเว่ยแห่งลุ่มน้ำชิงกู่น่ะสิ!”
“หา…เขาเองหรอกหรือ! ได้ข่าวว่าคุณชายใหญ่เว่ยผู้นี้มีความสามารถยิ่งนัก แถมยังได้รับการยกย่องมากที่สุดในตระกูลเว่ย และเกือบจะเป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อจากประมุขของตระกูลเว่ยแล้ว! แต่มิใช่ว่าเขาเรียนจบตั้งแต่ปีก่อนและออกจากสำนักวิชาไปแล้วหรือ? ไฉนเขาถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่อีกเล่า?”
“ดูสิ! ข้างๆ นั้นเหมือนคุณหนูสองแห่งเฟยซิงเหมินอย่างชือรุ่ยเออร์ เลย! เหตุใดนางถึงมาอยู่ที่นี่?”
“…พวกเจ้ามิรู้หรือว่า พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นศิษย์ของสำนักที่มาจากจากตระกูลชั้นนำทั้งนั้น?”
เริ่มมีคนกระซิบซาบกัน
ทุกคนต่างพากันจ้องมอง และดูเหมือนว่ามันจะเป็นอย่างที่พูดจริงๆ!
พวกเขาส่วนใหญ่ออกจากสำนักไปแล้ว และมีเพียงไม่กี่คนที่ยังศึกษาอยู่ในสำนัก
เมื่อคนเหล่านี้รวมตัวกัน แค่พลังอำนาจที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา ก็เพียงพอที่จะเขย่าอาณาจักรเสิ่นซวี่ให้สั่นคลอนได้แล้ว!
ไม่แปลกใจที่ลูกศิษย์ลูกหาจำนวนมากจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
ทันใดนั้นฝูงชนทั้งหมดก็เงียบลง
ราวกับพื้นที่โดยรอบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ครั้นสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัว ฉู่หลิวเยว่ก็พลันเงยหน้าขึ้นเช่นกัน