ตอนที่ 1134
บทที่ 1135 ถูกสาวเชิญ
October 22, 2026
เว่ยซีผิงสะดุ้งโหยงในคราแรก แต่พอตั้งสติได้ เขาก็รีบปั้นหน้าบึ้งทันที
เขากัดฟันกรอด ไม่พูดไม่พอ ก่อนจะปล่อยลมปราณอันเย็นยะเยือกออกมารอบตัว
อุ้งมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่น
หรงซิว…
ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ปล่อยให้ช่วงเวลานั้นสูญเปล่า แต่กลับขัดเกลาความแข็งแกร่งได้มากขึ้นขนาดนี้เชียว!?
นี่เขาทำเช่นนั้นได้อย่างใดกัน!?
…
และคำถามนี้ ก็ไม่ได้มีแค่เว่ยซีผิงคนเดียวที่สงสัย
หากแต่ยินชูหลี่เองก็ใคร่รู้เช่นกัน
เขาหรี่ตาเพ่งมองหรงซิวอย่างจับผิด ก่อนจะถามเน้นเสียงทีละคำ
“เจ้าได้…”
“มิใช่อย่างที่เจ้าคิด”
เหมือนหรงซิวจะเดาความคิดของเขาได้ มุมปากของเจ้าตัวยกโค้งขึ้นเล็กน้อย พลันยกมือขึ้นแล้วโยนหอกโชตอัสนีกลับไป
“แต่แค่เอาชนะเจ้าได้ก็พอแล้ว”
ยินชูหลี่ยืนมือไปคว้าหอกโชตอัสนีไว้ พลางเบนสายตาไปมองหรงซิวพร้อมขมวดคิ้วด้วยความสับสนงงงวย
เขาสงสัยว่าหรงซิวได้บำเพ็ญเพียรจนบรรลุร่างศักดิ์สิทธิ์แล้วหรือ แต่หรงซิวกลับปฏิเสธ เช่นนั้นก็คงมิใช่อย่างที่เขาคิด
อย่างใดก็ตาม เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์เมื่อครู่แล้ว มันกลับมีความเป็นไปได้อย่างมาก
ครานี้ช่องว่างระหว่างพวกเขาขยายกว้างขึ้นกว่าเดิมอีก!
เดิมทียินชูหลี่คิดว่าเขาสามารถใช้ความแข็งแกร่งที่พากเพียรฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาตลอดหลายปีนี้ ลดช่องว่างระหว่างเขากับหรงซิวและแซงหน้าอีกฝ่ายได้!
แต่คิดไม่ถึงว่าในขณะที่เขากำลังเพิ่มทักษะให้ตัวเองนั้น หรงซิวกลับพัฒนาตัวเองได้เร็วกว่าเขาเสียอีก!
เขากำหอกโชตอัสนีแน่นแล้วหลุบตามองต่ำ
บนแผ่นอกของเขามีรอยเลือดไหลซึมออกมา
หากหรงซิวต้องการ เขาย่อมสามารถสังหารตนได้ในพริบตา!
ยินชูหลี่สูดหายใจเข้าลึกๆ
และพอเขาเงยหน้าขึ้นมองหรงซิวอีกครั้ง ความตื่นตระหนกและความหงุดหงิดในดวงตาของเขาก็มลายหายไป
“วันนี้ข้าสู้เจ้าไม่ได้ เช่นนั้นข้ายอมรับความพ่ายแพ้! แต่…สักวันหนึ่ง ข้าจักเอาชนะเจ้าให้ได้!”
หรงซิวเลิกคิ้วขึ้น
ยินชูหลี่มักจะพูดแบบนี้ทุกครั้งหลังพ่ายแพ้ แต่เขาก็ชินกับมันแล้ว
แต่ทว่า เขาจะไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายเช่นนี้อีกแล้ว
…
การต่อสู้ของสองบุรุษที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าเสร็จสิ้นลงแล้ว หากแต่ฝูงชนที่เฝ้าดูอยู่ด้านล่าง กลับยังเรียกสติคืนมาไม่ได้สักคน
จะ จบแล้วหรือ!?
ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาใช้เพียงหนึ่งกระบวนท่าเท่านั้น!?
วิธีการทั้งหมดนั้นดูเรียบง่ายและอุกอาจมาก!
ว่าแล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ หรงซิวแข็งแกร่งอย่างที่เดาไว้ไม่ผิด!
ไม่มีใครสบประมาทว่ายินชูหลี่ไม่แข็งแกร่งพอ
เพราะตลอดสองสามปีมานี้ ในบรรดาสามอันดับแรกของตารางจัดอันดับจอมยุทธ์ มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังฝึกฝนอยู่ในสำนักวิชา
แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครกล้าท้าประลองกับเขา
ผู้แข็งแกร่งเหนือเทพในวัยยี่สิบห้าหนาว จะไปท้าประลองเขาแล้วชนะง่ายๆ เช่นนั้นได้อย่างใด!?
ราวกับเทพเซียนผู้มิอาจล้มได้!
หากแต่คนเช่นนี้ ครั้นตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของหรงซิวแล้ว กลับมิสามารถโต้ตอบได้แม้แต่ครั้งเดียว!
ความแข็งแกร่งของหรงซิว…ช่างยากที่จะจินตนาการได้!
…
“ศิษย์พี่หรงซิวนี่แข็งแกร่งจริงๆ! เขาตอบรับคำท้าจากศิษย์พี่ยินชูหลี่ง่ายๆ เช่นนั้นเลย!”
“ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่า เขาเป็นอัจฉริยะลำดับต้นๆ ของสำนักวิชาในรอบหลายปี หากกล่าวว่าเป็นตำนานที่ยังมีลมหายใจก็ฟังดูไม่เกินจริง! ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเขาคุยโวปั้นแต่งเรื่องขี้นมา แต่ใครจะรู้ว่า… หลังจากได้เห็นกับตา ข้าถึงเข้าใจทันทีว่าที่กล่าวมาทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องจริง!”
“น่าเสียดายที่ไม่กี่ปีมานี้ศิษย์พี่หรงซิวมิได้อยู่ในสำนัก จะพบกันทีหนึ่งก็ยาก ครั้งนี้เขาเองก็น่าจะพักอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน…”
“บุรุษเช่นนี้ เดามิออกเลยว่าแม่นางแบบใด จักครอบครองดวงใจของเขาได้…”
“ยังต้องถามอีกหรือ? แน่นอนว่าต้องเป็นเจียงจื่อหยวนอยู่แล้ว! เผ่าเซียนสุ่ยหลิงเจียงของนางถือเป็นเผ่าในปกครองของพระราชวังเมฆาสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุด และสองคนนั้นก็รู้จักกันมานานแล้ว แทบจะเรียกได้ว่า เป็นหวานใจในวัยเด็กของกันและกันเลยก็ได้!”
“อ่า พวกเจ้ายังไม่รู้หรือ? ไม่นานมานี้ ศิษย์พี่หรงซิวเพิ่งจะแต่งตั้งพระชายาไปเอง!”
“กระไรนะ!?”
“ได้ยินมาว่าพระชายาผู้นั้นมาจากนอกพรมแดน…สรุปแล้วก็มิใช่เจียงจื่อหยวนผู้นั้นแต่อย่างใด…”
แม่นางหลายคนเริ่มซุบซิบนินทา
และบางคนก็กำลังสอดส่ายสายตาหาเจียงจื่อหยวนอย่างเงียบๆ