บทที่ 1144 วิธีการ

ฉู่หลิวเยว่พลันตื่นตะลึง

“แม้ว่ามันจะบุกทะลวงพันธนาการและได้วิวัฒนาการกลายเป็นกษายะหางวายุไปแล้วก็ตาม แต่ก็มีพลังสายเลือดส่วนใหญ่ที่ยังไม่ได้รับการกระตุ้น นี่ถือเป็นโอกาสชั้นดี”

อินทรีสามตากล่าว

“มิเช่นนั้นแล้ว พึ่งเพียงแค่การบุกทะลวงของเจ้ามากระตุ้นพลังสายเลือดของมัน ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปจนถึงเมื่อไร”

“การบุกทะลวงของข้าหรือ?” ฉู่หลิวเยว่มีสีหน้างงงวย

“ถูกต้อง ตัวมันมิได้เป็นกษายะหางวายุตั้งแต่กำเนิด ไร้ซึ่งการชี้แนะจากเผ่าพันธุ์เดียวกัน พลังสายเลือดภายในกายของมันย่อมไม่มีทางพัฒนาไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ เจ้าต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพเท่านั้นจึงจะสามารถกระตุ้นศักยภาพทั้งหมดของมันได้ จำไว้ว่ามันเป็นเทพ หาใช่ครึ่งเทพไม่”

สุ้มเสียงของอินทรีสามตานั้นเฉยชาและเรียบนิ่งจนฟังดูผิดมนุษย์ไปอยู่บ้าง

“เจ้าในตอนนี้จะก้าวไปถึงขั้นนี้ได้ ยังต้องใช้เวลาเติบโตอีกนานเลยทีเดียว”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

ล้วนแล้วแต่เป็นความจริงจนเถียงไม่ออก!

“หากเป็นอย่างที่พูดมา น้ำพุที่พุ่งออกมาจากตาน้ำพุบนยอดเขานี้ทำให้ถวนจื่อมีท่าทีเช่นนี้สินะ?”

“อืม”

อินทรีสามตาขานรับอย่างเรียบง่ายเสียงหนึ่ง

“แน่นอนว่า ถ้าเจ้าไม่อยากไปก็แค่ห้ามมันไว้ แล้วรอเอาภายหลังก็ได้”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

พูดมาจนถึงขนาดนี้แล้ว การที่เสริมประโยคนี้เข้ามาไม่ดูสิ้นเปลืองไปหน่อยหรือ?

อินทรีสามตานิสัยหยิ่งผยองและเฉยชา การทำให้มันยอมปริปากพูดได้ย่อมมิใช่เรื่องเล็ก

ก่อนหน้านี้นางไม่รู้มาก่อนจริงๆ ว่าร่างของถวนจื่อจะยังมีปัญหาข้อนี้อยู่

นางเพ่งมองไปทางถวนจื่อ

นัยน์ตางดงามเป็นประกายคู่นั้นมองมายังตัวนางด้วยความทะเยอทะยานหาที่ได้เปรียบ

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง

“เอาล่ะ พาเจ้าไปก็ได้”

ประกายแสงในดวงตาของถวนจื่อส่องสว่างระยับ มันเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้นางอย่างรักใคร่

ฉู่หลิวเยว่ปล่อยปีกคู่เล็กของมันให้เป็นอิสระ ก่อนจะหันไปหาจัวเซิงที่อยู่ด้านข้าง

“อยากจะไปตาน้ำพุฝั่งโน้น พอมีวิธีอันใดหรือไม่?”

จัวเซิงตอบกลับไป ก่อนจะระลึกว่าสิ่งที่ฉู่หลิวเยว่คิดจะสื่อคืออันใด

เขามองนางด้วยสายตาประหลาดชอบกล

“เจ้าคิดจะไปจริงหรือ? ไม่เอาน่า?! เมื่อครู่ก็บอกไปแล้วมิใช่หรือ ว่าทางฝั่งโน้นน่ะเป็นเขตของคนพวกนั้น พวกเราน่ะไปไม่…”

“ข้าแค่จะไปตักน้ำพุนิดหน่อยเท่านั้น อีกอย่างเขาหมื่นเมรัยอยู่ภายใต้การดูแลของสำนัก มันกลายเป็นเขตของพวกเขาตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มบางๆ พลางเอ่ยขัดคำพูดของเขา

“ถ้าหากมีผู้ที่แข็งแกร่งกว่ามาเยือน เกรงว่าพวกเขาคงต้องยอมเป็นเด็กดีแล้วถอยออกมาเสียมากกว่ากระมัง?”

“ชู่…อย่าพูดอันใดแบบนี้ออกมามั่วๆ ซั่วๆ สิ!”

เด็กหนุ่มที่รับหน้าที่คอยต้อนรับพวกเขาเมื่อก่อนหน้านี้พลันส่งเสียงเอ่ยออกมา

เขาเหลือบมองไปทางตาน้ำพุก่อนรอบหนึ่งให้มั่นใจว่าคนพวกนั้นไม่ได้ยินสิ่งที่ฉู่หลิวเยว่พูดไปเมื่อสักครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะมองฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตากล่าวโทษระคนตักเตือน หัวคิ้วขมวดเป็นปมแน่น

“เจ้าเพิ่งมาก็เลยไม่รู้กฎ ครั้งแรกก็ให้มันแล้วไป แต่คราวหน้าคราวหลังห้ามพูดเช่นนี้อีกเด็ดขาด มิเช่นนั้นแล้วหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมา…ต่อให้เป็นข้าก็ช่วยพวกเจ้าเอาไว้ไม่ไหว!”

ฉู่หลิวเยว่กวาดสายตามองเขาอย่างเรียบเฉยรอบหนึ่ง

อย่าว่าแต่ปกป้องพวกเขาเลย แค่ปกป้องตัวเองให้รอดก็ดูทุลักทุเลแล้ว

“มันน่าจะยังมีวิธีอื่นนี่เจ้าคะ?”

หลัวซือซือพลันเปิดปาก มองไปทางเด็กหนุ่มผู้นั้นด้วยสีหน้าเป็นเชิงขอความเห็น

“ศิษย์พี่อิ่นฝาน?”

ดวงหน้าของอิ่นฝานพลันปรากฏสีหน้ากระอักกระอ่วน

หาได้ยากนักที่หลัวซือซือจะเป็นฝ่ายชวนเขาคุยก่อน ทว่าที่ทำก็เพื่อฉู่เยว่ผู้นั้น

ในใจของเขารู้สึกงุ่มง่ามนัก ยามมองฉู่หลิวเยว่ก็ยิ่งรู้สึกขัดตา

“ใช่สิ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่จีรังยั่งยืน! ถ้าหากว่าอยากไปจริงๆ แท้จริงแล้วยังมีอีกสองวิธี”

“วิธีแรก ใช้คะแนนสะสมไปแลกเปลี่ยนกับพวกเขา ปกติจะเริ่มกันอยู่ที่ห้าหมื่นแต้ม วิธีที่สองคือหาคนกลางสักคนมาช่วยแนะนำพวกเจ้า ขอเพียงคนคนนี้มีสถานะที่สำคัญมากพอ อีกฝ่ายย่อมต้องไว้หน้าอย่างแน่นอน”

เขาจ้องฉู่หลิวเยว่เขม็ง หางตาพลันปรากฏแววเยาะเย้ย

“ศิษย์น้องฉู่เยว่ เจ้าเลือกมาสักข้อสิ”

สิ้นเสียงพูด ทั้งกลุ่มก็พลันเงียบลงในบัดดล