ตอนที่ 1150
บทที่ 1151 ความลับของตาน้ำพุ
October 22, 2026
แสงรัศมีที่ทอประกายวิบวับส่องสว่างฉายฉาบครึ่งผืนฟ้าที่ว่างเปล่า!
“รีบมา!”
หลัวเยี่ยนหมิงตะโกนเสียงเครียด! ก่อนจะลากหลัวซือซือให้รีบวิ่งลงเขาไป!
จัวเซิงตามหลังมาติดๆ
ตอนที่ออกวิ่ง เขาก็เหมือนคิดอันใดขึ้นได้จึงหันศีรษะกลับไปอย่างรวดเร็วพลางตะโกนไปหาฉู่หลิวเยว่
“ฉู่เยว่! มัวอึ้งอันใดอยู่!? รีบไปเถอะ!”
จนป่านนี้แล้วยังมัวแต่ยืนเซ่ออยู่ตรงนั้น คิดจะรอให้ถูกฟ้าผ่าก่อนหรือไร!?
ฉู่หลิวเยว่ที่กำลังจะก้าววิ่งกลับเห็นเงาร่างสีชาดวาบผ่านไปต่อหน้าต่อตา!
ที่แท้ก็เป็นถวนจื่อที่กระโจนออกไปโดยพลันอีกครา!
“ถวนจื่อ!”
ฉู่หลิวเยว่ตะโกนออกไปอย่างร้อนใจ ทว่าดูเหมือนถวนจื่อจะไม่ได้ยินเลยแม้แต่นิดเดียว มันกระโจนขึ้นไป มุ่งหน้าตรงสู่ตาน้ำพุที่อยู่บนยอดเขา!
ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้นมาทันใด
มันเพิ่งจะกลับมาจากที่นั่นเองนะ เหตุใดถึงได้กลับไปอีกรอบได้เล่า!?
หรือว่าภายในตาน้ำพุนั้นมีอันใดบางอย่างที่มีแรงดึงดูดต่อมันอย่างมหาศาลกัน?
แต่ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอันใด ย่อมไม่สำคัญไปกว่าชีวิตน้อยๆ ของตัวเองแล้ว!
ในตอนนั้นเอง ทัณฑ์สวรรค์ก็กำลังรุดเข้ามาใกล้!
เงาร่างสีชาดกระจิ๋วหลิวเมื่ออยู่ภายใต้ทัณฑ์สวรรค์ที่สว่างเรืองรองแล้วก็ยิ่งดูเล็กลงถนัดตา
หากว่าถูกผ่าเข้าล่ะก็…
ฉู่หลิวเยว่กัดฟันกรอด ก่อนจะก้าวเท้าออกตัวพุ่งตรงไปยังบนยอดเขา!
“ฉู่เยว่! เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร!?”
จัวเซิงตะโกนไล่หลังตามมาอย่างตื่นตกใจ
วิ่งขึ้นไปบนยอดเขาตอนนี้ไม่เท่ากับว่าส่งตัวเองไปตายหรือไร!?
ในตอนนั้นเอง เมื่อได้ยินเสียงร้องลั่นของจัวเซิง พวกหลัวซือซือทั้งสองคนที่วิ่งห่างออกมาได้สักระยะหนึ่งแล้วต่างก็หันควับกลับมามอง
จะว่าไม่เป็นไรก็มิได้ เพราะเมื่อหันไปมอง คนทั้งสองต่างก็เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง
ท่ามกลางค่ำคืนมืดมัว ท้องฟ้าสีดำสนิท บนยอดเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่โดดเดี่ยว ผืนป่าเขียวชอุ่มทอดเงามืดทึบลงมา
จากนั้น ในความมืดยามราตรีมืดสนิทดุจหมึกเข้มที่ยากจะลบเลือน ทัณฑ์สวรรค์สายหนึ่งพลันตวัดฟาดลงมา! กวาดล้างทุกสิ่งอย่างไปอย่างง่ายดาย!
ต่อให้ทำแค่มองดูคร่าวๆ เช่นนี้ยังทำให้ในใจคนมองรู้สึกเย็นสะท้าน!
ในตอนที่คนทุกผู้ต่างกระเสือกกระสนจะหนีออกไปให้ไวที่สุดเสียตอนนี้ มีเพียงคนผู้หนึ่งที่ดื้อดึงรุดหน้าขึ้นไปด้านบนอย่างไม่ยอมหวนกลับ!
“ฉู่เยว่!”
หลัวซือซือตะเบ็งเสียงแหลมดังลั่นอย่างลืมตัว
ทว่าลมมรสุมก่อตัวส่งเสียงสะเทือนฟ้า เสียงของนางจึงถูกกลบด้วยเสียงรอบข้างซึ่งดังสนั่นหวั่นไหว
หลัวซือซือขบกรามแน่น คิดจะหันตัววิ่งกลับไป แต่โดนหลัวเยี่ยนหมิงดึงรั้งเอาไว้อย่างแรง
“เจ้าทำอันใดน่ะ!?”
น้ำเสียงของหลัวเยี่ยนหมิงดุดันเป็นอย่างมาก
“ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!?”
หลัวซือซือคิดเอ่ยปากพูด ทว่าเมื่อเห็นสายตาพี่ชายของตน ท้ายที่สุดนางก็กลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป
หลัวเยี่ยนหมิงเองก็มองเห็นได้ถึงสายตกอันเปี่ยมไปด้วยความวิตกกังวลของนางเช่นกัน
เขาลอบพรูลมหายใจอยู่ในใจ แล้วตะโกนไปหาจัวเซิง
แม้ว่าหลัวซือซือและจัวเซิงจะเป็นจอมยุทธ์ ในขณะที่หลัวเยี่ยนหมิงเป็นปรมาจารย์ ทว่าในบรรดาคนทั้งสาม พละกำลังต่อสู้ของเขาแกร่งกล้าที่สุด
จัวเซิงเข้าใจโดยพลันถึงความหมายที่เขาจะสื่อ จึงรีบพุ่งพรวดมาอย่างว่องไว
ทว่า ในตอนที่หลัวเยี่ยนหมิงกำลังจะรุดขึ้นไปนั่นเอง สุ้มเสียงดังก้องกังวานสายหนึ่งกลับดังขึ้นมาจากด้านบนในบัดดล
“พวกเจ้าไม่ต้องสนใจข้า ออกไปกันก่อนเลย!”
คนทั้งสามนั้นไม่วางใจเลยแม้แต่น้อยยามได้ยินคำพูดเช่นนี้
ในสายตาของพวกเขา ฉู่หลิวเยว่ในตอนนี้น่ะเสียสติไปแล้ว
มิเช่นนั้นแล้วนางจะขึ้นไปเผชิญกับอันตรายเช่นนั้นเหตุใดกัน?
นั่นน่ะเป็นการเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงชัดๆ!
ทว่า มิทันที่หลัวเยี่ยนหมิงจะได้ขยับตัว กระแสพลังอันลึกล้ำสายหนึ่งพลันกระหน่ำซัดเข้ามา!
กระแสพลังสายนั้นรุนแรงและแข็งกร้าวนัก ทว่ากลับพกพาความอ่อนโยนมาด้วยเช่นกัน
ด้วยได้รับผลกระทบจากพลังสายนั้น ร่างของคนทั้งสามต่างก็พากันถอยกรูอย่างควบคุมไม่ได้
แต่ละคนต่างสบสายตากันไปมาอย่างตะลึงพรึงเพริด ฉู่เยว่ไม่ได้ล้อเล่นที่บอกให้พวกเขาถอยกลับไปก่อน!
เขาคิดจะรับมือกับทัณฑ์สวรรค์ด้วยตัวคนเดียวจริงๆ!
หัวคิ้วของหลัวเยี่ยนหมิงขมวดเป็นปมแน่น หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นมาว่า
“บางทีฉู่เยว่อาจจะคิดแผนอื่นไว้แล้วจริงๆ…”
เขาเอ่ยเสียงต่ำ