ตอนที่ 1155
บทที่ 1156 ตัวก่อเรื่อง
October 22, 2026
ฉู่หลิวเยว่แสร้งทำหน้าใสซื่อ พร้อมทำตาปริบๆ ไปพลาง ดวงตากลมกระจ่างใสปรากฏร่องรอยความสับสนงุนงงราวจับต้นชนปลายไม่ถูก
“เรื่องนี้…ศิษย์เองก็มิทราบขอรับ”
ผู้อาวุโสโอวหยางจ้องนางอย่างจับผิด
“หลังจากที่ข้าเรียกทัณฑ์สวรรค์ออกมา เดิมทีมันควรจะพุ่งลงไปในตาน้ำพุ เว้นเสียว่ามันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอื่น มันถึงจะเปลี่ยนทิศทางกลางคัน แล้วครู่ก่อน…ก็เหมือนว่าทัณฑ์สวรรค์นี่จักเข้าไปพัวพันกับเจ้าพักหนึ่งเลยมิใช่หรือ?”
เขาไล่สายตามองฉู่หลิวเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางกดเสียงต่ำลง
“ดูๆ แล้วก็ยังอายุไม่มาก ไม่น่ารับมือทัณฑ์สวรรค์ได้…”
“โอวหยาง เจ้าเพ้อเจ้ออันใดกัน!”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงยิ้มเยาะทีนึง
“ตอนนี้เจ้าเด็กฉู่เยว่นี่ อยู่แค่ระดับเจ็ดขั้นแรกเท่านั้น จะไปสู้กับทัณฑ์สวรรค์ได้อย่างใด? ถ้าเหวินซีกับข้ามาไม่ทัน…”
ทว่าผู้อาวุโสเหวินซีที่อยู่ข้างๆ เขากลับไม่เห็นด้วย และยังจ้องมองฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาลึกล้ำอีก
เขาก้าวเข้ามาในค่ายกลแห่งนี้เร็วกว่าผู้อาวุโสฮวาเฟิงก้าวหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงเห็นอันใดหลายๆ อย่างชัดเจนกว่าผู้อาวุโสฮวาเฟิง
ย้อนกลับไปตอนนั้น หลังจากที่พวกเขาทั้งสองคนเข้ามาแล้ว ฉู่เยว่ยังคงยืนอยู่บนยอดเขา
แต่มันกลับดูไม่เหมือนว่าเขาถูกทัณฑ์สวรรค์ไล่ต้อนให้จนมุมเลย ตรงข้ามกัน มันเหมือนว่าเขากำลัง… เผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์มากกว่า
ใช่แล้ว!
มันคือการเผชิญหน้า!
ผู้อาวุโสเหวินซีเองก็เป็นผู้มากประสบการณ์คนหนึ่ง และรู้ว่าปกติแล้วจะมีแค่ผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งมากเท่านั้น ถึงจะทำเช่นนั้นได้
แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉู่เยว่สามารถทำได้แน่นอน!
เขายังจำได้ดีว่าตอนที่เด็กหนุ่มหันมามองกัน ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ดวงตาสีดำราวหยกมันวาวคู่นั้น กลับแลดูสงบนิ่งอย่างคาดไม่ถึง
ต่อให้คิดหาเหตุผลอย่างใดก็ไม่ถูกต้อง
ฉู่หลิวเยว่หลุบตาลงต่ำ ทำทีไม่รู้ไม่ชี้
ผู้อาวุโสโอวหยางซักไซ้นางต่ออีกพักหนึ่ง แต่พอเห็นว่าไม่มีอันใดจะถามแล้วจริงๆ เขาก็ยอมแพ้
บางทีเขาอาจจะคิดผิด…
“พักเรื่องนี้ไว้ก่อน ว่าแต่ตอนนี้พวกเจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างใด?”
ผู้อาวุโสโอวหยางตวัดสายตามองระหว่างผู้อาวุโสสองคนที่เหลืออย่างมีนัยยะ
ปกติแล้วเขาหมื่นเมรัยแห่งนี้จะจำกัดเวลาเข้าออกไว้อย่างเคร่งครัด และไม่อนุญาตให้ศิษย์เข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้เด็ดขาด
ทว่ายามนี้ นอกจากฉู่เยว่จะได้เข้ามาที่นี่แล้ว เขายังได้เห็นสิ่งต่างๆ มากเกินไปด้วย!
แม้เขาจะยังไม่รู้เรื่องความลับของตาน้ำพุ แต่เขาก็ได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นไปแล้ว
หากเป็นคนนอกบุกเข้ามา จะถูกสังหารทันที
แต่ฉู่เยว่เป็นศิษย์ของสำนักวิชา พวกเขาจึงทำเช่นนั้นไม่ได้
และมันก็กลายเป็นเรื่องยุ่งยากมากกว่าเดิม
ผู้อาวุโสเหวินซีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฉู่หลิวเยว่
“ฉู่เยว่ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เจ้าช่วยปิดปากเงียบ ไม่แพร่งพรายออกไปได้หรือไม่?”
ฉู่หลิวเยว่ตอบว่า “ไม่” ได้ด้วยหรือ?
นางพยักหน้าแล้วกล่าวอย่างหนักแน่น
“วันนี้ศิษย์ฝึกฝนอยู่ในห้องพักตัวเองทั้งวัน ส่วนเรื่องอื่นศิษย์ไม่ทราบ”
ผู้เฒ่าเหวินซีจ้องเขาตาเขม็ง
“แล้วตาน้ำพุ…เจ้า…”
พูดยังไม่ทันจบ
ขนงเรียวและดวงตาคู่นั้นใสสะอาดราวปราศจากมลทิน ดวงตากลมกระจ่างแลดูไร้เดียงสา เสมือนไร้ซึ่งเล่ห์กลใดๆ
เขาแอบถอนหายใจอย่างโล่งใจ
“เอาล่ะ เช่นนั้นก็คิดเสียว่าเรื่องในวันนี้ไม่เคย…”
วิ้ง!
แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ก็พลันมีเสียงประหลาดดังมาจากตาน้ำพุบนยอดเขา!
ฉู่หลิวเยว่หันกลับไปมองทันควัน และเห็นแสงสว่างเรืองรองออกมาจากตาน้ำพุ!
แสงนั่นสว่างจนตาแทบพร่า แต่ก็ยังมองเห็นทัณฑ์สวรรค์จำนวนมากที่อยู่ในตาน้ำพุ พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น!
พลันกวัดแกว่งเกี่ยวพันกันอย่างบ้าคลั่ง!
ราวกับว่าอีกไม่นานมันจะพุ่งออกมาข้างนอก!
ฉู่หลิวเยว่ใจเต้นระรัว
ขนาดยืนอยู่ตรงนี้ นางยังสัมผัสได้ชัดเจนว่าแรงบีบบังคับจากที่แห่งนั้นเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ!
ทันใดนั้นถวนจื่อก็ผละออกจากไหล่ของนาง! แล้วบินไปทางนั้น!
ฉู่หลิวเยว่ใจหล่นวูบ
“ถวนจื่อ!”
ผู้อาวุโสทั้งสามเองก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน