บทที่ 1158 กักขัง

เมื่อพวกของหลัวซือซือและคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็อดหันไปมองทางต้นเสียงไม่ได้

ผู้พูดคือชายหนุ่มอายุราวยี่สิบหกยี่สอบเจ็ดหนาว รูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีน้ำตาลกร้านแดด ใบหน้าเหลี่ยมคมสัน และมีดวงตาที่เฉียบคม

“ศิษย์พี่โม่หร่าน เจ้าจะบอกว่าฉู่เยว่ผู้นั้นทำผิดกฎ จึงถูกขังไว้บนเขาเฝิงหมินอย่างนั้นหรือ?”

ใครบางคนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ยามได้ยินนามปกรนี้ พวกของหลัวซือซือพลันตกใจจนพูดไม่ออก

โม่หร่าน…เจ้าของอันดับที่เก้าบนรายชื่อของจอมยุทธ์!

เขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ติดอันดับสูงสุดของสำนักวิชา!

ฉะนั้นแล้ว สิ่งที่เขาพูดมาจึงค่อนข้างน่าเชื่อถืออย่างมาก

“ถูกต้อง”

ใบหน้าของโม่หร่านมิได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมามากมาย เขามองไปยังร่างสูงเพรียวที่อยู่ไกลออกไป พลันมีคลื่นความผันผวนผุดขึ้นในใจ

“เจ้าเด็กใหม่คนนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ…”

แต่เขาเอ่ยประโยคนี้เบาๆ จึงไม่มีใครได้ยิน

ทว่าพอได้ยินคำยืนยันจากเขา ศิษย์ทุกคนก็เริ่มโหมโรงออกความเห็นกันให้ขวัก

“ทำผิดกฎหรือ? ฉู่เยว่นั่นเพิ่งเข้ามา แต่กล้าฝ่าฝืนกฎแล้วหรือ?”

“ใช่แล้ว! ไหนจะถูกผู้อาวุโสโอวหยางพามาที่นี่ด้วยตัวเองอีก…หรือว่าเขาไปก่อเรื่องที่ฝั่งช่างหลอมอาวุธมา?”

“ไม่น่าใช่กระมัง? คนส่วนใหญ่มิอาจเข้าไปที่นั่นตามใจชอบได้มิใช่หรือ? หากเข้ามาในสำนักวิชาแล้ว ก่อนหน้านี้เขาก็น่าจะได้ยินคำเตือนจากผู้อาวุโสแล้วหนิ ว่าห้ามเข้าไปในเขตของช่างหลอมอาวุธโดยพลการ? และที่นั่นก็มีค่ายกลคุ้มกันอยู่ แล้วเขาจะเข้าไปได้อย่างใด?”

ทุกคนล้วนสงสัยใคร่รู้ นัยน์ตาของพวกเขาพร่างพราวไปด้วยความตื่นเต้นที่มิอาจเก็บซ่อนไว้ได้

ปกติแล้วชีวิตในสำนักวิชานั้นจัดว่าเป็นชีวิตที่สงบและเรียบง่าย

แต่พอมีเรื่องที่ดูสุดยอดเช่นนี้เกิดขึ้น พวกเขาย่อมตื่นเต้นใคร่รู้ความจริงเสียให้ได้

“ศิษย์พี่โม่หร่าน?”

เสียงของแม่นางที่ฟังดูอ่อนโยนดังขึ้น

โม่หร่านหันไปมอง

ก่อนเห็นชายหนุ่มและแม่นางคู่หนึ่ง ซึ่งดูแล้วน่าจะอายุประมาณยี่สิบหนาว กำลังมุ่งหน้ามาทางเขา

ดวงตาของพวกเขาแฝงไปด้วยความกังวล

“ศิษย์พี่โม่หร่าน ท่านพูดเช่นนี้…แปลว่าการถูกขังไว้บนเขาเฝิงหมิน ถือเป็นเรื่องร้ายแรงมากเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ? แล้วเขาจะถูกขังนานหรือไม่?”

โม่หร่านมองไปที่คนทั้งสองอย่างใจเย็น

“จะถูกขังนานแค่ไหน ขึ้นอยู่กับว่าเขาทำผิดเรื่องใด ส่วนจะร้ายแรงหรือไม่…ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา เขาเป็นศิษย์คนเดียวในสำนักวิชาที่โดนจับขัง”

พวกของหลัวซือซือมองหน้ากันทันที พร้อมขมวดคิ้วมุ่น

ไฉนถึงเป็นเช่นนี้?

ย้อนกลับไปตอนที่ฉู่หลิวเยว่ติดอยู่บนเขาหมื่นเมรัย พวกเขาได้ขอความช่วยเหลือจากกลุ่มของผู้อาวุโสเหวินซี ซึ่งตามหลักแล้ว หากพาฉู่เยว่กลับมาได้ก็น่าจะจบเรื่อง

แต่แล้วเหตุใดเขาถึงถูกสั่งขังโดยไร้เหตุผล?

หรือเป็นเพราะว่า…เขาอยู่บนเขาหมื่นเมรัยในช่วงเวลาต้องห้าม?

นอกเหนือจากนี้ พวกเขาก็คิดหาเหตุผลอื่นไม่ได้แล้วจริงๆ

แต่พวกเขาไม่สามารถพูดมันออกไปได้

เนื่องจากก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสทั้งสองได้เตือนพวกเขาแล้วว่า ห้ามแพร่งพรายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เด็ดขาด

แต่จู่ๆ จัวเซิงก็นึกอันใดขึ้นมาได้

“ว่าแต่ ผู้อาวุโสวั่นเจิงทราบเรื่องนี้หรือไม่?”

…

ด้านหน้าของภูเขาเฝิงหมิน ร่างของฉู่หลิวเยว่และผู้อาวุโสโอวหยางลอยตัวอยู่บนอากาศ

ทันทีที่พวกเขาหยุดนิ่ง ก็มีแส้เสียงที่ฟังดูโบราณดังมาจากภูเขา

“โอวหยางหรือ? เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่?”

สุรเสียงอันทุ้มต่ำนี้ดังก้องขึ้นมาในรูหู เขย่าขวัญคนฟังให้สั่นสะท้าน แม้แต่พลังปราณดั้งเดิมในกายก็ยังพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน!

ฉู่หลิวเยว่แอบตกใจ

พลังปราณของเจ้าของวาจานั้น ต้องแข็งแกร่งกว่าที่นางจินตนาการไว้แน่ๆ!

“แล้วข้าจะมาทำอันใดที่นี่ได้อีก? แน่นอนว่าต้องมาส่งคนให้เจ้าน่ะสิ!”

ผู้อาวุโสโอวหยางค่อนแคะเบาๆ

“กักบริเวณเจ้าเด็กนี่ไว้บนเขาสิบวัน!”

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง

ฉู่หลิวเยว่สัมผัสได้ว่าในความมืดมิดนั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจดจ้องมาที่ร่างของนางไม่หยุด!

ราวกับสามารถเปิดเผยตัวตนของนางได้ในพริบตา เสมือนถูกคนอื่นอ่านความคิดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง!

นางเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดแรงกดดันที่มองไม่เห็นก็สลายไป

“ศิษย์ใหม่หรือ?”