บทที่ 1161 หมดเวลาแล้ว

ท่ามกลางความเงียบและคลื่นความผันผวน ความเร็วในการกลืนกินพลังปราณดั้งเดิมของฉู่หลิวเยว่เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับว่ากำลังเข้าสู่สภาวะอันแปลกประหลาด

แม้จะหลับตาอยู่ แต่ก็ยังสามารถรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของสิ่งต่างๆ รอบตัวได้อย่างละเอียด

นางสัมผัสได้ว่าเหมือนมีบางสิ่งไหลผ่านไปรอบๆ ตัวนางอย่างนุ่มนวล

และขณะเดียวกัน พลังปราณส่วนหนึ่งก็กำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างเงียบเชียบ

ทันใดนั้น นางก็ตระหนักได้ว่าพลังแห่งสวรรค์และโลก ที่บรรจุอยู่ในสถานที่แห่งนี้บริสุทธิ์อย่างยิ่ง ชนิดที่ว่ามิต้องนำไปขัดเกลาอันใดมาก ก็สามารถทำพลังทั้งหมดนี่ไปใช้ได้ในทันที

ร่างกายของนางเปรียบเสมือนฟองน้ำ มันดูดซับพลังปราณที่อยู่รอบๆ อย่างบ้าคลั่ง

แถมยังเพิ่มความเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่องอีก!

เดิมทีฉู่หลิวเยว่แอบกลัวว่าร่างกายที่เพิ่งจะทะลวงขึ้นระดับเจ็ดขั้นต้นของนาง อาจไม่สามารถต้านทานแรงอัดฉีดของพลังปราณที่น่ากลัวเช่นนี้ได้

แต่ไม่นาน นางก็พบว่าตัวเองกังวลมากเกินไป

เพราะตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ นางไม่ได้รู้สึกอัดอัดภายในกายเลยแม้แต่น้อย!

พลังปราณดั้งเดิมอันล้นหลามภายในชีพจรดั้งเดิมพุ่งพล่านไม่หยุด ทว่านอกจากจะไม่ทำให้นางรู้สึกเจ็บหรือไม่สบายตัวแล้ว มันยังหล่อเลี้ยงชีพจรดั้งเดิมของนางให้ดูมีชีวิตชีวา เปล่งปลั่งและยืดหยุ่นมากขึ้น

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกได้ชัดเจนว่าลมปราณของนางแข็งแกร่งขึ้น!

หรือว่าพลังปราณดั้งเดิมนี่จะค่อนข้างพิเศษ…

จู่ๆ ความคิดเช่นนี้ก็แวบเข้ามาในหัวของนาง

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น…

ฉู่หลิวเยว่หยุดยั้งความคิดนี้ไว้อย่างรวดเร็ว และหันไปจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนลมปราณแทน

ถวนจื่อที่อยู่ข้างๆ นางเองก็หยุดเคลื่อนไหวและนอนราบลงบนพื้นอย่างอ่อนล้า

มีเพียงทัณฑ์สวรรค์สีเงินที่กะพริบบนร่างของมันเท่านั้น ที่แสดงให้เห็นว่าตอนนี้มันยังปลอดภัยดี และไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายอย่างที่คิด

…

ณ จัตุรัสชิงหมิง

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนยืนเอามือไพล่หลัง พลางกวาดสายตามองกลุ่มคนตรงหน้า

ซึ่งคนเหล่านี้ที่ยืนอยู่ตรงนี้ ล้วนเป็นผู้ที่ยินยอมตกลงเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวในห้องโถงใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อน

ทว่าเมื่อเทียบกับตอนนั้น จำนวนคนกลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด

อย่างเช่นเว่ยซีผิง ที่ตอนนี้มิได้โผล่หน้ามาแต่อย่างใด

แต่ด้านข้างเขาก็ยังมีเหล่าผู้อาวุโสประจำอยู่มากกว่าสิบ ฉะนั้นโดยรวมแล้วก็ถือว่ามากันมากอยู่

และคนที่อยู่ใกล้ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนที่สุดก็คือ หรงซิว

“…ทั้งนี้ทั้งนั้น ข้าจักไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไปแล้ว ครานี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับทุกท่านแล้ว”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนประสานหมัดคารวะ

ทุกคนเองก็ทำเช่นนั้น

“หากคราวนี้ต้องเผชิญกับภัยอันตราย หรงซิว…”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนพูดยังไม่ทันจบ ก็สังเกตเห็นว่าหรงซิวมีท่าทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางหนึ่ง

ดวงเนตรคมกริบดุจปักษาพลันหรี่ลง ริมฝีปากบางสีชาดยกยิ้มเบาๆ อย่างอดไม่ได้

จริงๆ เลยนะ…

“หรงซิว มีอันใดหรือ?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนถามด้วยความสงสัย

หรงซิวดึงสายตากลับมา พลางระบายยิ้มบางเบาแล้วส่ายศีรษะ

“เปล่าขอรับ”

ผู้อาวุโสชำเลืองมองไปยังทิศทางที่เขามองเมื่อครู่

นั่นมันเขตของจอมยุทธ์

ก็ไม่เห็นมีอันใดผิดปกติ

หว่างคิ้วของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนย่นเข้าหากันนิดๆ

แม้จะมองไม่เห็นความผิดปกติบนใบหน้าของหรงซิว แต่เขาแอบรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

เหมือนกับครั้งนั้นในอดีต…

ราวกับมีบางอย่างในสำนักวิชา ที่กำลังส่งผลกระทบต่อจิตใจของหรงซิว

เขาเป็นคนที่มีนิสัยเย็นชาและเฉยเมยต่อทุกสิ่ง และมีเพียงไม่กี่อย่างที่สามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้

แต่ในเมื่อเขาไม่อยากพูด คนนอกก็ไม่ควรซักไซ้ถาม

ขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสเหวินซีที่มาสาย ก็มาถึงที่นัดหมาย

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนยิ้มพลางเอ่ย

“เหวินซี ถ้าเจ้ามาช้ากว่านี้ เจ้าตามไม่ทันแน่”

ผู้อาวุโสเหวินซีกระแอมหนึ่งที

“ข้าติดธุระนิดหน่อย เลยมาช้า”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง พลันเปลี่ยนท่าที

“เกิดอันใดขึ้น?”

ผู้อาวุโสเหวินซีไม่ใช่คนที่ชอบมาสาย และดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ

“เรื่องนี้มัน…”

ผู้อาวุโสเหวินซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเลือกที่จะบอกความจริงออกไป

สุดท้ายไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาก็ต้องรู้อยู่ดี