บทที่ 1164 ข้าไม่ได้สนใจท่าน

นอกจากพวกเขาสองคนที่อยู่อยู่ในจุดประลองแล้ว ก็เริ่มมีผู้ชมบางคนย่างกรายเข้ามาเลียบเคียงบริเวณใกล้ๆ

“นั่นหลิ่วจื่ออันกับฉู่เยว่มิใช่หรือ? พวกเขาจะทำอันใดกัน ท้าประลอง?”

“เข้าไปในจัตุรัสชิงหมิงเช่นนั้น ก็ต้องท้าประลองอยู่แล้วสิ! จิ๊ จู่ๆ เหตุใดสองคนนั้นถึงท้าประลองกันล่ะ?”

“เจ้าไม่รู้หรือ? ก่อนหน้านี้ฉู่เยว่ก็ล้มหลิ่วจือถงมาแล้วมิใช่หรือ ส่วนหลิ่วจื่ออันผู้นั้น ก็ดูเหมือนจะเป็นน้องชายของนางที่มาจากต้นตระกูลเดียวกัน…ปกติแล้วเวลาอยู่ในสำนักวิชา หลิ่วจื่ออันผู้นี้ก็มักจะอาศัยบารมีของหลิ่วจือถง กร่างใส่คนอื่นไปทั่วหลายต่อหลายครา”

“หา เช่นนั้นฉู่เยว่ก็แย่นะสิ? ถึงเขาจะมีพรสวรรค์อันเลอเลิศ แต่เหมือนว่าเขาเพิ่งจะทะลวงถึงเซียนหมอระดับแปด ส่วนหลิ่วจื่ออันก็เพิ่งทะลวงถึงระดับเก้าไปเมื่อไม่นานนี้เองใช่หรือไม่?”

“นี่ฉู่เยว่กำลังคิดอันใดอยู่ ไฉนเขาถึงรับคำท้าแล้วมั่นใจว่าตัวเองจักเอาชนะได้? การท้าประลองเช่นนี้ เหล่าผู้อาวุโสเองก็มิอาจเข้ามาแทรกแซงได้…”

เกิดการถกเถียงกันอย่างล้นหลาม

แส้เสียงกระซิบนินทาจากทุกสารทิศ เสียงทุกชนิดดังลอดเข้ามาในหูทั้งสองข้าง

สีหน้าของฉู่หลิวเยว่ยังคงเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง

หลิ่วจื่ออันเองก็นำหม้อต้มโอสถของตนออกมา

“เหอะ เช่นนั้นก็จงน้อมรับความพ่ายแพ้เสีย!”

…

ภายในจัตุรัสอันกว้างใหญ่ ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากันจากระยะไกล

ด้านหน้าของพวกเขามีหม้อต้มโอสถวางอยู่

หลิ่วจื่ออันเริ่มลงมือก่อน

ตอนนี้เขาเป็นเซียนหมอระดับเก้าแล้ว แม้เขาจะกลั่นได้เพียงเม็ดยาระดับต่ำ แต่การจัดการกับฉู่เยว่ที่อยู่เพียงระดับแปดนั้น ย่อมไม่ต่างจากปลอกกล้วยเข้าปากเลยมิใช่หรือ?

ความจริงแล้วก่อนจะมาหาเรื่องอีกคน เขาได้เตรียมตัวสำหรับการกลั่นยาอายุวัฒนะไว้แล้ว

ฉะนั้นแม้แต่การเตรียมสมุนไพร เขาก็ได้คัดสรรไว้อย่างดิบดีแล้ว

เขาหยิบสมุนไพรเหล่านั้นออกมาทีละชิ้น แล้วจัดวางไว้ด้านข้าง ก่อนจะวางมือข้างหนึ่งบนหม้อต้มโอสถ

พรึบ!

เปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชนขึ้นมา!

พลันสะบัดแขนเสื้อคลุมดังอย่างไว สมุนไพรเหล่านั้นลอยขึ้นทีละชิ้นแล้วตกลงไปในหม้อต้มตามลำดับ

กลิ่นหอมปนขมอันเป็นเอกลักษณ์ของสมุนไพรแพร่กระจายไปในอากาศ

ทว่าจนถึงตอนนี้ฉู่เยว่ที่อยู่ตรงข้ามเขากลับไม่ได้เคลื่อนไหวเลยสักนิด ต่างจากเขาที่รีบปรุงยาอย่างสิ้นเชิง

นางทำเพียงยืนอยู่ตรงนั้น แล้วยกมือขึ้นกอดอกอย่างเกียจคร้าน

หากมองตามสายตานางไป ก็จะเห็นว่านางกำลังมองหลิ่วจื่ออันอยู่

มองเขาเนี่ยนะ?

การปรุงยาของหลิ่วจื่ออันน่าสนใจตรงไหนกัน?

ผู้ชมหลายคนที่อยู่ระแวกนั้นล้วนมองหน้ากันด้วยความฉงน

การประลองได้เริ่มขึ้นแล้ว เหตุใดฉู่เยว่ถึงยังไม่เริ่มปรุงยาอีก?

เอาแต่ยืนมองคนอื่นปรุงยาอย่างไม่ทุกข์ร้อนเช่นนั้น นี่เขาจะชนะได้จริงๆ หรือ?

“ฉู่เยว่ เจ้ามีปัญหาอันใดหรือเปล่า?”

จงซวิ๋นขมวดคิ้วและถามด้วยความกังวล

“ถ้าสมุนไพรไม่พอ ข้าจะไปหาที่หุบเขาวาโยโอสถแล้วนำมาให้เจ้า”

ก่อนมาที่นี่หลิ่วจื่ออันเตรียมตัวมาอย่างดี แต่ฉู่เยว่ยังไม่มีอันใดเลย!

เขาเพิ่งออกมาจากภูเขาเฝิงหมิน แล้วตอบรับคำท้าประลองโดยไม่รีรอ เขากลัวว่าศิษย์น้องของเขาจะมีสมุนไพรไม่พอ

ฉู่หลิวเยว่เอียงศีรษะไปมองแล้วยิ้มตอบ

“ขอบคุณศิษย์พี่จงซวิ๋น แต่ข้ามีสมุนไพรครบแล้ว ท่านมิต้องกังวล”

จะให้จงซวิ๋นวางใจได้อย่างใด?

ถึงจะมีวัตถุดิบครบตามต้องการ แต่เขาก็กลั่นได้เพียงเม็ดยาระดับแปด อย่างใดก็แพ้หลิ่วจื่ออันแน่นอน!

หากว่าตามระดับที่ต่างกันในตอนนี้ มีเพียงทางเดียวที่ฉู่เยว่จะชนะ

นั่นก็คือ หลิ่วจื่ออันกลั่นยาไม่สำเร็จ!

ถ้าแบบนั้นฉู่เยว่ถึงจะเอาชนะได้!

แต่นี่คือการประลองนอกรอบที่ไม่ได้ใช้กฎตามธรรมเนียมปกติ หากหลิ่วจื่ออันไม่เต็มใจที่จะยุติการประลอง และต้องการกลั่นยาไปเรื่อยๆ ฉู่หลิวเยว่ก็ทำอันใดไม่ได้