บทที่ 1173 หลงลืม

บนจัตุรัสอันมีพื้นที่กว้างขวาง พื้นที่ปูด้วยหินหยกขาวแผ่แสงสว่างจางๆ ออกมา

เด็กหนุ่มผู้นั้นรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ดวงหน้าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้กังวล มักพูดลากเสียงท้ายประโยคนิดๆ ฟังดูเอื่อยเฉื่อยเป็นพิเศษ

ถ้าหากดูเพียงสีหน้าของเขาในตอนนี้ ก็คงทำให้ใครต่อใครพากันคิดไปว่าเขากำลังพึมพำเสียงเบาถึงอันใดบางอย่างด้วยความอ่อนโยน ไฉนเลยจะไปคาดคิดว่าเขากำลังกระทืบลงบนร่างของใครอีกคนหนึ่งที่อยู่ใต้เท้าอย่างไร้ปรานี!

อวดดีเป็นบ้า!

คิดจะทำให้เป็นข่าวกระพือไปทั่วหรือไร!

ใจกล้าบ้าบิ่นชะมัด!

คนทุกผู้ที่มองดูฉากนี้กันอยู่ ในใจล้วนอดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนี้กันออกมาทั้งนั้น

…เด็กหนุ่มผู้นี้ดูไปแล้วว่าง่ายไร้พิษภัยนัก ทว่าความเป็นจริงแล้วไม่ควรเข้าไปยุแหย่เขาจะเป็นการดีที่สุด!

หลิ่วอินถงคาดคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยว่า ตนอุตส่าห์ออกหน้าตักเตือนอย่างรุนแรงไปแล้วแท้ๆ อีกฝ่ายกลับปัดมันออกอย่างไม่ไยดี!

ถึงขั้นที่ว่าทำให้หลิ่วจื่ออันอับอายต่อหน้าสาธารณชนอีก!

เท้านั่นที่ดูเหมือนจะกระทืบหลิ่วจื่ออันอยู่ แต่แท้จริงแล้ว เป้าหมายจริงๆ คือนางต่างหาก!

นางโมโหเสียจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง อดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียงสูงกว่าเดิมจนกลายเป็นแหลมเสียดหูไปอยู่บ้าง

“ฉู่เยว่! ภายในสำนักนี้ อย่างน้อยเจ้าก็ช่วยมีความยับยั้งชั่งใจบ้างเถอะ!”

เมื่อแน่ใจแล้วว่ากระดูกมือของหลิ่วจื่ออันแตกหักไปได้ประมาณหนึ่งแล้ว ฉู่หลิวเยว่ถึงได้ยกเท้าขึ้น

หลิ่วจื่ออันเจ็บปวดเสียจนร้องตะโกนไม่ออกแล้ว ทำได้แค่นอนขดอยู่กับพื้น ทั่วทั้งร่างสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

เขาบรรยายความรู้สึกเมื่อครู่ออกมาเป็นภาษาคนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ฉู่เยว่มัน…กะทำให้เขาถึงตายจริงๆ!

อีกอย่าง บนร่างของคนคนนี้ ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงได้แฝงไปด้วยการวางตัวที่เหนือการบรรยาย ทำเอาคนมิกล้าดูเบา กระทั่งยามที่สีหน้าของเขาถูกระงับยับยั้งเอาไว้ ก็ทำให้ใครต่อใครยอมสยบอยู่ใต้อำนาจของเขาได้โดยไม่รู้ตัว

เขาที่ถูกกระทืบเสียจนไร้หนทางขัดขืนต่อต้าน เหตุผลหนึ่งก็เพราะว่าได้รับบาดเจ็บ ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะว่าเขาได้รับแรงกดดันมหาศาลอันน่าหวาดหวั่นบนตัวฉู่เยว่เข้าไป!

ฉู่หลิวเยว่ปรายตามองหลิ่วจื่ออันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับมาอย่างพออกพอใจ ก่อนจะเอ่ยแกมหัวเราะว่า

“ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ศิษย์พี่หญิงหลิ่วพูดออกมาเลยขอรับ ข้าเพิ่งเข้าสำนักมาได้แค่สิบเอ็ดวัน แถมวันที่ว่าข้าก็ถูกขังอยู่ในเขาเฝิงหมินไปแล้วสิบวัน เหตุใดข้าจะไม่รู้ถึงการยับยั้งชั่งใจเล่าขอรับ?”

“เจ้า…”

หลิ่วอินถงขบกรามแน่น

ฉู่เยว่ผู้นี้ ไม่เพียงแต่ยโสโอหังทะนงตัว ยังจะฝีปากดีอีก!

“หลิ่วจื่ออันก็แค่มาขอแลกเปลี่ยนวิชาฝึกปรือฝีมือกับเจ้าเท่านั้น เหตุใดเจ้าต้องทำจนเขาอยู่ในสภาพเช่นนั้น…”

“ข้ากับหลิ่วจื่ออันไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จู่ๆ เขาก็เข้ามาหาข้า นั่นฟังดูแปลกไม่ใช่หรือขอรับ? ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่า เพื่อที่เขาจะได้ ‘แลกเปลี่ยน’ วิชากับข้าจนถึงกับเข้ามารอในจวนพำนักของข้าโดยเฉพาะอยู่นานสองนาน…”

รอยยิ้มของฉู่หลิวเยว่เข้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยคำแฝงไปด้วยความนัยอยู่หลายส่วน

“ข้าไม่ทราบจริงๆ ขอรับว่าข้าที่เป็นศิษย์ใหม่เพิ่งเข้าสำนักมาได้ไม่นานอย่างนี้ มีความสามารถใดกันหนอที่ทำให้ศิษย์พี่หลิ่วดึงดันถึงขนาดนี้ เพียงเพื่อให้ข้าประมือด้วยสักรอบหนึ่งเท่านั้น?”

ทุกคนต่างพากันมองไปทางหลิ่วอินถงเป็นตาเดียว

ความจริงแล้วคำพูดนี้ของฉู่หลิวเยว่ก็ชัดเจนในตัวมันเองมากอยู่แล้ว

ที่หลิ่วจื่ออันจงใจมาหาเรื่องนาง ล้วนเป็นเพราะหลิ่วอินถงเป็นคนจุดประกายให้

ส่วนเรื่องเหตุผล…ย่อมเป็นเพราะว่าบนเขาหมื่นเมรัยตอนก่อนหน้านี้ นางแพ้พ่ายให้กับศิษย์น้องเล็กคนหนึ่งที่เพิ่งเข้าสำนักมาใหม่น่ะสิ!

จะดีร้ายอย่างใดก็เป็นถึงอัจฉริยะที่มีอันดับสูงจากงานประลองชิงอวิ๋น ยิ่งไปกว่านั้นปกติแล้วก็มักชอบทำเรื่องทำราวให้ใหญ่โต นิสัยจึงยากจะหลีกเลี่ยงความทะนงตนและอวดดี

หลิ่วอินถงที่เป็นเช่นนี้ จะไปสงวนท่าทีได้อย่างใดไหว?

ทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ ความจริงแล้วก็เข้าใจได้ไม่ยากเลยทีเดียว

เพียงแต่นางกลับคาดคิดไม่ถึงว่า ผลลัพธ์ในท้ายที่สุดจะกลับกลายมาเป็นเช่นนี้!

หลิ่วจื่ออันไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการไปสั่งสอนฉู่หลิวเยว่ ไม่พอยังทำให้นางขายขี้หน้าอีก!

สายตาของคนบางส่วนที่มองไปยังหลิ่วอินถงก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยน

เป็นคนไปท้าเขาสู้ก่อน พอแพ้มาก็ไม่ยอมเลิกรา กระทั่งลับหลังยังจงใจใช้แผนการสกปรกเช่นนี้มารังแกผู้อื่นอีก…

ความอดทนที่มีออกจะต่ำไปหน่อยแล้วกระมัง!

นางเองก็คงมองว่าฉู่เยว่เป็นศิษย์เพิ่งเข้ามาใหม่ ไม่มีที่มาที่ไปแน่ชัด ถึงได้กล้ารังแกข่มเหงกันเช่นนี้

หากเปลี่ยนไปเป็นคนที่มีพลังแข็งแกร่งกว่าหรือว่าเก่งกาจในระดับใกล้เคียงกัน นางย่อมมีปฏิกิริยาตอบกลับอีกแบบหนึ่งอย่างแน่นอน

หลิ่วอินถงพลันรู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูก

สายตาของคนทุกผู้ที่จับจ้องมาทำให้นางรู้สึกกดดันอย่างยิ่งยวด

นางรู้สึกว่าตนนั้นอดทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว ท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงเย็นเยียบออกมา

“ดังนั้น ตอนนี้เจ้าก็ยอมรับแล้วสิว่าที่ทำแบบนี้น่ะก็เพราะจงใจแก้แค้น?”

ฉู่หลิวเยว่คลี่ยิ้มบางเบาพลางเอ่ย

“ที่ศิษย์พี่หญิงหลิ่วพูดว่าแก้แค้นนั่นออกจะเกินไปหน่อยแล้วจริงๆ ข้าเป็นแค่ศิษย์ธรรมดาๆ ที่เข้ามายังสำนักหลิงเซียวก็เพื่อพัฒนาการฝึกตนของตัวเองเท่านั้น หาได้มีความคิดอื่นใดไม่ ขอแค่ไม่มาหาเรื่องข้า ข้าก็ไม่ไปหาเรื่องใคร แต่ถ้ามาหาเรื่องข้า…ข้าก็คงทนเป็นลูกพลับนิ่มให้คนมาเด็ดมาจับได้ง่ายๆ ไม่ไหวหรอกขอรับ ท่านเองก็พูดไว้มิใช่หรือ?”