บทที่ 1192 หรงซิว อันตราย

แค่ประโยคเดียวก็ปลุกคนให้ตื่นจากฝันได้ในทันที

เจียงจื่อหยวนที่เดิมทีหวังจะฉวยเอาโอกาสนี้ให้ตัวเองได้ออกไปด้านนอก ต่อให้นางจะทำได้แค่ปรากฏตัวต่อหน้าหรงซิวก็ยังดี เขาจะได้รู้ว่าที่ตนนั้นยอมทำทุกอย่างอย่างสุดชีวิตเพื่อเขา

ทว่าสิ่งที่ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเอ่ยปากออกมาในตอนนี้ ทำให้นางฉุกคิดได้ทันควันว่าการที่ตนพูดเช่นนั้นออกไปต่อหน้าธารกำนัลฟังดูโง่เขลามากเพียงใด!

“ข้า…ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น…”

นางตื่นตกใจอยู่มากเลยทีเดียว จึงรีบร้อนอธิบายออกไป

“ข้าเพียงแค่เป็นห่วงศิษย์พี่หรงซิวเท่านั้น…”

“ทักษะและความสามารถของหรงซิวถือว่าเป็นที่หนึ่งของสำนักหลิงเซียว อีกทั้งบัดนี้เขาก็ได้เป็นถึงโอรสสวรรค์แห่งพระราชวังเมฆา หรือว่าความสามารถในการป้องกันตัวของเขาก็ยังสู้เจ้าไม่ได้ เลยจำเป็นต้องให้เจ้ามาเป็นห่วงเป็นใยเขาหรือ?”

น้ำเสียงของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเรียบเรื่อยเฉื่อยชา ทว่าคำพูดที่กล่าวออกมานั้นกลับทำให้เจียงจื่อหยวนรู้สึกอับอายขายขี้หน้ายิ่งกว่าเก่า

ทั่วทั้งจัตุรัสเงียบสงัดไร้ซึ่งเสียง

สายตาของฝูงชนที่จับจ้องไปยังเจียงจื่อหยวนเองก็สับสนแลลึกล้ำขึ้นมาทันใด

นั่นสิ!

ที่ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนพูดมาก็ไม่ได้ไร้เหตุผลเสียทีเดียว

ตอนนี้สถานการณ์ด้านนอกเข้าขั้นวิกฤต แต่ว่าบรรดาผู้อาวุโสในสำนักจำนวนมากก็ถูกส่งตัวออกไปแล้ว ด้วยไม่สามารถให้คนเหล่านั้นมาทำตัวยโสจองหองภายในสำนักได้ อีกอย่างตัวหรงซิวเองก็เป็นที่หนึ่งจากสองในสี่ของรายชื่อจากงานประลองชิงอวิ๋น นางที่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งเทพมานั่งกังวลอยู่เช่นนี้จะไปมีประโยชน์อันใด?

ต่อให้ได้ไป ก็ใช่ว่าจะช่วยแก้ปัญหาได้ รังแต่จะกลายเป็นภาระแก่ผู้อื่นก็เท่านั้น

ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นการที่นางแสดงท่าทีออกมาเช่นนี้ก็ดูจะผิดธรรมดาไปหน่อย…

“จิ๊ มีคนอยากเล่นละครประโลมโลกต่อหน้าทุกคนล่ะ แต่ไม่ได้ดูเลยว่าตัวเองมีทักษะมีคุณสมบัติกับเขาหรือไม่”

ภายในฝูงชนแว่วเสียงหัวเราะเยาะออกมาสุ้มเสียงหนึ่ง

สีหน้าของเจียงจื่อหยวนปรากฏเป็นเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดเผือดในพริบตา!

นางหันศีรษะไปมองอย่างรวดเร็ว คิดจะเอ่ยปากโต้เถียงคนที่เอ่ยประโยคเมื่อครู่ออกมา

ทว่าภายในจัตุรัสมีคนอยากมากนัก อีกทั้งเสียงนั้นค่อนข้างแปลกหู นางจึงนึกไม่ออกเสียทีว่าเป็นใครกันแน่ที่พูดออกมา

นางกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

เมื่อก่อนหากนางแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา มักจะได้รับความสงสารและความเห็นอกเห็นใจจากคนจำนวนมากเสมอ

ทว่าครานี้กลับดูเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ยามสำนักเผชิญปัญหาใหญ่หนักหนา ในใจของคนทุกคนล้วนคิดถึงสำนัก หาใช่ใครคนใดคนหนึ่ง

การกระทำนี้ของเจียงจื่อหยวนแสดงให้เห็นชัดแล้วว่าทำเพื่อประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนไม่เห็นด้วย และยังเริ่มมีกระทั่งความรู้สึกไม่ชอบหน้านางอยู่บ้างแล้ว

“นั่นสินะ! ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนบอกแล้วว่าทุกคนกลับไปสงบจิตสงบใจรอ ส่วนนางก็ยืนกรานจะออกไปให้ได้ นางไปแล้วทำอันใดได้? จะไปเอาหัวตัวเองเป็นประกันหรือ? ฮ่าฮ่า!”

“ข้าว่านางออกจะสำคัญตัวไปหน่อยแล้วกระมัง? นางเป็นห่วงศิษย์พี่หรงซิวในฐานะอันใดกัน?”

“ฮี่ฮี่ จริงๆ แล้วข้าเองก็เป็นห่วงศิษย์พี่หรงซิวมากเหมือนกัน! แต่ว่าข้าน่ะสำเหนียกในความสามารถของตัวเองดี คงไปก่อปัญหาให้ศิษย์พี่และท่านผู้อาวุโสทั้งหลายในตอนนี้ไม่ได้หรอก!”

ทุกประโยคล้อเลียนและเยาะเย้ยเหมือนเข็มเหล็กที่แทงเข้ากลางใจเจียงจื่อหยวนอย่างแรง ฉีกกระชากความมั่นใจของนางและหนังหน้าของนางไม่เหลือชิ้นดี! จากนั้นก็โยนมันลงพื้นแล้วกระทืบซ้ำเข้าไปอีก!

แต่ไหนแต่ไรมานางก็เป็นลูกรักสวรรค์มาโดยตลอด ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ก็ล้วนเป็นผู้ที่ได้รับการปรนนิบัติเอาใจด้วยเกียรติสูงสุดท่ามกลางผู้คนมากมาย

ทว่ากับที่นี่ คนพวกนั้นกลับมองมาที่นางเหมือนกำลังมองเรื่องตลกเดินได้อยู่อย่างใดอย่างนั้น

มือเท้าของเจียงจื่อหยวนรู้สึกอ่อนแรงลงไปหลายส่วน

นางคิดอย่างใดก็ไม่เข้าใจ ตัวเองเพียงพูดออกไปแค่สองสามประโยคเท่านั้น แล้วก็ยังไม่ได้ทำอันใดผิดด้วย เหตุใดจึงพลิกมาเป็นเช่นนี้ได้?

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนมองดูดวงหน้าซีดเผือดของนางที่ดูจะสติหลุดลอยไปแล้วด้วยความอับอายก็ส่ายศีรษะ

“ฟังที่อาจารย์ของเจ้าพูดเสีย ช่วงนี้เจ้ากำลังจะถึงขั้นบุกทะลวงแล้ว ช่วงระยะเวลานี้ก็ตั้งใจฝึกฝนดีๆ เสียล่ะ!”

คำพูดนี้เรียกได้ว่าหาทางออกให้เจียงจื่อหยวนอย่างถึงที่สุดแล้ว

นางขบริมฝีปากของตน พยายามเค้นเสียงตัวเองให้เอ่ยตอบรับคำอย่างยากลำบาก ก่อนจะหมุนกายจากไปอย่างรวดเร็ว

ศีรษะที่มักจะเชิดขึ้นสูงด้วยความภาคภูมิใจมาโดยตลอด บัดนี้ก้มลงต่ำได้ในที่สุด ในภาพแผ่นหลังของนางปรากฏความตื่นตระหนกและความอับอายอยู่หลายส่วน

พวกเหลี่ยงเซียวเซียวที่สบตากันไปมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนเช่นเดียวกันต่างก็รีบพากันจากไปในทันที

…

เมื่อผ่านพ้นฉากละครคั่นเล็กๆ ไปแล้ว อารมณ์ของคนจำนวนมากภายในจัตุรัสก็ผ่อนคลายลงไปหลายส่วน

ดูจากความหมายที่ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนต้องการจะสื่อแล้ว ก็คงจะไม่มีปัญหาอันใดอย่างที่ว่าจริงๆ

ดังนั้น เมื่อผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเอ่ยเร่งเร้าอีกครั้งหนึ่ง บรรดาศิษย์ที่มารวมตัวกันก็สลายตัวกันไปอย่างว่องไว

“พวกเราเองก็กลับกันไปก่อนเถอะ!”

จัวเซิงไกวแขนของตนครั้งหนึ่ง

“ซือซือ เมื่อครู่ที่อาจารย์สอนข้าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร เดี๋ยวพอกลับไปแล้วสู้กับข้าหน่อยสิ ช่วยข้าแก้ปัญหาหน่อยนะ?”