ตอนที่ 1195
บทที่ 1196 ภัยคุกคาม
October 22, 2026
ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่งนั้น ลำแสงสีทองก็ระเบิดขึ้น!
แสงสีทองสว่างวาบ! ฟ้าดินสว่างไสวราวกับเวลากลางวัน!
แสงเจิดจ้าปกคลุมบริเวณโดยรอบ!
อาณาเขตเซียนเทพที่แข็งแกร่งได้ปกคลุมแล้ว!
คนเหล่านั้นยังไม่ทันได้ประมือกับหรงซิวก็ถูกขังเอาไว้ในอาณาเขตเซียนเทพ!
โดยจิตใต้สำนึกแล้ว พวกเขาต้องการแสดงพลังอาณาเขตเซียนเทพของตนเองเพื่อป้องกันการขัดขืน แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ต้องพบว่า ลำแสงสีทองที่ปกคลุมภายในอาณาเขตเซียนเทพนั้นได้ยับยั้งพลังของพวกเขา คาดไม่ถึงว่าเขาจะไม่สามารถแสดงอาณาเขตเซียนเทพของตนเองได้เลย!
แม้กระทั่งการเคลื่อนไหวก็ทำได้ยากยิ่ง!
เขาเป็นคนมีอำนาจชี้ต้นตายชี้ปลายเป็น แต่ข้าเองเนื้อบนเขียง!
หากไม่สามารถหาหนทางหลุดพ้นออกจากที่นี่ได้ พวกเขาก็ต้องหยุดอยู่ตรงนี้ รอรับการโจมตีของหรงซิว!
ความจริงแล้วจินเหลยไม่มีแก่ใจจะมาต่อสู้กับหรงซิวอีกแล้ว
อาณาเขตเซียนเทพสองชั้น…ไม่ว่าใครที่เผชิญหน้ากับเขาก็จะเจอแต่ทางตัน และนั่นคือความตาย!
เขาพยายามออกแรงอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะถอยหนี แต่ว่ามันสายเกินไปแล้ว
จากระยะห่างระหว่างพวกเขา และหรงซิวนั้นเดิมทีก็ใกล้มากอยู่แล้ว เมื่อครู่เขาบุกขึ้นไปเป็นคนหน้าสุด หากตอนนี้จะถอยก็ไม่ทันการณ์แล้ว
เมื่อเทียบกับหลายคนที่มีสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หรงซิวที่ยืนอยู่ตรงกลางกลับผ่อนคลายเป็นพิเศษ
ดวงตาของเขาดำมืด อากาศที่อยู่ตรงหน้าค่อยๆ ยุบตัวลงไปทีละส่วน!
ระลอกคลื่นเหล่านั้นกำลังจะกระทบกับตำแหน่งของพวกเขาแล้ว!
ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบคม ก็สามารถมองออกทั้งนั้น ตอนนี้ขอเพียงเขาต้องการ ก็สามารถเอาชีวิตของคนเหล่านั้นได้เลย!
…
ไม่เพียงแต่จินเหลย และคนอื่นๆ เท่านั้นที่ตกตะลึง ผู้คนที่ต่อสู้ในระยะไกล ก็สามารถสังเกตถึงความเคลื่อนไหวของทางนี้ได้ อีกทั้งยังสามารถมองออก
ถ้าไม่มองก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามองแล้วใบหน้าของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ความจริงแล้ว แม้กระทั่งผู้อาวุโสซูเฟิง และคนอื่นๆ ก็ไม่รู้ว่าปัจจุบันนี้หรงซิวแข็งแกร่งถึงระดับใดแล้ว
ดังนั้นเมื่อเห็นฉากนี้ พวกเขาก็รู้สึกตกใจไม่น้อยไปกว่าจินเหลย และคนอื่นๆ เลย
“เมื่อ…เมื่อครู่นี้หรงซิวยังต่อสู้กับพวกเขาอย่างยากลำบากอยู่เลยไม่ใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้ถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้เล่า!?”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งอดที่จะพึมพำเสียงต่ำออกมาไม่ได้
ผู้อาวุโสซูเฟิงสะกดกลั้นอารมณ์ที่บ้าคลั่งอยู่ในใจ
“นี่ยังต้องพูดอีกหรือ? นั่นหมายความว่าก่อนหน้านี้เขาได้ซ่อนพลังที่แท้จริง!”
แม้เขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดหรงซิวถึงเปลี่ยนความคิดอย่างกะทันหัน แล้วแสดงพลังที่แท้จริงออกมา แต่สำหรับพวกเขาแล้ว นั่นถือเป็นเรื่องที่ดี!
ครั้งนี้…พวกเราชนะแน่!
…
“ข้ายอมแพ้!”
ตอนที่อากาศกำลังจะพังทลายตรงหน้าของตัวเอง จินเหลยก็ตะโกนคำว่ายอมแพ้ขึ้นมาอย่างไม่ลังเล!
สีหน้าของเขาตึงเครียด ที่หน้าผากมีเส้นเลือดสีเขียวปูดโปน
จากตรงนี้ก็สามารถเห็นได้ว่า แม้ว่าเขาจะพูดมันออกมา แต่เขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกยินยอม เต็มใจเท่าไรนัก
เขาต้องการของวิเศษชิ้นนั้น ท้ายที่สุดแล้วมันก็คืออาวุธโบราณที่หาได้ยากยิ่งในอาณาจักรเสิ่นซวี่ ต่อให้เป็นตระกูลอันดับหนึ่ง ก็จะต้องไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง
แต่ก่อนหน้านั้นจะต้องใช้ชีวิตแลกมา
ถ้าวันนี้เขาจะต้องตายที่นี่จริงๆ แล้วละก็ มันจะเป็นเพียงการใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำ เมื่อถึงคราวสุดท้ายคนอื่นก็จะได้เปรียบไป
จินเหลยเคยผ่านสถานการณ์มาแล้วน้อยใหญ่ แม้ว่าจะมีนิสัยกำเริบเสิบสาน บุ่มบ่าม แต่ในช่วงเวลาที่สำคัญ เขาก็สามารถยืดได้งอได้
“หรงซิว! ขอเพียงแค่เจ้าหยุดมือในตอนนี้ แล้วปล่อยพวกเราไป พวกเราขอรับประกันด้วยสำนักปีกสุวรรณว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป สำนักปีกสุวรรณจะไม่ตั้งตนเป็นปรปักษ์กับพระราชวังเมฆาสวรรค์อีกแล้ว”
จินเหลยเห็นว่าการยุบตัวของพื้นที่ด้านหน้าไม่ได้ลดความเร็วลงเลย แรงกดดันที่อยู่ตรงหน้าก็ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น เขาก็อดที่จะกลืนน้ำลายลงไปไม่ได้ ก่อนจะเปล่งเสียงสูงขึ้นอีกครั้ง
“ข้าพูดจริงทำจริง!”
หรงซิวหัวเราะออกมา
“อ่า? จริงหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว! ข้าคือศิษย์สายตรงจากเจ้าสำนัก ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ข้าจะต้องทำตามอย่างที่พูดแน่นอน!”
ตอนที่จินเหลยพูดนั้นเขาสามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่กำลังคุกคามเขาอยู่ ทำให้สีหน้าของเขาปรากฏความเจ็บปวดออกมา เหมือนกับถูกมีดที่แหลมคมกรีดใบหน้าของเขาอย่างต่อเนื่อง
คิ้วของหรงซิวกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม