บทที่ 1203 เจ้าทะลวงค่ายกลได้อย่างใด

“ตอนนั้นก็มีผู้อาวุโสหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เชื่อว่าทุกท่านสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ในตอนนั้นศิษย์น้องฉู่เยว่ต้องแย่งชิงของชิ้นนั้นกลับมา ไม่ยอมปล่อยให้ตกอยู่ในมือจินเหลย เขาไม่ได้ตั้งใจยึดครองเป็นของตนเอง หากไม่ใช่เพราะถูกจินเหลยโจมตี ศิษย์น้องฉู่เยว่ก็จะไม่มีทางชนเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ และจะไม่เกิดเรื่องดังกล่าวขึ้น”

น้ำเสียงของหรงซิวราบเรียบอย่างมาก อีกทั้งฟังแล้วค่อนข้างเป็นกลาง

เมื่อเขาพูดจบ ผู้อาวุโสหลายคนก็มีท่าทีเห็นด้วย

“ถูกต้อง สถานการณ์ในตอนนั้นเป็นเช่นนี้จริงๆ”

“ข้าเองก็สามารถรับประกันได้ เด็กคนนั้นน่าจะไม่ได้ตั้งใจ…”

ผู้อาวุโสกวนเหอขมวดคิ้วแน่นเป็นปม แล้วโต้เถียงขึ้นมาว่า

“อย่ามองเพียงแต่ภายนอกเท่านั้น! ท้ายที่สุดแล้ว นั่นก็คืออาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อ! เพื่อของชิ้นนี้ สำนักปีกสุวรรณติดตามไล่ฆ่าพวกเรามาจนถึงเมืองฝางโจวอย่างไม่ลังเล ไม่มีใครรู้ว่าจะมีคนฉวยโอกาสลอบเข้ามาหรือไม่?”

ในที่สุดผู้อาวุโสวั่นเจิงก็ถามขึ้นมาอย่างอดทนไม่ไหว

“กวนเหอ นี่เจ้าหมายความว่าอย่างใด?”

“ข้าหมายความว่าอย่างใดทุกคนล้วนเข้าใจ ฉู่เยว่ เหตุใดทุกอย่างจึงกลายเป็นเช่นนี้ เจ้าน่าจะเป็นคนที่รู้ดีมากที่สุดไม่ใช่หรือ?”

สำหรับคำอธิบายของหรงซิว เดิมทีผู้อาวุโสกวนเหอไม่ได้จริงจังอันใดกับมันเลย

“แม้ว่าตอนแรกจะปิดข่าวนี้อย่างเข้มงวด หลังจากที่เกิดเรื่องที่เมืองฝางโจว คนในสำนักจำนวนไม่น้อยต่างรู้เรื่องนี้แล้ว ในจุดนี้ ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนสามารถเป็นพยานให้ได้ใช่หรือไม่?”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนชะงักไป

“…ตอนนั้นอาจจะมีคนได้ข่าวมาโดยบังเอิญ…แต่ว่านี่ไม่ใช่หลักฐานที่จะเอาผิดกับเด็กได้”

“เหอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องผลประโยชน์ เหตุใดเขาถึงกล้าเสี่ยงอันตรายเช่นนี้? ในความคิดของข้าเขาลอบวางแผนเอาไว้ในใจแล้ว ไม่เช่นนั้นเหตุใดเขาถึงปรากฏตัวต่อหน้าหรงซิวทันที มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก ที่อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อชิ้นนั้นจะไม่มีจิตวิญญาณแห่งอาวุธ แล้วจิตวิญญาณแห่งกระบี่ของเขาก็ฉวยโอกาสมาครอบครอง!”

ทุกคนเงียบเสียงลงอีกครั้ง

แม้กระทั่งผู้อาวุโสวั่นเจิง ริมฝีปากก็กระตุกไปเล็กน้อย แต่ไม่สามารถพูดอันใดออกมาได้

ไม่พูดเรื่องก่อนหน้านี้ แต่หากดูทีหลังนี้ มันก็บังเอิญมากจริงๆ

สิ่งนี้ย่อมทำให้คนเกิดความรู้สึกสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หรงซิวพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ผู้อาวุโสกวนเหอ รู้หรือไม่ว่าจินเหลยมีพลังอยู่ในระดับใด?”

ผู้อาวุโสกวนเหอชะงักไป

ในตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ไม่ได้ประมือกับพวกเขา

แต่ก็เคยได้ยินมาบ้าง ดังนั้นจึงนับว่าพอเข้าใจอยู่บ้าง

“ระดับเทพ”

หรงซิวพยักหน้า

“ถูกต้อง เขาคือผู้แข็งแกร่งระดับเทพ อีกทั้งยังสามารถหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์ได้ครึ่งร่างแล้ว”

ในจุดนี้ ไม่ค่อยมีใครได้ตกใจมากนัก

ผู้บำเพ็ญเพียรที่สามารถผ่านระดับเทพได้ ล้วนต้องการหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์ของตนเองให้ได้เร็วที่สุด นั่นถือเป็นเรื่องปกติ

“เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ ตอนนี้ศิษย์น้องฉู่เยว่ อยู่ในระดับใด?”

กวนเหอชะงักไป จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาอย่างหมดความอดทน

“เขาเป็นศิษย์ใหม่ อีกทั้งไม่ใช่ศิษย์ของข้า แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างใด!”

หรงซิวหันไปมองทางผู้อาวุโสวั่นเจิง

“ผู้อาวุโสวั่นเจิง ท่านคืออาจารย์ของเขา น่าจะรู้จักเขาดีที่สุดใช่หรือไม่?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงลังเลอยู่เล็กน้อย

“ระดับเจ็ดขั้นกลาง”

ผู้อาวุโสกวนเหอเถียงขึ้นทันที

“ในตอนนั้นเขาแสดงพลังปราณศักดิ์สิทธิ์ เขาจะอยู่ในระดับเจ็ดได้อย่างใด!”

ในเรื่องนี้เขาฟังจากผู้อาวุโสทั้งหลายพูดกัน ไม่มีทางเป็นเรื่องโกหกอย่างแน่นอน!

“ฉู่เยว่อยู่ในระดับนี้จริงๆ”

คนที่พูดขึ้นไม่ใช่ผู้อาวุโสวั่นเจิง แต่เป็นผู้อาวุโสเหวินซี

ใบหน้าของเขามีความเคร่งเครียด และจริงจังอย่างหาได้ยาก ก่อนจะพูดออกมาทีละคำ

“ก่อนหน้านี้ข้าเป็นคนทดสอบพลังของเขาก่อนรับเข้าสำนักด้วยตนเอง ตอนนั้นเขายังอยู่ในระดับเจ็ดขั้นต้น แล้วเพิ่งทะลวงระดับเจ็ดขั้นกลางได้ไม่นานมานี้ ข้าสามารถใช้ชื่อเสียงมารับประกันได้ เพราะสิ่งที่ข้าพูดนั้นล้วนเป็นความจริง”