บทที่ 1208 ด้วยยินดี

ใช่แล้ว นางไม่สนใจว่าสุดท้ายเหล่าผู้อาวุโสจะลงโทษฉู่เยว่อย่างใด นางไม่สนใจว่าด้านนอกจะมีการต่อสู้ที่ดุเดือดเพียงใด

สิ่งที่นางสนใจ มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

ฉู่เยว่เป็นจอมยุทธ์ระดับเจ็ด เขาสามารถออกไปด้านนอกได้อย่างใด?

ต้องบอกก่อนว่า ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนยังได้กำชับไว้ว่า พวกเขาไม่ต้องกังวล ให้ทุกคนกลับไปอย่างสบายใจก็พอแล้ว เหล่าผู้อาวุโสของสำนักจะมาจัดการเรื่องเหล่านี้เอง

หลังจากนั้น ก็ยังเพิ่มความแข็งแกร่งของค่ายกลสำนักให้มากยิ่งขึ้น ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถลอบหนีออกไปได้

แต่ว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฉู่เยว่กลับออกไปได้!

แล้วยังสามารถช่วยบังการโจมตีให้หรงซิวได้อีก?

ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกเรื่องมันแปลกประหลาดอย่างมาก จนนางอดที่จะสงสัยไม่ได้

“หรือบางทีเขาอาจจะแอบออกไปพร้อมกับผู้อาวุโสสักคน?”

เหลี่ยงเซียวเซียวที่ยืนอยู่ด้านข้างก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มั่นใจ

เจียงจื่อหยวนกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“เจ้าคิดว่าถ้าเขาทำเช่นนั้น เหล่าผู้อาวุโสจะไม่รู้เลยหรือ?”

เหลี่ยงเซียวเซียวสะอึกไป

“แล้วมันยังจะมีทางไหนอีก? เหมือนว่าตอนนี้เขาเพิ่งจะอยู่ในระดับเจ็ดขั้นกลางเท่านั้นไม่ใช่หรือ? แม้ว่าพลังในการต่อสู้ของเขาจะสูงกว่าระดับความเป็นจริงอยู่เล็กน้อย แต่ก็คงไม่มากถึงที่เขาจะสามารถฝ่าค่ายกลสำนักแล้วออกไปคนเดียวละมั้ง? เรื่องเหล่านี้แม้กระทั่งพวกเรายังทำไม่ได้! อย่างเขาคงไม่มีทาง?”

เจียงจื่อหยวนขมวดคิ้วเรียวยาว

นี่ก็เป็นจุดที่นางรู้สึกว่ามันแปลกที่สุดเช่นกัน

ความเป็นไปได้เดียวที่สามารถอธิบายได้ในตอนนี้ ฉู่เยว่ฉวยโอกาสตอนที่วุ่นวายแล้วออกจากค่ายกลไป

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใด เหมือนกับว่าผู้อาวุโสไม่ทันรู้ตัว และพาตัวเขากลับมา

เพราะว่าหากเป็นปกติแล้ว ไม่ว่าใครที่ทะลวงค่ายกลโดยไม่ได้รับอนุญาต มันก็จะสามารถดึงดูดความสนใจของเหล่าผู้อาวุโสที่คุ้มกันได้ในทันที

แต่ฉู่เยว่กลับทำสำเร็จ อีกทั้ง…ในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาก็ยังช่วยหรงซิวไว้ได้ด้วย!

น่าเสียดายที่นางไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาตนเอง ว่าที่จริงแล้วมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่

“ช่างเถอะ พวกเราคิดเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์! หากเขาทำผิดกฎจริงๆ เหล่าผู้อาวุโสจะต้องจัดการอย่างแน่นอน”

เหลี่ยงเซียวเซียวรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่มีอันใดให้น่าใส่ใจ

“นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น รอผลการลงโทษของฉู่เยว่ออกมาก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?”

เจียงจื่อหยวนทำได้เพียงพยักหน้า

…

ทุกคนรออยู่สักพักหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นคนเดินลงมาจากยอดเขา

“เหล่าผู้อาวุโสออกมาแล้ว!”

กลุ่มคนลุกฮือขึ้นมา ก่อนจะมองไปทางพวกเขาอย่างสนใจ

เหล่าผู้อาวุโสทยอยเดินออกมาทีละคน

หลังจากที่พวกเขาเดินออกมาแล้ว ก็ไม่ได้หยุดฝีเท้า ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับ

สายตาของทุกคนจึงหันเหความสนใจไปยังผู้อาวุโสที่เดินมาด้านหลัง

ตอนที่เหล่าผู้อาวุโสแยกย้ายกันพอประมาณแล้ว ในที่สุดก็มีเงาร่างที่พิเศษปรากฏตัวขึ้น!

คนแรกนั้น รูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดสีขาวงดงาม

แม้ว่าจะมีระยะห่าง แต่กลับไม่สามารถปกปิดความสง่างามเหนือคนได้!

คนผู้นั้นคือ หรงซิว นั่นเอง!

ส่วนคนที่เดินตามหลังเขามานั้น มีอายุน้อยกว่า

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า คนนั้นคือฉู่เยว่!

คนหนึ่งเดินนำหน้า คนหนึ่งเดินตามหลัง

ด้านข้างคือผู้อาวุโสวั่นเจิง และผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน

พวกอาวุโสคนอื่นต่างแยกย้ายกันไป มีเพียงแค่พวกเขาเท่านั้น ที่หลังจากออกมาแล้วก็หยุดยืนนิ่ง ราวกับว่าต้องการจะพูดอันใดบางอย่าง

เจียงจื่อหยวนจ้องตาเขม็ง

หากไม่ใช่เพราะ หรงซิวอยู่ยอดเขาด้านนอก ที่นั่นมีค่ายกลสลับซับซ้อนที่เขาเป็นคนสร้างเอง กางอาณาเขตเอาไว้อยู่ตลอดปี นางก็จะเดินทางขึ้นไปฟังว่าพวกเขาพูดคุยอันใดกัน

หลังจากผ่านไปสักพัก อาวุโสวั่นเจิงก็ตบไหล่ของฉู่เยว่ จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน

ตอนนี้เหลือเพียงหรงซิว และฉู่เยว่สองคนแล้ว

ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากัน

คนที่อยู่ด้านนอกไม่สามารถฟังได้ว่าพวกเขากำลังพูดคุยอันใดกัน แต่ก็ไม่อยากจะยอมรับเลยว่า เมื่อทั้งสองคนนี้มายืนอยู่ด้วยกัน มันทั้งน่าประหลาดใจ และเข้ากันอย่างมาก