บทที่ 1212 นึกขึ้นมาได้

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนระงับความโกรธแล้วอธิบายว่า

“เจ้าสำนักจิน เมื่อครู่ข้าได้พูดกับเจ้าอย่างชัดเจนแล้ว เรื่องนี้ ไม่ใช่ความผิดของสำนักหลิงเซียว ถ้าจะโทษ ก็โทษศิษย์ผู้โลภมากของเจ้าเถอะ!”

“ตามหลักการแล้ว เดิมทีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนั้นก็เป็นของสำนักหลิงเซียว แต่เพราะเมื่อขนนกสีหม่นบาดาลกำเนิดขึ้น ผู้ที่เข้าร่วมแย่งมีจำนวนมาก พวกเราก็ไม่ได้พูดอันใดมาก ทุกคนจึงใช้ความสามารถแย่งชิง แต่ท้ายที่สุดของชิ้นนั้นก็ตกอยู่ในมือของพวกเรา แต่จินเหลยกลับติดตามไม่ลดละ สุดท้ายเขายังไล่โจมตีไปถึงเมืองฝางโจว!”

ใบหน้าของผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนมีร่องรอยความโมโหปรากฏขึ้น แล้วยังเพิ่มเสียงดังขึ้นอีกเล็กน้อย

“เจ้าสำนักจิน เมืองฝางโจวเป็นสถานที่แบบใด คงไม่ต้องให้ข้าบอกหรอกมั้ง? หาเรื่องพวกเราจนมาถึงฐานที่มั่นของพวกเราแล้ว หรือว่าพวกเราจะต้องเกรงใจกันอีก!”

จินหมิ่นเย่าแค่นหัวเราะหนึ่งเสียง

“ต่อให้เป็นเช่นนั้น พวกเราก็ควรสั่งสอนเขาสักยกก็พอ ไม่มีความจำเป็นจะต้องจัดการให้ถึงชีวิต!”

“พวกเรารีบฆ่าแกงเขาตรงไหน? เห็นได้ชัดว่าจินเหลยรนหาที่ตาย!”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนหัวเราะขึ้นมาพร้อมความโกรธ

“ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นเขาที่ยุยงศิษย์จากสำนักอื่นให้มาร่วมมือกับเขาเพื่อต่อสู้กับพวกเราสำนักหลิงเซียวละก็! สุดท้ายเมื่อเขาเห็นว่าหมดหนทางแล้ว เขายังจะวางแผนจับตัวศิษย์ของข้าไปเป็นตัวประกันอีก! เขาเผาไหม้พลังแห่งสายเลือดของตนเองอย่างไม่ลังเล เพื่อที่จะแย่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์!”

เมื่อได้ยินประโยคเหล่านี้ ใบหน้าของจินหมิ่นเย่าก็มีประกายความตกใจพาดผ่าน

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยรู้เรื่องเหล่านี้มาก่อน จินเหลยมาแย่งของวิเศษ คาดไม่ถึงว่าเขาจะตัดสินใจเช่นนี้ เขาเดิมพันด้วยชีวิตของตัวเองอย่างไม่ลังเล พร้อมทุ่มจนสุดกำลัง!

“ต่อให้พวกเราไม่ฆ่าเขา เขาก็จะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว!”

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

จินหมิ่นเย่าพูดอันใดไม่ออก เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะโต้เถียงขึ้นมา

“เรื่องนี้เขามีความผิดจริง แต่โทษไม่ถึงตาย ตอนนี้เขาเสียชีวิตในฝางโจว อย่างน้อยเจ้าสำนักอย่างข้าก็ต้องไปรับศพของเขามา! ไม่เช่นนั้นข้าจะอธิบายให้ทุกคนในสำนักฟังได้อย่างใด! และต้องลากตัวคนที่ฆ่าศิษย์รักของข้าออกมา! เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด”

ตอนนี้แม้กระทั่งผู้อาวุโสคนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ไม่สามารถฟังต่อไปได้แล้ว

พวกเขายังไม่ทันได้พูดอันใด ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากที่หน้าประตู

“ข้าเป็นคนฆ่าจินเหลยเอง”

น้ำเสียงนี้เต็มไปด้วยความเย็นชา และสูงส่ง แฝงด้วยความดูถูกเล็กน้อย ทำให้ผู้คนที่ได้ยินรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ทุกคนหันกลับไปมอง

เงาร่างที่สูงเพรียวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนถามขึ้น

“หรงซิว เจ้ามาที่นี่ได้อย่างใด?”

จินหมิ่นเย่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ตาลงอย่างอันตราย

“พระราชวังเมฆาสวรรค์…หรงซิว?”

เรื่องนี้เกี่ยวกับข้า ข้าจึงมาที่นี่ด้วยตนเอง

หรงซิวมองไปทางผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนด้วยสายตาเปี่ยมความมั่นใจ จากนั้นก็สาวเท้าก้าวเข้ามาในห้อง

เขาเดินมาหยุดตรงที่ตำแหน่งด้านในสุด เผชิญหน้ากับจินหมิ่นเย่า

“จินเหลยพยายามจะฆ่าข้า หากข้าจะฆ่ากลับก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว เหตุใดหรือ เจ้าสำนักจิน…ยังจะถามหาความยุติธรรมอีกหรือ?”

สีหน้าของจินหมิ่นเย่าย่ำแย่ลงไปเล็กน้อย

เขารู้เพียงแค่จินเหลยถูกคนฆ่าตายที่เมืองฝางโจว แต่รายละเอียดนั้น เขาไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

เดิมทีเขาคิดว่าเป็นผู้อาวุโสสักคนในสำนักหลิงเซียว แต่ใครจะรู้แล้วว่าคนที่ลงมือคือหรงซิว!

หากพูดตามตรง เขายินดีที่จะล่วงเกินผู้อาวุโส แต่ไม่อยากจะเป็นศัตรูกับหรงซิว

เพราะว่าหรงซิวคนนี้…เป็นคนที่โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง!

จากคนที่ไม่มีภูมิหลัง ถูกรังแกอย่างต่อเนื่อง แต่กลับสามารถอดทนได้หลายปี เมื่อได้ครองตำแหน่งโอรสสวรรค์แล้ว เขาก็สามารถกุมพระราชวังเมฆาสวรรค์เอาไว้ในมือของตนเองได้อย่างมั่นคง

เพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ก็สามารถรู้แล้วว่าเขาเป็นคนอย่างใด!

ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าสำนักหลิงเซียวจะมีเส้นใหญ่ และอำนาจล้นมือ แต่พวกเขาก็เป็นเพียงแค่สำนักเรียนสำนักหนึ่งเท่านั้น ตอนที่เจอปัญหา จะมีโซ่ตรวนจำนวนมาก มัดมือมัดเท้าอยู่

ในสถานการณ์ที่เรื่องเล็กกำลังจะส่งผลกระทบเป็นเรื่องใหญ่ สำนักหลิงเซียวมักเลือกจะจัดการปัญหาด้วยวิธีอ่อนโยน

นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เขากล้าเดินทางมาถึงหน้าประตูสำนักหลิงเซียว

แต่พระราชวังเมฆาสวรรค์ไม่เหมือนกัน!

หลายปีที่ผ่านมานี้ หลังจากที่หรงซิวขึ้นครองราชย์ เขามีการเคลื่อนไหวอย่างมาก เหล่าทหารที่เป็นลูกน้องของเขาก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน

เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย ขอเพียงแค่หรงซิวออกคำสั่ง ทั้งพระราชวังเมฆาสวรรค์จะกลายเป็นกระบี่ที่แหลมคมในมือของเขา! และปล่อยให้เขาบังคับใช้ตามใจ!