บทที่ 1226 คนเคยรู้จัก

สิ่งมีชีวิตลึกลับและทรงพลังในทะเลทรายจันทราสีชาด

ยอดฝีมือผู้เก่งกาจครอบครองร่างศักดิ์สิทธิ์

ผู้ที่สามารถเข้าออกสำนักหลิงเซียวได้อย่างอิสระ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น หรือเห็นแต่ไม่กล้าทำอันใด!

เหตุใดคนประเภทนี้ถึงได้มาสนิทสนมกับนางได้? แถมยังคอยช่วยเหลือนางทั้งในอดีตและปัจจุบัน?

ฉู่หลิวเยว่ไม่เข้าใจ

แต่พอรู้ว่าคนที่ถูกลบชื่อออกจากตารางชิงอวิ๋นคือนาง ตัวตนของผู้คนรอบข้างก็เริ่มดูแปลกไปจากเดิม และลึกลับเสียจนคุ้มค่าแก่การสืบหา

ประตูห้องปิดสนิท

เกิดความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วพื้นที่

รูม่านตาสีม่วงของตู๋กูโม่เป่าวูบไหว พร้อมประกายแสงที่ดูริบหรี่ลง

ใบหน้าเล็กๆ น่ารักราวตุ๊กตาหิมะ ยังคงไร้การตอบสนอง

“ตู๋กูโม่เป่า”

เขาพูดขึ้นมา

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วอย่างฉงน

“นี่คือนางจริงๆ ของเจ้าหรือ? หรือว่าเจ้า…ยังมีตัวตนอื่นอีก?”

ตู๋กูโม่เป่าหรี่ตาลงทันควัน

“เจ้าอยากจะถามอันใดกันแน่?”

“ก็ถามในสิ่งที่ข้าควรจะรู้อย่างใดล่ะ”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มบาง

“เรื่องที่ข้าเคยมีชื่ออยู่บนตารางจัดอันดับ เจ้าเองก็น่าจะรู้อยู่แล้วใช่หรือไม่?”

ตู๋กูโม่เป่าไม่ตอบ

แต่นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น

“เช่นนั้นก็เปลี่ยนคำถาม”

ฉู่หลิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง

“พวกเรารู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร? เป็นช่วง…หลังจากที่ข้ามาถึงอาณาจักรเสิ่นซวี่หรือเปล่า? แน่นอนว่าข้าหมายถึง…ครั้งแรกที่มาที่นี่”

ตู๋กูโม่เป่าส่ายหัวแล้วพูดเบาๆ ว่า

“ไม่ เร็วกว่านั้นอีก ที่ทะเลทรายจันทราสีชาด”

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึง

“ทะเลทรายจันทราสีชาดหรือ? ไม่ใช่อาณาจักรเสิ่นซวี่หรือ?”

ตู๋กูโม่เป่าสาวเท้าไปยังเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้าง แล้วนั่งลงอย่างเงียบเชียบ

“ข้าถูกขังอยู่ในทะเลทรายจันทราสีชาดมาหลายปีแล้ว เพียงแต่คราวนี้ข้าบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก จนในที่สุดก็ได้ร่างศักดิ์สิทธิ์มาครอบครอง และหนีรอดออกมาจากที่นั่นได้ แล้วข้าจะมาพบเจ้าที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ได้เยี่ยงไร”

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วมุ่น ในหัวเต็มไปด้วยการคาดเดาต่างๆ นาๆ

ทว่าเมื่อพิจารณาจากท่าทางของตู๋กูโม่เป่าแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โกหก

อีกทั้ง ด้วยความแข็งแกร่งและตัวตนของเขาแล้ว เรื่องแบบนี้เขาไม่จำเป็นต้องโกหกนางด้วยซ้ำ

เช่นนั้น…ก็หมายความว่าพวกเขารู้จักกันตั้งแต่ตอนที่อยู่ในทะเลทรายจันทราสีชาดแล้ว?

แต่เหตุใดนางถึงไม่มีความทรงจำของช่วงเวลานั้นเลย?

“เช่นนั้นเจ้ากับสำนักหลิงเซียว…”

ฉู่หลิวเยว่ขบเม้มริมฝีปากอย่างลังเล

เดิมทีนางคิดว่าตู๋กูโม่เป่าเป็นเจ้าสำนัก และเป็นท่านอาจารย์ของนาง

แต่ฟังจากคำตอบของเขาในตอนนี้ ดูท่าจะไม่ใช่อย่างที่นางคิด

และเหมือนว่าตู๋กูโม่เป่าจะเดาความคิดของนางได้ เขาหลุบตาลงต่ำ แพรขนตายาวหนาสั่นไหว ราวกำลังปกปิดคลื่นอารมณ์บางอย่างในดวงตาของเขา

ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นพลันกลับมาเป็นปกติดังเดิม

“เมื่อก่อนข้าเคยเป็นคนของสำนักหลิงเซียว แต่…มันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว”

เขากล่าวอย่างใจเย็น

เหมือนฉู่หลิวเยว่จะได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียดประหนึ่งไร้ที่สิ้นสุด

คงจะ…ยาวนานจริงๆ กระมัง?

ฉู่หลิวเยว่คิดในใจ

หากเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ เช่นนั้น ไม่ว่าตู๋กูโม่เป่าจะเป็นใคร แต่เขาก็ถือเป็นผู้อาวุโสรุ่นบุกเบิกของศิษย์ทุกคนในสำนักหลิงเซียวตอนนี้

ที่ผู้อาวุโสวั่นเจิงดูทึ่งในตัวเขา ก็พอจะฟังดูสมเหตุสมผลขึ้นมาแล้ว

ฉู่หลิวเยว่ถามต่ออย่างอดไม่ได้

“แล้วเหตุใดตอนนั้นเจ้าถึงติดอยู่ในทะเลทรายจันทราสีชาด? ใช่สิ ยังมีผู้อาวุโสลำดับห้า และผู้อาวุโสหลานเซียวอีก…”

“ก็แค่เรื่องในอดีต อย่าพูดถึงมันเลย”

น้อยครั้งที่ตู๋กูโม่เป่าจะขัดจังหวะฉู่หลิวเยว่เช่นนี้

ฉู่หลิวเยว่ชะงัก

เพราะนางไม่ค่อยเห็นตู๋กูโม่เป่าตอบสนองเช่นนี้ บ่งบอกว่าเขาไม่ต้องการพูดถึงมันจริงๆ