บทที่ 123 ดุจริงเชียว

“องค์ชายตรัสเงื่อนไขที่ต้องการจริงๆ จะดีกว่านะเพคะ”

ฉู่หลิวเยว่กำฝักดาบแล้วออกแรงเพื่อดันเขาให้ออกห่าง

หรงซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย แทนที่จะถอยกลับ ทว่าเขากลับขยับเข้าไปใกล้อีกนิด

ทั้งสองแนบชิดกันมากกว่าเดิมจนแทบจะใช้ลมหายใจร่วมกัน

เขาแสดงความรู้สึกทั้งหมดต่อหน้านางอย่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ราวกับว่าเขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดสิ่งใดอีก

เงาของฉู่หลิวเยว่สะท้อนในแววตาที่จ้องมองด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

ฉู่หลิวเยว่ตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่า…แม้นางจะถือมีดคมอยู่ในมือก็ตาม เขาก็ยังคงขยับเข้าหานางโดยไม่คำนึงถึงอันตรายใดๆ

ในภาวะตกตะลึงเช่นนี้ ทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงไปชั่วขณะ

ดวงตาของหริวซิวมีแสงสีดำวูบไหว ริมฝีปากบางยกยิ้มเล็กน้อยเกิดเป็นส่วนโค้งที่ดูละมุนละไม

เสียงพ่นลมหายใจแผ่วเบารดริมหูของฉู่หลิวเยว่

“…ดุจริงเชียว”

ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดเงียบสงัด เสียงลมหายใจผะแผ่วราวกับสายลมที่กรีดผ่านสายพิณเกิดเป็นเสียงสะท้อนในหัวใจของฉู่หลิวเยว่ตราบนานเท่านาน

หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับมีบางอย่างกำลังเล่นกลทลายกำแพงน้ำแข็งและทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

นางเกือบจะก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาคู่นั้นของหรงซิว

“พระองค์มีอำนาจบารมี เพียงแค่กวักมือ หญิงงามกุลสตรีมากมายต่างก็มาล้อมหน้าล้อมหลังแล้ว หม่อมฉันฉู่หลิวเยว่ทั้งมุทะลุดุดันและเย็นชา องค์ชายอย่ามัวเสียเวลากับคนอย่างหม่อมฉันเลยเพคะ”

หรงซิวมองนางและเหมือนมีบางอย่างเคลื่อนไหวในแววตา ในที่สุดก็กลายเป็นรอยยิ้มเจือจางบางเบา

“แต่พวกนางไม่เคยอยู่ในสายตาข้า ในสายตาข้าเห็นเพียงเจ้าผู้เดียว แล้วจะให้ข้าทำเยี่ยงไรดี”

หัวใจของฉู่หลิวเยว่เกิดความหวั่นไหว และช้อนสายตามองเขาอย่างอดมิได้

แสงจันทร์สุขุมเยือกเย็นหลั่งไหลเข้ามาทำให้ใบหน้าครึ่งหนึ่งเกิดเงามืด แต่อีกครึ่งหนึ่งกลับสว่างนวล คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยราวกับมีความทุกข์ใจเสียเต็มประดา

ถ้อยคำที่แสดงความรู้สึกอย่างเถรตรงเช่นนี้ทำให้ฉู่หลิวเยว่ไม่รู้ว่าควรจะตอบรับอย่างไรไปชั่วครู่

ทั้งสองต่างเงียบ มีเพียงกระแสลมที่คลุมเครือก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งคู่ ราวกับสายลมอันอบอุ่นอ่อนโยนในช่วงปลายคิมหันต์ฤดู

มิใช่ว่าฉู่หลิวเยว่จะไม่เคยได้ยินคำสารภาพรัก

ในอดีตชาติ นางมีสถานะสูงส่ง มีพลังแข็งแกร่งเหนือใต้หล้า รูปโฉมงดงามมิมีผู้ใดเทียบ ดึงดูดหัวใจของชายหนุ่มไม่รู้เท่าไร

หากกล่าวกันตามเหตุผล หากเผชิญหน้ากับสถานการณ์เยี่ยงนี้อีกครั้ง นางคงไม่รู้สึกรู้สาอะไร

ทว่าน้ำคำของหรงซิวราบกับมีพลังบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกหวั่นไหวได้อย่างง่ายดายเสมอ

ฉู่หลิวเยว่ก้มหน้าหลุบตา

สำหรับสิ่งที่เขาทำเพื่อนาง ไม่ว่าหญิงสาวคนใดก็ต้องหวั่นไหวเป็นธรรมดา

หากบอกว่านางไม่รู้สึกอะไรก็คงโกหก

แต่เพราะชาติที่แล้วนางถูกทรยศอย่างเจ็บปวดจนสลักลึกถึงกระดูก ในชาตินี้นางจึงไม่มีทางมอบความไว้วางใจใครง่ายๆ อีกแล้ว

เมื่อเผชิญกับความเมตตาที่หรงซิวเป็นผู้มอบให้ แรกเริ่มนางไม่สามารถยอมรับด้วยความยินดีได้ และ…อยากหลบหนี

เมื่อหรงซิวเข้ามาใกล้นางเท่าไหร่ ในใจของนางก็เกิดความหวั่นกลัวแอบซ่อนอยู่ลึกๆ

ซึ่งความกลัวนั้นมาจากความเจ็บปวดที่ยากจะลืมเลือนในส่วนลึกของความทรงจำในอดีตชาติ

แต่นางไม่สามารถเผยสิ่งในใจเหล่านี้ให้หรงซิวรับรู้ได้

ถึงอย่างไร หลังจากที่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนาง ก็คือการแก้แค้น!

หากมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหรงซิวมากเกินไป ก็จะเป็นการลากเขาเข้ามาพัวพันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่สำหรับหรงซิวแล้ว นี่ช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

ความคิดมากมายพรั่งพรูเข้ามาในใจของนาง แต่ไม่นาน ฉู่หลิวเยว่ก็ช้อนสายตาขึ้นมามองหรงซิวอีกครั้ง

ดวงตาสุกสกาวของนางฉายแววสงบนิ่ง จากนั้นนางก็ยกยิ้มมุมปาก

“องค์ชายชอบพูดเล่นจริงๆ”

น้ำเสียงเย็นชาของนางได้ทำลายบรรยากาศอันน่าคลุมเครือในตอนแรก

หรงซิวจ้องมองนางแน่นิ่ง

ทั้งสองต่างเป็นคนฉลาดมีไหวพริบ บางคำพูดไม่ต้องเอ่ยตรงๆ ก็เข้าใจความหมายซึ่งกันและกันแล้ว

ฉู่หลิวเยว่รอให้หรงซิวหันออกไป

คงไม่มีชายหนุ่มผู้ใดที่ทำเพื่อหญิงสาวมายมายถึงเพียงนี้ แม้ถูกปฏิเสธแต่ก็ยังดันทุรังไปต่อหรอกกระมัง

ถึงอย่างไร หรงซิวก็เป็นผู้มีฐานะสูงส่ง

แต่หรงซิวกลับไม่แสดงสีหน้าเก้อเขินใดๆ ออกมา ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฉู่หลิวเยว่พูด